Η υβριδική εισβολή στην πόλη Θέουτα ως μέσον ασκήσεων γεωπολιτικής

Υπό Γεωργίου Σαγιά
03/08/2026

Το θέμα τής λάθρα εισβολής σε χώρες κυρίως τής Ευρώπης είναι τεραστίας σημασίας όχι μόνο για λόγους πολιτικοοικονομικούς, θρησκευτικούς, κοινωνικούς, πολιτιστικούς αλλά και για αυτή καθ' αυτή την ύπαρξη εθνών και πολιτισμών. Παρά την παγκοσμίως πολύ μεγάλη προσπάθεια των συνιστώντων το λεγόμενο "σύστημα" (πολιτικοί και οικονομικοί παράγοντες, δικαστές και δημοσιογράφοι, θρησκευτικοί ταγοί, στρατιωτικοί αρχηγοί, φανεροί και εν τω παρασκηνίω "λομπίστες", ευνοημένοι "ελιτιστές" και χρήσιμοι ηλίθιοι, παραλογιζόμενοι ιδεοληπτικοί και αργυρώνητοι νεοσκλάβοι, το θέμα δεν μπορεί πια ευκόλως να κρυφτεί ή να αποσιωπηθούν οι πραγματικές του παράμετροι. Πρόκειται για υβριδικό πόλεμο, δηλαδή έναν ακήρυχτο επισήμως πόλεμο κατά τον οποίο ο επιτιθέμενος (φανερός ή και υποκρυπτόμενος) πλήττει τον στόχο του με συνδυασμό διαφόρων τρόπων και μεθόδων, εκμεταλλευόμενος την πολιτική αφασία που επιβάλλει με τις πιο αρνητικές εκδοχές της η λεγόμενη παγκοσμιοποίηση.

Το θέμα όμως τής επιθετικής και με νεκρούς εισβολής που -για άλλη μία φορά, όμως σε πολύ μεγαλύτερη ένταση συμβαίνει στην πόλη Θέουτα, φαίνεται πως δεν είναι θέμα "προσφύγων και μεταναστών", αλλά, μέσω τής λάθρα εισβολής, μάλλον υποκρύπτεται και πολιτική για την οποία πολλοί φοβούνται ή δεν θέλουν να μιλήσουν: μια ενδεχομένως κατευθυνόμενη απόπειρα μερικής αλλαγής ελεγκτών στην περιοχή!

Με δυο λόγια: Το Στενό τού Γιβραλτάρ ελέγχεται από το Γιβραλτάρ (Βρετανική Υπερπόντια Κτήση) και την Ισπανία (κυρίως μέσω τής Θέουτα στη βόρειοδυτική Αφρική). Το Μαρόκο, χώρα τής βορειοδυτικής Αφρικής, το οποίο απλώνεται όχι μόνο σε ακτές τού Ατλαντικού Ωκεανού αλλά και σε ακτές τής Μεσογείου απέναντι από την Ισπανία, έχει -για την ώρα- ρόλο "κομπάρσου". Έχει όμως ενδιαφέρον να συνεξετάσουμε και το εξής: Οι ΗΠΑ δεν είναι ικανοποιημένες από την μη στήριξη τής Ισπανίας στην -με την δεύτερη θητεία Τραμπ- ασκούμενη εξωτερική πολιτική τους και διά στόματος τού Προέδρου τους Ντόναλντ Τραμπ έχουν εκφράσει δημοσίως, ανοιχτά και επιθετικά την δυσφορία τους και παραλλήλως έχουν υπαινιχθεί ενέργειες υπό μορφήν "αντιποίνων" ή "τιμωρίας". Εν άλλαις λέξεσι, δεν θα τους ενοχλούσε μία ισπανική ήττα στην περιοχή, με ταυτόχρονη αναβάθμιση τού Μαρόκου, το οποίο θα μπορούσε να διάκειται φιλικά προς τις ΗΠΑ, καθιστώντας τες έτσι εμμέσως ρυθμιστή σε σημείο όπου δεν έχουν επαρκή -τουλάχιστον φανερά- ερείσματα.

Όμως σαφώς και το θέμα δεν είναι τόσο απλό. Ενδεχομένως η άσκηση πίεσης μέσω τής παράτυπης μετανάστευσης να μπορεί να υπηρετήσει μεσομακροπρόθεσμα έναν τέτοιον σχεδιασμό. Άλλωστε η εργαλειοποίηση της λαθρομετανάστευσης είναι εδώ και δεκαετίες εμπεδωμένη σε κυβερνήσεις και λαούς (ασχέτως τής διαφορετικής οπτικής τινων). Δεν πρέπει δε να διαφύγει τής προσοχής ότι ο νυν πρωθυπουργός τής Ισπανίας Πέδρο Σάντσεθ Πέρεζ Καστεχόν ανήκει στον χώρο τής λεγομένης "κεντροαριστεράς", είναι ο Γενικός Γραμματέας τού Ισπανικού Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος (PSOE), ο Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς και φανατικός υποστηρικτής τών απανταχού παρατύπων μεταναστών. Ενέκρινε μάλιστα την νομιμοποίηση 500.000 (!) παράτυπων μεταναστών στη χώρα του χωρίς επίσημα έγγραφα, ανοίγοντας "τον ασκό τού Αιόλου". Κοινώς "έσπειρε ανέμους και θερίζει θύελλες" -και, όπως ελέχθη, δεν είναι μόνο αυτό που φαίνεται...

Θα επιχειρηθεί να εκτεθούν τα σύνθετα δεδομένα σε μια σχετικά απλή σειρά.

Η Θέουτα/Ceuta και η Μελίγια/Melilla είναι Αυτόνομες Πόλεις (Ciudades Autónomas) τής Ισπανίας, πολύ μικρά σε έκταση εδάφη τα οποία από πολλών ετών ανήκουν πλέον στην Ισπανία. Επίσης της ανήκουν η νησίδα Περεχίλ/Perehil, θέση ισπανικής κυριαρχίας (της οποίας η κυριότητα -και όχι μόνον- αμφισβητείται από τους Μαροκινούς), βορείως τού Μαρόκου, εκτάσεως 0,15 τ. χμ, αλλά και η βραχονησίδα (η οποία εξαιτίας σεισμού το 1934 αλλά και συσσώρευσης άμμου έγινε χερσόνησος, δημιουργημένος ισθμός τύπου "αμμόγλωσσας") η/το Πενιόν ντε Βέλεθ ντε λα Γόμερα/Peñón de Vélez de la Gomera, με τα μικρότερα χερσαία σύνορα παγκοσμίως ~85μ!

Η Θέουτα ανήκει στην Ισπανία επίσημα από το 1668, όπως επίσης και η νησίδα Περεχίλ, ενώ πιο πριν ανήκε (άνηκαν) στην Ιβηρική Ένωση Πορτογαλίας Ισπανίας και ακόμη πιο πριν στην Πορτογαλία, αποτελώντας ευρωπαϊκή κτήση στην Αφρική. Στα αρχαία χρόνια συναντάται και με την ονομασία Αβύλη ή Αβίλη. Η Μελίγια ανήκει στην Ισπανία από το 1497 ως φέουδο και ενσωματώθηκε επίσημα το 1556, ενώ κατά τους αρχαίους χρόνους συναντάται και με την ονομασία Ρυσσάδειρον ή Ρουσσάδειρον. [Για τους δύο πυλώνες ενός Μεγάλου Έλληνος, του Ηρακλέους, την Κάλπη (Γιβραλτάρ) και την Αβύλη (Θέουτα) που εθεωρούντο τοπόσημα "του τέλους τού τότε γνωστού κόσμου" καθώς και για μικρά νησιά και βραχονησίδες που αποτελούσαν μέρος τού ευρυτέρου θαλασσίου περάσματος που ονομαζόταν υπό των αρχαίων Ελλήνων "Στήλες τού Ηρακλέους", θα χρειαστεί νέο κείμενο διότι ο σκοπός γραφής τού παρόντος κειμένου είναι διαφορετικός]. Η βραχονησίδα/χερσόνησος Πενιόν ανήκει στην Ισπανία από έτους 1564 και την ανέκτησαν από Οθωμανούς κατακτητές, ενώ πριν κατείχετο υπό πειρατών. Το ισπανικό ψηφιδωτό στην περιοχή περιλαμβάνει και σύμπλεγμα τριών βραχονησίδων [νησιά Αλ(χ)ουθέμας)/Islas Alhoucemas] τα οποία παραχωρήθηκαν στους Ισπανούς το 1559 υπό Μαροκινών (ως ευχαριστία για βοήθειά τους κατά Οθωμανών), οι οποίοι και εγκαταστάθηκαν μονίμως το 1673. Η απόστασή τους από τις ακτές τού Μαρόκου είναι ~300 μέτρα, από την Μελίγια 84 χιλιόμετρα, από την Θέουτα 146 χιλιόμετρα ενώ από το κοντινότερο ευρωπαϊκό ηπειρωτικό μέρος τής Ισπανίας σε ευθεία γραμμή είναι περίπου 150+ χιλιόμετρα. Ακόμη, στην αυτή περιοχή, ανήκουν στην Ισπανία από το 1848 τα νησιά Τσαφαρίνας/Islas Chafarinas, τα οποία απέχουν 3,5 χιλιόμετρα από τις ακτές τού Μαρόκου και 48 χιλιόμετρα ανατολικά τής Μελίγιας. Ακόμη, 50-60 χμ. από τις μαροκινές ακτές και 85-90 χμ. από τις ισπανικές αρχές βρίσκεται το νησί Αλμποράν/Isla de Alborán, ανήκον ομοίως στην Ισπανία.

Το σημαντικό των προαναφερομένων πόλεων (των νησίδων συμπεριλαμβανομένων) είναι πως γεωγραφικώς βρίσκονται στην βόρειο Αφρική (και τα νησιά και οι βραχονησίδες πλησίον αυτής) και καθεμιά από τις δύο πόλεις Θέουτα και Μελίγια ξεχωριστά (λόγω τής μεταξύ τους αποστάσεως) συνορεύουν με το Μαρόκο. Η δε νησίδα Περεχίλ, απέχει περί τα 200-250 μέτρα από τις ακτές τού Μαρόκου, 8 χμ. από την ισπανική βορειοαφρικανική Θέουτα και περίπου 20 χμ. από το νοτιοευρωπαϊκό έδαφος της Ισπανίας. Η απόσταση Θέουτας - Μελίγιας -σε ευθεία γραμμή- είναι 385 χμ. και η θαλάσσια καθώς και αεροπορική -πάλι σε ευθεία γραμμή- είναι 225 χμ. Η χερσαία μεταξύ τους σύνδεση προϋποθέτει διέλευση μέσω μαροκινού εδάφους, δηλαδή τέσσερις συνοριακούς ελέγχους, δύο από κάθε χώρα. Επίσης δεν έχουν απευθείας ακτοπλοϊκή σύνδεση και η διά θαλάσσης σύνδεσή τους γίνεται μέσω ηπειρωτικής Ισπανίας (Ανδαλουσία).

Η πρόσφατη λάθρα -όσο και επιθετική- εισβολή Μαροκινών μεταναστών στη Θέουτα (07/2026) σχετίζεται όχι μόνον με την από ετών γενικευμένη και μεγάλης εκτάσεως εξελισσόμενη απόπειρα αντικαταστάσεως ευρωπαϊκών πληθυσμών με λάθρα εισβολή, σαφώς παρατύπως, από διάφορα σημεία, αλλά (η συγκεκριμένη επιθετική πολύνεκρη απόπειρα) εκτιμάται υφ' ημών ότι σχετίζεται και με την πιθανή προσπάθεια ελέγχου των ονομαζόμενων "Στενών του Γιβραλτάρ" (στενότερο σημείο: 14,3 χιλιόμετρα) από όπου διέρχονται περισσότερα από 100.000 πλοία ετησίως (συνυπολογιζομένων και των τοπικών γραμμών μεταξύ Ισπανίας - Μαρόκου). Υπενθυμίζεται πως το Γιβραλτάρ, το οποίο βρίσκεται στα νότια τής Ιβηρικής Χερσονήσου, συνορεύει με την Ισπανία και βρέχεται από την Μεσόγειο αλλά είναι Βρετανική Υπερπόντια Κτήση, ελέγχει δε το σημαντικότατο πέρασμα στην και από την Μεσόγειο και είναι το μοναδικό σημείο θαλάσσιας επικοινωνίας μεταξύ Ατλαντικού Ωκεανού και Μεσογείου Θαλάσσης και με δυνατότητα πλεύσεως μέσω του πορθμού τού Σουέζ στην Ερυθρά Θάλασσα, στον Ινδικό Ωκεανό, στον Περσικό Κόλπο, στη Σινική Θάλασσα, παντού). Αυτό σημαίνει πως είναι ένα από τα σημαντικότερα περάσματα στον πλανήτη: συνδέει τις ηπείρους τής Αμερικής, της Ευρώπης, της Αφρικής, της Ασίας, είναι τεραστίας σημασίας εμπορικός διάδρομος (μεταξύ άλλων και για πετρέλαιο, φυσικό αέριο, εμπορευματοκιβώτια κ.ά.) και φυσικά πέρασμα στρατιωτικών δυνάμεων (υποβρυχίων μη εξαιρουμένων), δι ο και είναι και σημείο στρατιωτικών εγκαταστάσεων (έχει επίσης και ιδιαίτερη περιβαλλοντική αξία, όμως αυτή η προσέγγιση ξεφεύγει των σκοπών τού παρόντος κειμένου).

Συνοπτικά: Στη βορειοδυτική πλευρά τής Μεσογείου -όπου βρίσκεται η Ισπανία-, το εξαιρετικής σημασίας πέρασμα του Γιβραλτάρ (με πρωτεύουσα το Γουέστσαϊντ/Westsaid) ελέγχεται από το Ηνωμένο Βασίλειο. Στη νοτιοδυτική πλευρά τής Μεσογείου -όπου βρίσκεται το Μαρόκο-, το μεγίστης σημασίας πέρασμα του Γιβραλτάρ (Θέουτα/Ceuta) ελέγχεται από την Ισπανία.

Όσοι ενδεχομένως επιθυμούν να αλλάξει ό,τι σήμερα ισχύει, διότι αυτό αντιβαίνει στα γεωστρατηγικά και γεωπολιτικά συμφέροντά τους (βλέπε και άρνηση υποστηρίξεως των ΗΠΑ από την Ισπανία στους πολέμους Παλαιστινίων - Ισραηλινών και ΗΠΑ / Ισραηλινών - Ιρανών και υπαινιγμούς τού Προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ για αντίποινα), θα είχαν συμφέρον να αλλάξει το ισχύον καθεστώς (δηλαδή ο έλεγχος από Ηνωμένο Βασίλειο και Ισπανία). Μήπως ο "αδύναμος κρίκος" στην παρούσα συγκυρία εντοπίζεται στην Ισπανία (και με αφορμή την μεταναστευτική της πολιτική) και δυνητικός έλεγχος τής Θέουτα από το Μαρόκο (και αργότερα και της Μαλίγια και της Περεχίλ κ.ά.) θα διευκόλυνε την πολιτική τών ΗΠΑ (και τινων εκ των συμμάχων της);

Αξίζει να τονιστεί ότι εάν κάποια στιγμή περάσει ο έλεγχος αυτών των τριών ισπανικών περιοχών στο -αφρικανικό- κράτος του Μαρόκου, παύουν να υπάρχουν ευρωπαϊκές κτήσεις στην ήπειρο της Αφρικής και η πολιτική των ευρωπαϊκών χωρών θα εξαρτάται πλέον μόνον και αποκλειστικώς από τη διπλωματία και τις επιρροές εκάστης χώρας και καθόλου από γρωγραφικά ερείσματα.

Θέουτα Ισπανίας και υβριδικές επιθέσεις Μαροκινών στη Θέουτα (την οποία από ετών διεκδικούν και έχουν υπάρξει συρράξεις γι' αυτό στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν, π.χ. το 2002), φαίνεται πως εντάσσονται στον γεωστρατηγικό σχεδιασμό τρίτων χωρών (οι οποίες μάλιστα ποσώς ενδιαφέρονται για το θέμα τής προς Ευρώπη λάθρα μετανάστευσης -ίσως δε και να το επιθυμούν και επιδιώκουν.).

Υπό ελληνική εθνική οπτική, η διαμόρφωση θέσεως για το θέμα, εντός τού πλαισίου που εξετέθη, θα ήτο ευκολοτέρα εάν η Ισπανία, ως χώρα τής χριστιανικής Ευρώπης, δεν λειτουργούσε υποστηρικτικά υπέρ τής ισλαμιστικής ασιατικής Τουρκίας όσο και της νεοταξικής εμπνεύσεως απόπειρας γενικευμένης αντικαταστάσεως πληθυσμών. Ευκαιρίας δοθείσης μάλιστα θα πρέπει να τονιστεί ότι δεν είναι κριτήριο ασκήσεως πολιτικής η εγγύτητα χωρών σε εδάφη διότι έτσι τίθενται σε αμφισβήτηση δικαιώματα αιώνων (βλέπε και Θέουτα, Μελίγια, Γιβραλτάρ), οπότε είναι μια ευκαιρία για την Ελλάδα να κονιορτοποιήσει τα τουρκικά ψευδοεπιχειρήματα για τα νησιά τού Αιγαίου και να αντεπιτεθεί διπλωματικά ζητώντας αυτά που δικαιούται, με αρχή την Ίμβρο και την Τένεδο.

Συνελόντι ειπείν: Μία Ευρώπη των Εθνών θα μπορούσε δυνητικά να αντιμετωπίσει επαρκέστερα προβλήματα όπως το προκύψαν στη Θέουτα, τόσο σε σχέση με την σημερινή Ευρώπη των γραφειοκρατών, η οποία λειτουργεί αυτοκτονικά μέσω -εν πολλοίς- αντεθνικώς σκεπτομένων και πραττόντων νεοταξιτών παγκοσμιοποιητών όσο και σε σχέση με την Ελλάδα ως χώρα γεννήτωρ και δημιουργό αλλά και ως ανάχωμα κατά τού Ισλάμ και του επιχειρουμένου εποικισμού Ελλάδος και λοιπής Ευρώπης καθώς και της περιρρέουσας βαρβαρότητας ανατολικών τε και δυτικών κραταιών σήμερα κρατών.

Φωτογραφία: Αρχείο:Mapa del sur de España.png - Βικιπαίδεια

Σημείωση "φ": Υπεύθυνος για το άρθρο είναι αποκλειστικά ο αρθρογράφος. Οι θέσεις του είναι προσωπικές και τίθενται σε δημόσιο διάλογο σε πνεύμα ελευθερίας.