Τα Patroller δεν έχουν θέση στον Ελληνικό Στρατό.
30/07/2026
Του Χάρης Βασιλόπουλου
Η εθνική άμυνα δεν είναι χώρος για πειράματα, ούτε για πολιτικές εκπτώσεις. Όταν πρόκειται για συστήματα που θα επιτηρούν το Αιγαίο, τον Έβρο και κάθε κρίσιμο σημείο της ελληνικής επικράτειας, το μοναδικό αποδεκτό κριτήριο είναι η απόλυτη εμπιστοσύνη στην τεχνολογία και στους κατασκευαστές της.
Στην περίπτωση των γαλλικών UAV Patroller, αυτή η εμπιστοσύνη έχει πλέον κλονιστεί.
Η συνεργασία της γαλλικής Safran με την τουρκική Baykar (εταιρεία ανάπτυξης λογισμικών και των drones Bayraktar που ανήκει στον γαμπρό του Ερντογάν) σε κρίσιμους τομείς, όπως ηλεκτροοπτικά συστήματα, τεχνολογίες πλοήγησης και ανάπτυξη νέων λύσεων για μη επανδρωμένα αεροσκάφη, δημιουργεί εύλογα και σοβαρά ερωτήματα. Δεν έχει σημασία αν η συνεργασία αφορά διαφορετικά προγράμματα ή άλλες πλατφόρμες. Το πραγματικό ζήτημα είναι ότι μια εταιρεία από την οποία η Ελλάδα προμηθεύεται στρατηγικά συστήματα συνεργάζεται πλέον στενά με την κορυφαία αμυντική βιομηχανία της Τουρκίας.
Ποιος μπορεί να εγγυηθεί ότι δεν θα υπάρξει μεταφορά τεχνογνωσίας, ότι δεν θα δημιουργηθούν κοινές τεχνολογικές βάσεις ή εξαρτήσεις στο μέλλον, ότι η Τουρκία δεν θα αποκτήσει πολύτιμη γνώση για τεχνολογίες που χρησιμοποιεί και η Ελλάδα;
Η απάντηση είναι απλή: κανείς δεν μπορεί.
Και όταν η εθνική ασφάλεια βασίζεται σε υποθέσεις και όχι σε βεβαιότητες, τότε η απόφαση είναι ήδη λανθασμένη.
Η πιθανότητα διαρροής τεχνολογικών δεδομένων ή ευαίσθητων πληροφοριών είναι παραπάνω από ορατή, καθώς τα τέσσερα μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) Patroller που είχαμε παραγγείλει είχαν σκοπό την ενίσχυση της επιτήρησης/παρακολούθησης ευάλωτων Ελληνικών περιοχών, όπως Έβρος, Αν. Αιγαίο κ.ά.
Μιλάμε για μία παράλογη υπόθεση: Λέμε στους Γάλλους να πουν στους Τούρκους να μας φτιάξουν 4 μη επανδρωμένα αεροσκάφη για να επιτηρούμε και να παρακολουθούμε τα σύνορά μας με την Τουρκία…
Σαν να μην έφτανε αυτό, το πρόγραμμα Patroller έχει ήδη σημαδευτεί από σημαντικές καθυστερήσεις, τεχνικά προβλήματα και διαδοχικές μεταθέσεις των παραδόσεων. Ένα πρόγραμμα που θα έπρεπε να είχε ήδη ενισχύσει τις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις εξακολουθεί να αντιμετωπίζει προβλήματα παραγωγής και πιστοποίησης, αφήνοντας επιχειρησιακά κενά σε μια περίοδο όπου η Τουρκία αυξάνει συνεχώς τις δυνατότητές της στα UAV.
Το ερώτημα λοιπόν είναι: Γιατί να επιμείνει η Ελλάδα σε ένα πρόγραμμα που συνδυάζει καθυστερήσεις, τεχνική αβεβαιότητα και έναν κατασκευαστή που αναπτύσσει πλέον στρατηγική συνεργασία με την τουρκική αμυντική βιομηχανία;
Η χώρα μας επενδύει δισεκατομμύρια ευρώ στην αποτροπή απέναντι στην Τουρκία. Δεν είναι λογικό, την ίδια στιγμή, να αποδέχεται ως κρίσιμο προμηθευτή μια εταιρεία που επιλέγει να ενισχύει τεχνολογικά τον βασικό αντίπαλο της Ελλάδας. Όλες οι χώρες προσπαθούν να εξασφαλίσουν τα απόρρητά τους, κλασσικό παράδειγμα οι Η.Π.Α οι οποίες δεν δίνουν (τουλάχιστον προς ώρας) τα F35 στην Τουρκία λόγω των S-400. Όπως επισημαίνει το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, οι ΗΠΑ, βάσει του Νόμου για την Αντιμετώπιση των Αντιπάλων της Αμερικής Μέσω Κυρώσεων (CAATSA) αποτρέπει να αποκτήσει η Τουρκία τα μαχητικά F-35, λόγω της κατοχής του ρωσικού συστήματος των S-400.
Το θέμα δεν είναι αν υπάρχει σήμερα τουρκικό υποσύστημα μέσα στα Patroller. Το θέμα είναι η εμπιστοσύνη. Και στην άμυνα, όταν χαθεί η εμπιστοσύνη, χάνεται και η επιχειρησιακή αξιοπιστία.
Η Ελλάδα οφείλει να επανεξετάσει άμεσα την προμήθεια των Patroller. Υπάρχουν πλέον αρκετοί λόγοι —τεχνικοί, επιχειρησιακοί και κυρίως γεωστρατηγικοί- ώστε να παγώσει η διαδικασία μέχρι να δοθούν σαφείς απαντήσεις και δεσμευτικές εγγυήσεις και νομικά μπορεί και πρέπει να αποφύγει την αγορά την Patroller. Έτσι θα αποφύγει και την οικονομική ενίσχυση της Τουρκικής εταιρείας Baykar, άρα στην ουσία θα αποφύγει την ενίσχυση της Τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας.
Πηγές:
Πιέσεις στον Ελληνικό Στρατό να πάρει γαλλικά drones με τουρκικά συστήματα
Patroller: Τα νέα UAV του Στρατού Ξηράς σε ένα χρόνο στην Ελλάδα - CNN.gr
F-35: Σταθερό «όχι» των ΗΠΑ στην Τουρκία όσο διατηρεί τους ρωσικούς S-400 | Euronews
Σημείωση "φ": Υπεύθυνος για το άρθρο είναι αποκλειστικά ο αρθρογράφος. Οι θέσεις του είναι προσωπικές και τίθενται σε δημόσιο διάλογο σε πνεύμα ελευθερίας.
