Ρωσο-ουκρανικός πόλεμος και ελληνική εξωτερική πολιτική.

Του Άρη Πετράκη

2-2-2023

O πόλεμος που ξεκίνησε το 2022 με την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία συνεχίζεται μέχρι σήμερα και διαρκώς αλλάζει μορφή. Πλέον έχει γίνει πασιφανές αυτό που αρκετοί υποστήριξαν από την πρώτη στιγμή, ότι δηλαδή πρόκειται για πόλεμο δι’ αντιπροσώπων (proxy war) μεταξύ Δύσης (ΝΑΤΟ και ΕΕ) και Ρωσίας. Η Ουκρανία αποτελεί κράτος υπό ένταξη στην ΕΕ και προπύργιο του ΝΑΤΟ στην περιοχή νότια της Ρωσίας. Ενώ εμφανίζεται ως πρωταγωνιστής του πολέμου, όλοι γνωρίζουν ότι στην ουσία είναι ένα αμερικανικό προτεκτοράτο που θα είχε ηττηθεί προ πολλού αν δεν είχε την συνεχή υποστήριξη της Δύσης. Τα κράτη του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, προκειμένου να επιτύχουν τους δικούς τους σκοπούς (αποδυνάμωση της Ρωσίας, προσεταιρισμός-εξάρτηση της Ουκρανίας) αποστέλλουν πολεμικό υλικό, εκπαιδεύουν τον ουκρανικό στρατό και πιθανώς συμμετέχουν άμεσα στις επιχειρήσεις μέσω «μισθοφόρων» και «εθελοντών». Το ίδιο ισχύει και από την πλευρά της Ρωσίας, που ενισχύεται από μισθοφόρους (π.χ. Wagner) και μονάδες εθελοντών (π.χ. Τσετσένοι), για να κατορθώσει να ανταποκριθεί στις ανάγκες του πολέμου. Παρότι μέχρι σήμερα επίσημα δεν έχει εμπλακεί άλλο κράτος άμεσα στον πόλεμο Ουκρανίας-Ρωσίας, ώστε αυτός να χαρακτηριστεί πολυεθνικός, τίποτα δεν αποκλείει την κλιμάκωσή του μέσω της επίσημης κήρυξης πολέμου της Ρωσίας σε τρίτα κράτη ή το αντίστροφο. Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να οδηγήσει σε γενικευμένο Ευρωπαϊκό αν όχι παγκόσμιο πόλεμο.

Η Ελλάδα έχει εμπλακεί έμμεσα στον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο αποστέλλοντας πολεμικό υλικό στην Ουκρανία, όπως και πολλά άλλα κράτη. Σε διάφορες ιστοσελίδες διαβάζουμε ότι η Ελλάδα έχει στείλει τεθωρακισμένα οχήματα, όπλα και πυρομαχικά κατασκευής πρώην ανατολικού μπλοκ ενώ προ ολίγων ημερών ζητήθηκε η αποστολή αρμάτων μάχης Leopard. Η Ελλάδα ενεπλάκη αναγκαστικά στον πόλεμο, λόγω της συμμετοχής της στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, καθόσον δεν υπάρχει πραγματικά ανεξάρτητη κυβέρνηση που θα μπορούσε να χαράξει δική της εξωτερική πολιτική - πιθανώς διαφορετική από αυτή που ακολουθεί - και η εμπλοκή της δικαιολογήθηκε εκ των υστέρων με το ρητό «είμαστε στην σωστή πλευρά της ιστορίας». Το γεγονός ότι η Ελλάδα υποχρεώνεται να αποστέλλει οπλικά συστήματα στην Ουκρανία, κατ’ εντολή του ΝΑΤΟ, αποδεικνύει ότι αυτά δεν της ανήκουν εξ ολοκλήρου αλλά μάλλον της έχουν παραχωρηθεί με τον ίδιο τρόπο που μία ιδιωτική επιχείρηση αποκτά αυτοκίνητα με leasing. Το ίδιο θα μπορούσε να ειπωθεί και για την αποστολή πυραύλων Patriot στη Σαουδική Αραβία κατόπιν εντολής των Αμερικανών, που παρουσιάστηκε από τα ΜΜΕ ως επιτυχημένη στρατηγική κίνηση της ελληνικής κυβέρνησης.

Όσα προανέφερα έχουν σκοπό να καταδείξουν ότι η Ελλάδα αποτελεί μία εξαρτημένη χώρα, από τους «συμμάχους» της στο ΝΑΤΟ και από τους «εταίρους» της στην ΕΕ, από την οποία δεν θα έπρεπε κανείς να αναμένει οποιαδήποτε αντίδραση στις αποφάσεις τους. Η επιλογή να ταχθεί η Ελλάδα στο πλευρό της Ουκρανίας ήταν επιλογή τρίτων και όχι της ελληνικής κυβέρνησης. Η μόνη απόφαση,  κατά τη γνώμη μου, που αφέθηκε να λάβει η ελληνική κυβέρνηση είναι η επικοινωνιακή διαχείριση της απόφασης στο εσωτερικό της. Το αν συμφέρον της Ελλάδας ήταν να ταχθεί με την πλευρά των Ουκρανών ή των Ρώσων ή αν θα έπρεπε να τηρήσει ουδετερότητα δεν μπορεί κανείς να το προδικάσει. Είναι κάτι που ίσως αποκαλυφθεί μετά από αρκετά χρόνια. Όμως, οι μεσσιανικές φράσεις του τύπου «είμαστε στην σωστή πλευρά της ιστορίας» προφανώς και δεν πείθουν όποιον μελετά την ιστορία και τις διεθνείς σχέσεις.

Η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί μέχρι σήμερα δεν φαίνεται να ευνοεί την Ελλάδα. Η αποστολή οπλικών συστημάτων στην Ουκρανία έχει αποδυναμώσει σε κάποιον βαθμό την άμυνά της διότι αυτά τα οπλικά συστήματα δεν αντικαταστάθηκαν με άλλα, παρά τις υποσχέσεις των συμμάχων. Είναι ευθύνη της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας να ανακτήσει άμεσα την ισχύ που απώλεσε η Ελλάδα. Τυχόν εγγυήσεις από συμμάχους ότι θα εξασφαλίσουν την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας σε περίπτωση επίθεσης από  την Τουρκία δεν θα πρέπει να οδηγούν σε εφησυχασμό γιατί αφενός το ΝΑΤΟ τηρεί ουδετερότητα σε διενέξεις μεταξύ των μελών του (βλ. Κύπρος, Ίμια) αφετέρου σε περίπτωση γενίκευσης του ρωσο-ουκρανικού πολέμου το κάθε κράτος θα επιλέξει πρώτα να υπερασπιστεί τον εαυτό του και έπειτα τους συμμάχους του, αν έχει διαθέσιμες δυνάμεις. Περαιτέρω λαμβάνοντας θέση υπέρ της Ουκρανίας η Ελλάδα διατάραξε τις σχέσεις της με τη Ρωσία, με δυσμενή αποτελέσματα κυρίως στην οικονομία (εμπόριο, τουρισμός κλπ). Αντίθετα, η Τουρκία παρότι είναι μέλος του ΝΑΤΟ κράτησε ίσες αποστάσεις και κερδίζει από τον πόλεμο από κάθε πλευρά. Διατηρεί καλές σχέσεις και με τις δύο χώρες, συμμετέχει στην μεταφορά του ουκρανικού σιταριού, πωλεί drones στην Ουκρανία και ταυτόχρονα διευκολύνει το εμπόριο τη Ρωσίας αποκομίζοντας κέρδη. Επίσης διατηρεί ανοικτή μία πόρτα εξοπλισμών για την περίπτωση που οι ΗΠΑ της κλείσουν την πόρτα, έστω και προσωρινά.  

Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι για ακόμα μία φορά η Ελλάδα είναι πιθανό να βγει χαμένη από τις «επιλογές» της, παρά τις διαβεβαιώσεις της κυβέρνησης. Αν δεν αποκτήσουμε πραγματική εθνική ανεξαρτησία, το αν θα είμαστε κάθε φορά κερδισμένοι ή χαμένοι σε διεθνές επίπεδο θα εξαρτάται από τις επιλογές τρίτων. Ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική μπορεί να ασκηθεί μόνο από μία ανεξάρτητη κυβέρνηση κι αυτή δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο παρά εθνικιστική.  

Σημείωση "φ": Υπεύθυνος για το άρθρο είναι αποκλειστικά ο αρθρογράφος. Οι θέσεις του είναι προσωπικές και τίθενται σε δημόσιο διάλογο σε πνεύμα ελευθερίας.

Γιατί ο Αριστερός ανεθνισμός συμπλέει με τον φιλελευθερισμό της Παγκοσμιοποίησης;

Γράφει ο Δ. Γκίκας

Ο αντεθνικός χαρακτήρας της λεγομένης πολιτικής Αριστεράς έχει πλέον βρει ερείσματα (πολιτικά, οικονομικά και ευρύτερα πολιτιστικά) στις νεοφιλελεύθερες ιδεολογίες. Αυτό, εκ πρώτης όψεως, μοιάζει παράταιρο κι ανίερο. Αρκεί να παρατηρήσει, όμως κάποιος τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας τη σταδιακή απάλειψη των διαχωριστικών γραμμών, ανάμεσα στα δύο αυτά πολιτικά μεγέθη: από την απαξίωση του Εκκλησιαστικού λόγου, την κατάργηση των παραδοσιακών εορτών και εθίμων (η πανδημία υπήρξε πολύ καλή ευκαιρία) μέχρι και την υπερπροβολή των διαφορετικών σεξουαλικών προτιμήσεων (υπό την εύσχημη δικαιολογία της «υιοθέτησης της ατζέντας του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων»), ο Αριστερός διεθνισμός και ο φιλελευθερισμός της παγκοσμιοποίησης στέκουν αλληλέγγυοι πολιτικά.

Για πρώτη φορά στην παγκόσμια πολιτική ιστορία, και παρά τις διαφορετικές εκκινήσεις, βρέθηκε ένα κοινό μοτίβο ανάμεσα στην παγκοσμιοποιημένη καπιταλιστική φόρμα πολιτικής δράσης και στην αριστερή διεθνιστική κουλτούρα: η ανάγκη απάλειψης κάθε ίχνους εθνικής διαφοροποίησης. Ο νεοφιλελευθερισμός δε μισεί μονάχα την κρατική υπόσταση και το κοινωνικό προστατευτικό πλαίσιο που συνήθως αυτή προσφέρει στους πολίτες της. Μισεί τις εθνικές διαφοροποιήσεις. Τις θεωρεί ανάχωμα στα σχέδιά του για παγκόσμια κυριαρχία, για παγκόσμια οικονομική διακυβέρνηση, που θα στηριχτεί στην εξίσωση των λαών, στην κατάργηση της εθνικής διαφορετικότητας, στην κατάλυση του σεβασμού αυτής της διαφορετικότητας. Ένα προϊόν ή μια υπηρεσία μπορεί να αποκτήσει παγκόσμια αναγνώριση μονάχα όταν απευθύνεται σε λαούς με παρόμοιες ή πανομοιότυπες συνθήκες διαβίωσης, με παρεμφερή πολιτιστικά και πολιτισμικά στοιχεία δράσης. Κάθε εθνική κουλτούρα, με τα τόσα πολλά διαφοροποιητικά στοιχεία που εσωκλείει, είναι σοβαρό εμπόδιο στα σχέδια αυτά.

Από την άλλη, η Αριστερή κουλτούρα έχει έναν σαφή διεθνικό και, γι’ αυτό, έντονα αντεθνικό και ανεθνικό χαρακτήρα. Οι παγιωμένες εθνικές αντιλήψεις, τα ήθη και έθιμα, τα γενικότερα κοινά εθνικά χαρακτηριστικά και, βεβαίως, η περηφάνια για την ιστορία και τον πολιτισμό που κάθε έθνος διαθέτει, είναι στοιχεία που απεχθάνονται στον μέγιστο βαθμό. Η ιδέα ενός παγκόσμιου προλεταριάτου που θα πάρει στα χέρια του τη διαχείριση των πόρων και θα κάνει την οικουμένη μια παγκόσμια εξισωτική μαζοποιημένη μηχανή, εξακολουθεί να τη συγκινεί. Σε μια τέτοια μηχανιστική και μαζοποιημένη αντίληψη, βέβαια το βασικότερο εμπόδιο στέκεται η έννοια της διαφοροποίησης ανάμεσα στα έθνη, τα οποία δεν αποδέχονται τέτοιες εξισωτικές καταστάσεις, αλλά, αντίθετα, δηλώνουν υπερήφανα για την ξεχωριστή τους εθνική ταυτότητα και κουλτούρα.

Ανακαλύπτοντας τον κοινό τους εχθρό, την εθνική ιδιαιτερότητα και τον πατριωτισμό των λαών, ο νεοφιλελευθερισμός και ο Αριστερός διεθνισμός έχουν αρχίσει να συγχρωτίζονται σε πρωτόγνωρο βαθμό. Χρησιμοποιούν, λοιπόν κοινές τακτικές που, από τη μία, απαξιώνουν την εθνική ταυτότητα και ιστορία ενός λαού και θεωρούν παρωχημένη την εθνική συνείδηση των ατόμων. Από την άλλη, προκαλούν βίαιες μετακινήσεις πληθυσμών με σκοπό να εξαφανίσουν την εθνική ομοιογένεια ανάμεσα στους λαούς, ασκώντας, σε παγκόσμια κλίμακα, μια πρωτοφανή προπαγάνδα υπέρ των πολυπολιτισμικών κοινωνιών.

Η χώρα μας βιώνει αυτή τη σύμπλευση σε πρωτόγνωρο βαθμό. Σε πολιτικό επίπεδο, επιδιώκεται η εξαφάνιση των ευρύτερων πατριωτικών δυνάμεων που στηρίζουν την εθνική ιδιαιτερότητα ή, έστω, η συρρίκνωσή του σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μην επηρεάζει τις πολιτικές εξελίξεις. Ακόμα και στα κόμματα εξουσίας, όπως αυτό της Νέας Δημοκρατίας, που μέχρι πρότινος διέθεταν πολιτικές «πτέρυγες» πατριωτικού χαρακτήρα, αυτές πλέον απομονώνονται ξεκάθαρα ή αποδυναμώνονται όσο το δυνατόν περισσότερο. Η άνοδος πότε των Αριστερών πολιτικών δυνάμεων, πότε των φιλελεύθερων στην κυβέρνηση δε δημιουργεί καμία διαφορά πολιτικής δράσης.

Είναι, πλέον καιρός να διαμορφωθούν συνθήκες ανάδειξης όλων των εθνικών και πατριωτικών δυνάμεων του τόπου μας. Διαφορετικά, η Ελλάδα σε λίγα χρόνια θα πάψει να υφίσταται, ως χώρος δράσης μιας ιδιαίτερης εθνικής κουλτούρας. Το δίλημμα δεν υπήρξε ποτέ αν θα μείνουμε π.χ. ή όχι στο Μνημόνιο ή αν θα βγούμε ή όχι από την Ε.Ε. Αυτά είναι θέματα που έρχονται και παρέρχονται και σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να αποτελούν στοιχεία μιας διαχρονικής πολιτικής στάσης. Το δίλημμα είναι αν θα δεχτούμε να γίνουμε απλές παραγωγικές μηχανές που είτε θα εξυπηρετούν τον παγκόσμιο πλούτο, είτε μια παγκόσμια δικτατορία προλεταριάτου ή αν θα παραμείνουμε ελεύθεροι άνθρωποι, με δυνατότητα αυτενέργειας και αυτοδιάθεσης, με τη δύναμη, δηλαδή να καθορίζουμε εμείς οι ίδιοι το μέλλον το δικό μας και των παιδιών μας!

Δρ. Δημήτρης Ε. Γκίκας,
Φιλόλογος, Μ.Α.,
Διδάκτωρ Πολιτικής Φιλοσοφίας & Φιλοσοφίας της Τέχνης

Σημείωση "φ": Υπεύθυνος για το άρθρο είναι αποκλειστικά ο αρθρογράφος. Οι θέσεις του είναι προσωπικές και τίθενται σε δημόσιο διάλογο σε πνεύμα ελευθερίας.

Κίνδυνος για το εθνικιστικό κίνημα η αντισυνταγματική «τροπολογία Κασιδιάρη».

Του Χρήστου Μπίσδα

2-2-2023

Την Πέμπτη 2-2-2023 κατατέθηκε προς συζήτηση στη Βουλή η τροπολογία της ΝΔ ^[1], που έχει ως σκοπό την απαγόρευση συμμετοχής στις εκλογές του Ηλία Κασιδιάρη και του Εθνικού Κόμματος «Έλληνες». Η τροπολογία αναμένεται να συζητηθεί και να ψηφιστεί την Τρίτη 7-2-2023 από την ολομέλεια της βουλής.

Με την υπό ψήφιση τροπολογία η Βουλή θα δώσει το δικαίωμα στο Άρειο Πάγο να απαγορεύει τη συμμετοχή στις εκλογές σε κόμματα, μέλη της διοίκησης (επίσημης ή πραγματικής) των οποίων έχουν καταδικασθεί σε οποιονδήποτε βαθμό δικαιοδοσίας για μία σειρά εγκλημάτων. Ο καθένας καταλαβαίνει ότι πρόκειται για μία φωτογραφική διάταξη που έχει σκοπό να απαγορευθεί η συμμετοχή στις εκλογές του Εθνικού Κόμματος «Έλληνες» με την δικαιολογία ότι ο Ηλίας Κασιδιάρης είναι μέλος της επίσημης ή έστω της πραγματικής ηγεσίας του. Από τη μία δηλαδή εκβιάζεται ο Ηλίας Κασιδιάρης να παραιτηθεί από οποιαδήποτε θέση διοίκησης του κόμματος, ώστε να υπάρχει δυνατότητα συμμετοχής του κόμματος στις εκλογές, και από την άλλη, ακόμα κι αν προβεί σε μία τέτοια ενέργεια, ο Άρειος Πάγος διατηρεί τη δυνατότητα να κρίνει ότι ο Ηλίας Κασιδιάρης κρύβεται πίσω από την επίσημη διοίκηση του κόμματος και με αυτή τη δικαιολογία να απαγορεύσει την κάθοδο του κόμματος στις εκλογές. Μάλιστα δημοσιογράφοι και πολιτικοί χρησιμοποιούν τον όρο «αχυράνθρωπος» για να περιγράψουν την τύποις διοίκηση του κόμματος πίσω από την οποία θα κρύβεται ο Ηλίας Κασιδιάρης.

Η κυβέρνηση της ΝΔ υποστηρίζει ότι η διάταξη «είναι απολύτως συμβατή με το Σύνταγμα και την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου». Είναι όμως έτσι τα πράγματα;

• Στο άρθρο 5 του αναθεωρημένου Συντάγματος του 2019 (Φ.Ε.Κ. Α΄ 211/2019) προβλέπεται ότι «καθένας έχει δικαίωμα […] να συμμετέχει στην πολιτική ζωή της Χώρας εφόσον δεν προσβάλλει τα δικαιώματα των άλλων και δεν παραβιάζει το Σύνταγμα ή τα χρηστά ήθη». Στην ανωτέρω διάταξη δεν προβλέπεται περιορισμός στη συμμετοχή της πολιτικής ζωής της χώρας λόγω ποινικής καταδίκης οποιουδήποτε Έλληνα πολίτη. Όταν η υπό ψήφιση τροπολογία θέτει στα πολιτικά δικαιώματα των πολιτών περιορισμούς που δεν προβλέπονται στο Σύνταγμα δεν είναι αντισυνταγματική; Μήπως δεν πρέπει να μιλάμε για περιορισμό αλλά για προσβολή των πολιτικών δικαιωμάτων; Πόσο συνταγματική θα ήταν μία απόφαση του Αρείου Πάγου περί απαγόρευσης συμμετοχής οποιουδήποτε Έλληνα πολίτη ή κόμματος στις εκλογές στηριγμένη στην υπό ψήφιση τροπολογία;

• Το 2019 ψηφίστηκε από όλα τα κόμματα του «συνταγματικού τόξου» νέος ποινικός κώδικας, ο Ν. 4016/2019 (Φ.Ε.Κ. Α΄ 95/2019), ο οποίος ισχύει μέχρι σήμερα. Με το νέο ποινικό κώδικα καταργήθηκε η παρεπόμενη ποινή της αποστέρησης πολιτικών δικαιωμάτων, που προβλεπόταν στον προηγούμενο ποινικό κώδικα. Με απλά λόγια, ο Έλληνας νομοθέτης θεώρησε ότι κανείς δεν πρέπει να στερείται το δικαίωμα συμμετοχής στην πολιτική ζωή της χώρας ακόμα κι αν έχει καταδικαστεί τελεσίδικα και αμετάκλητα για οποιοδήποτε αδίκημα. Για τον λόγο αυτόν, όταν ο Ηλίας Κασιδιάρης καταδικάστηκε από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, δεν επιβλήθηκε σ’ αυτόν η ποινή της αποστέρησης των πολιτικών δικαιωμάτων. Με την υπό ψήφιση τροπολογία, η κυβέρνηση της ΝΔ έρχεται να υποκαταστήσει τον ποινικό δικαστή και ουσιαστικά να επιβάλει εκ των υστέρων την ποινή της αποστέρησης των πολιτικών δικαιωμάτων στον Ηλία Κασιδιάρη υπό τον μανδύα απόφασης του Αρείου Πάγου, που στηρίζεται σε διοικητικές διατάξεις περί της ανακήρυξης των συνδυασμών των κομμάτων.

• Βασική αρχή του ποινικού δικονομικού δικαίου είναι το τεκμήριο της αθωότητας. Το τεκμήριο της αθωότητας ισχύει μέχρι να καταδικαστεί κάποιος από ποινικό δικαστήριο τελεσίδικα και αμετάκλητα. Εκτός αν λέγεσαι Ηλίας Κασιδιάρης και είσαι εθνικιστής. Τότε έχεις το «προνόμιο» να ψηφίζεται για σένα τροπολογία, που σου αφαιρεί το δικαίωμα να θεωρείσαι αθώος όταν έχεις ασκήσει έφεση κατά πρωτοβάθμιας καταδικαστικής απόφασης και αναμένεις την εκδίκαση της υπόθεσής σου σε δεύτερο βαθμό. Η υπό ψήφιση τροπολογία θα εφαρμόζεται σε όσους «έχουν καταδικασθεί σε οποιονδήποτε βαθμό δικαιοδοσίας», αναιρώντας το τεκμήριο αθωότητας. Έτσι, αν κάποιος αθωωθεί από το δευτεροβάθμιο δικαστήριο θα έχει χάσει ανεπιστρεπτί το δικαίωμα συμμετοχής στις εκλογές που μεσολάβησαν από την πρωτόδικη καταδίκη του μέχρι την αθώωσή του, γιατί τα κόμματα του «συνταγματικού τόξου» αποφάσισαν ότι δεν συντρέχει το τεκμήριο της αθωότητας. Ο ψηφοφόρος θα έχει χάσει τη δυνατότητα να ψηφίσει ένα κόμμα γιατί κάποιοι αποφάσισαν ότι δεν ισχύει το τεκμήριο αθωότητας. Πόσο συνταγματική και νόμιμη είναι τελικά η τροπολογία;

• Το κερασάκι στην τούρτα είναι το ζήτημα του «αχυρανθρώπου», δηλαδή της ύπαρξης πραγματικής διοίκησης του κόμματος πίσω από την επίσημη διοίκηση που λειτουργεί ως μαριονέττα. Σύμφωνα με την τροπολογία, εφόσον αποδειχθεί η ύπαρξη πραγματικής διοίκησης πίσω από την επίσημη και μέλος της έχει καταδικαστεί για αδίκημα που περιλαμβάνεται στην τροπολογία, τότε ο Άρειος Πάγος θα απαγορεύσει στο κόμμα να συμμετάσχει στις εκλογές. Η υποκρισία της ΝΔ που προτείνει την τροποποίηση και των κομμάτων που θα την υπερψηφίσουν είναι άνευ προηγουμένου. Κόμματα που εξαρτώνται οικονομικά από τους δανειστές τους, στους οποίους χρωστούν εκατομμύρια Ευρώ, είναι δυνατό να έχουν αυτονομία και να μην έχουν μετατραπεί οι διοικήσεις τους σε «αχυρανθρώπους» των δανειστών τους; Αν ο αποδεδειγμένος δανειστής ενός τέτοιου κόμματος ή κάποιος που αποδεδειγμένα το συνδράμει οικονομικά (βλ. εφοπλιστές, βιομήχανοι) - άρα κάποιος που «κρατά» την ηγεσία του κόμματος - έχει καταδικαστεί πριν από τις εκλογές ή καταδικαστεί μετά από τις εκλογές για αδίκημα που προβλέπεται στην τροπολογία, θα έχει το δικαίωμα ο Άρειος Πάγος να χαρακτηρίζει την επίσημη ηγεσία του κόμματος ως «αχυράνθρωπο» με τα αποτελέσματα που σκοπεύει να επιφέρει η υπό ψήφιση τροπολογία;

Από τα ανωτέρω είναι πασιφανές ότι η υπό ψήφιση τροπολογία είναι αντισυνταγματική και φωτογραφική. Ο Ηλίας Κασιδιάρης και το Εθνικό Κόμμα «Έλληνες» στοχοποιούνται λόγω της ιδεολογίας τους, της πολιτικής τους δράσης και της μεγάλης πιθανότητας - αν τελικά συμμετάσχουν στις εκλογές - να περάσουν το όριο του 3% και να εκλέξουν αρκετούς βουλευτές, όπως δείχνουν οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις. Η πρωτόδικη καταδίκη του Ηλία Κασιδιάρη δεν μπορεί να αποτελέσει δικαιολογία για την προσβολή των πολιτικών δικαιωμάτων του ιδίου και του Εθνικού Κόμματος «Έλληνες».

Με τα ανωτέρω νομικά επιχειρήματα και πολιτικές σκέψεις επιχειρείται να καταδειχθεί ο κίνδυνος που διατρέχει ο εθνικιστικός χώρος στο σύνολό του από την αντισυνταγματική, κατά τη γνώμη μου, τροπολογία. Αν περάσει η υπό ψήφιση τροπολογία, που περιορίζει σε μεγάλο βαθμό - αν δεν ακυρώνει απόλυτα - το δικαίωμα των εθνικιστών να συμμετέχουν στην πολιτική ζωή της χώρας, θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι στο εγγύς μέλλον να υποστούμε περισσότερους περιορισμούς των δικαιωμάτων μας, μέσω διατάξεων που θα  απαγορεύουν την συμμετοχή στην οικονομική ζωή της χώρας εθνικιστών επιχειρηματιών/επαγγελματιών, την συμμετοχή στην κοινωνική ζωή της χώρας εθνικιστικών σωματείων κ.ο.κ. Το ότι δεν αντιδρούν ανοιχτά εθνικιστικοί και πατριωτικοί φορείς (κόμματα, σύλλογοι, ΜΜΕ, ομάδες κλπ) αποτελεί όνειδος. Η απειλή της υπό ψήφιση τροπολογίας κρέμεται ως δαμόκλειος σπάθη επί μήνες πάνω από τα «κεφάλια» του εθνικιστικού χώρου και αυτά τηρούν σιγή ιχθύος. Μπορεί κάποια «πατριωτικά» κόμματα να θεωρούν ότι η μη κάθοδος του Εθνικού Κόμματος «Έλληνες» στις εκλογές θα τα ωφελήσει, καθόσον τα ίδια θα παρουσιαστούν ως εναλλακτική πρόταση για υποψήφιους και ψηφοφόρους, όμως σε βάθος χρόνου ο περιορισμός των πολιτικών δικαιωμάτων θα αγγίξει και τα ίδια. 

Και κάτι τελευταίο: Στις 31-1-2023 βγήκε από το μπαούλο και εμφανίστηκε σε πρωινή τηλεοπτική εκπομπή ο Γ. Καρατζαφέρης^[2]. Δήλωσε ότι είναι αντίθετος με την απαγόρευση συμμετοχής του Ηλία Κασιδιάρη στις εκλογές και το δικαιολόγησε με τη φράση «προτιμώ ένα ροτβάιλερ στον κήπο παρά μια οχιά μέσα στο σπίτι». Στη συνέχεια, ως καλός δεξιούλης, πρότεινε στους ψηφοφόρους να ψηφίσουν ΝΔ. Αυτό που δεν μπορεί να κατανοήσει ο Γ. Καρατζαφέρης και το «συνταγματικό τόξο» είναι ότι οι εθνικιστές δεν αποτελούν κατοικίδιά τους, που τα τοποθετούν κατά βούληση στον «κήπο», στο «σπίτι» ή στην «πολυκατοικία» τους. Οι εθνικιστές δεν είναι παραστρατημένα γαλάζια παιδιά που θα γυρίσουν στην δεξιά πολυκατοικία, αν δεν κατεβεί εθνικιστικό κόμμα στις εκλογές. Σε περίπτωση απαγόρευσης της πολιτικής δράσης των εθνικιστών και περιορισμού του δικαιώματος συμμετοχής τους στις εκλογές, όποτε το επιθυμούν οι ίδιοι, είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα βρεθούν άλλοι τρόποι πολιτικής έκφρασης σε πεδία που δεν θα μπορούν να ελεγχθούν με τροπολογίες της Βουλής και με προγράμματα κατά της ριζοσπαστικοποίησης και του εξτρεμισμού.

Παραπομπές

[1] https://www.naftemporiki.gr/politics/1434738/voyli-katatethike-i-tropologia-mploko-sto-komma-kasidiari/

[2] https://www.youtube.com/watch?v=fbZhKSI7Pz0

Σημείωση "φ": Υπεύθυνος για το άρθρο είναι αποκλειστικά ο αρθρογράφος. Οι θέσεις του είναι προσωπικές και τίθενται σε δημόσιο διάλογο σε πνεύμα ελευθερίας.

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ ΑΛΛΙΩΣ…

Γράφει ο Ευθύμιος Βασιλείου,

Χριστούγεννα και ο χριστιανικός κόσμος (και μόνο αυτός, μην το ξεχνάμε) εόρτασε την γέννηση τού Θεανθρώπου. Όλοι γινόμαστε καλύτεροι αυτές τις ημέρες και το λεγόμενο Πνεύμα των Χριστουγέννων γεμίζει τις ψυχές μας με αγάπη, στοργή και κατανόηση προς τους τρίτους. Και εδώ τίθεται το ερώτημα. Προς όλους ή “a la carte”, δηλαδή κατ’ επιλογήν αναλόγως τής αρεσκείας μας; Η απάντηση τίθεται στην κρίση τού καθενός εξ ημών. Ας δούμε λοιπόν πώς ησθάνοντο κάποιοι άνθρωποι σε κάποιες περιόδους που η τύχη τους έλαχε διαφορετική από των άλλων…

Χριστούγεννα τού 1940. Τοποθεσία Βόρειος (και όχι Βόρεια όπως λέγεται…) Ήπειρος.

Ο Ελληνικός Στρατός έχει ήδη καταλάβει στις 22 Νοεμβρίου την Κορυτσά υπό τις διαταγές του Ευρυτάνα Αντισυνταγματάρχου Δημ. Θεοδωράκη, το Πόγραδετς στις 30 του ιδίου μηνός, στις 6 Δεκεμβρίου τους Αγίους Σαράντα, στις 8 Δεκεμβρίου το Αργυρόκαστρο καθώς και πλείστες άλλες πόλεις τής Βορείου Ηπείρου. Επόμενος στόχος ΧΕΙΜΑΡΡΑ. Στις 13 Δεκεμβρίου και ενώ οι καιρικές συνθήκες ήταν δυσχερείς, πυκνό χιόνι και δριμύ ψύχος, δόθηκε η μεγάλη μάχη στη γραμμή με την ονομασία ύψωμα 613 – Μάλι ε Κηπαρόιτ – αυχένας Κούτσι – Μάλι Ιτέρας την οποία υπεράσπιζε με σθένος η ιταλική μεραρχία Siena. Το απόσπασμα Τσακαλώτου προσπάθησε με αρκετές επιθέσεις να καταλάβει την περιοχή, χωρίς όμως επιτυχία. Οι ιταλοί οι οποίοι είχαν την υποστήριξη βαρέoς πυροβολικού και αεροπλάνων ανθίσταντο σκληρά. Κατελήφθη όμως η μεγάλης σημασίας τοποθεσία Πάνορμος, ένας όρμος νοτίως τής πόλεως τής Χειμάρρας, αλλά η πόλη αυτή καθεαυτή ήταν πολύ ισχυρά οχυρωμένη. Στις 19 Δεκεμβρίου κατελήφθη μετά από σκληρή μάχη το ύψωμα Γκιάμι βορείως τού Πανόρμου. Η ΧΕΙΜΑΡΡΑ ήταν όμως άπαρτη. Οι συσκέψεις στο Ελληνικό Επιτελείο έπεφταν στο κενό, δεν έβρισκαν κάποια λύση. Η πόλη φάνταζε απρόσβλητος. Θα έπρεπε να καταληφθεί το ύψωμα Μάλι ι Τζόρετ. Εκεί θα εδίνετο η αποφασιστική μάχη. Οι στρατιώτες, παγωμένοι, πεινασμένοι, και ενώ τα Χριστούγεννα πλησίαζαν, δεν είχαν χάσει το ηθικό τους, ούτε σκέφτονταν τη θαλπωρή των σπιτιών τους εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά. Την «δύσκολη» δουλειά ανέλαβαν να φέρουν εις πέρας οι Εύζωνες τού 3/40 Συντάγματος. Αφού ενημερώθηκαν από ντόπιους για την τοπογραφία τού εδάφους, προσέγγισαν νύχτα το ύψωμα και σκαρφάλωσαν σε αυτό, εντελώς καταδρομικά όπως θα λεγόταν σήμερα, ώστε να μην γίνουν αντιληπτοί από τον εχθρό και μέσα σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες και με χιονοθύελλα αλλά και χωρίς την προπαρασκευή πυροβολικού, εξετέλεσαν έφοδο με εφ’ όπλου λόγχη από διαφορετικές περιοχές ταυτοχρόνως παρόλο που το χιόνι ξεπερνούσε το ένα (1) μέτρο!!!. Οι αντίπαλοι τα έχασαν, με συνέπεια να αιχμαλωτισθεί μία ολόκληρη πυροβολαρχία τού αντιπάλου, να συλληφθούν εκατοντάδες αιχμάλωτοι, εκ των οποίων και τρεις συνταγματάρχες, πλήθος λαφύρων να πέσει στα χέρια του Ελληνικού Στρατού εκ των οποίων και πολεμικές σημαίες. Ο κίνδυνος κυκλώσεως των Ιταλών και Αλβανών εντός της πόλεως της Χειμάρρας ήταν ορατός. Για το λόγο αυτό η πόλη εγκατελήφθη στις 21 Δεκεμβρίου, και στις 22 Δεκεμβρίου ημέρα Σάββατο νωρίς το πρωί ο Ελληνικός Στρατός εισήλθε απελευθερωτής μέσα σε φρενήρη ενθουσιασμό των κατοίκων αλλά και μέσα σε πολικές θερμοκρασίες και άφθονο χιόνι. Την επόμενη ημέρα στην εκκλησία των Αγίων Πάντων εψάλη το Χριστός Ανέστη και παρασημοφορήθηκαν οι συμμετέχοντες στην κατάληψη τής πόλεως, όπως και η σημαία τού 3/40 Συντάγματος Ευζώνων με το Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας. Εσχάτως, ο Πρωθυπουργός Μητσοτάκης επεσκέφθη την περιοχή, χωρίς φυσικά να ψελλίσει ούτε μία λέξη για την ελληνικότητα τής περιοχής και τα ιστορικά αυτά γεγονότα. Αναμφίβολα στην περίπτωση τής Χειμάρρας το φίδι το έβγαλαν από την τρύπα οι Εύζωνες, οι οποίοι ούτε στιγμή δεν δείλιασαν μπροστά στην ανωτερότητα τού αντιπάλου και την επικινδυνότητα τής καταστάσεως. Τα ερωτήματα είναι : οι Εύζωνες δεν είχαν οικογένειες; δεν είχαν σπίτια; δεν ήταν απλοί - καθημερινοί πολίτες προτού πραγματοποιήσουν επιθέσεις αυτοκτονίας; δεν ήθελαν να κάνουν αυτοί Χριστούγεννα με τις οικογένειές τους;

Χειμώνας 1939 – Τοποθεσία Φινλανδοσοβιετικά σύνορα (Λίμνη Λαντόγκα – Καρελία).

Από το Νοέμβριο τού 1939 η Σοβιετική Ένωση έχει επιτεθεί, απρόκλητα όπως θα λέγαμε σήμερα, στην μικρή αλλά όχι δειλή Φινλανδία. Οι κόκκινοι έχουν παραβιάσει την Συνθήκη τού Τάρτου τού 1920, το Σύμφωνο μή επιθέσεως τού 1932, την ανανέωση τού Συμφώνου του 1934, καθώς και τη Χάρτα τής Κοινωνίας των Εθνών. Οι εκατοντάδες χιλιάδες στρατιώτες τού Κόκκινου Στρατού δεν υπολογίζουν τίποτε μπροστά στη σκοπιμότητα τής κατακτήσεως εύκολων εδαφών, τουλάχιστον στο χάρτη! Είναι η περίπτωση όπου οι πολύ λίγοι (αλλά αξιοπρεπείς και φιλογερμανοί Φινλανδοί) αντιμετωπίζουν τους πάρα πολλούς – μιλιούνια (κομμουνιστές). Ήρως των Φινλανδών ένας αγρότης – κυνηγός. Ο Σίμο Χάϊχε, ο επονομαζόμενος και Λευκός Θάνατος. Ένας απλός άνθρωπος, χαμηλών τόνων, προσηνής και πολύ αγαπητός στις περιοχές τής νοτίου Φινλανδίας όπου ζούσε. Εθελοντής (ναι εθελοντής, υπάρχουν και αυτοί…) υπηρέτησε στην πρώτη γραμμή τού μετώπου. Στον ποταμό Κόλα με τη θερμοκρασία στους -40 βαθμούς, μόνος, με λευκή στολή, γέμιζε το στόμα του με χιόνι ώστε να μην εξαχνώνεται η ανάσα του και γίνει αντιληπτός από τον εχθρό. Δεν χρησιμοποιούσε διόπτρα ώστε να μην υπάρχει αντανάκλαση τού φωτός σε αυτήν και επισημανθεί η θέση του. Την παραμονή των Χριστουγέννων τού 1939 έχει καταγράψει πάνω από 1000 επιτυχίες συμπεριλαμβανομένης και της χρήσεως τού πολυβόλου του, μέχρι που εδέχθη ένα…βλήμα !!!! στο πρόσωπο. Όμως η Θεία Πρόνοια, οι συνάδελφοί του πολεμιστές και οι ιατροί τού νοσοκομείου όπου μετεφέρθη τον κράτησαν στη ζωή. Όταν τον βρήκαν οι συναγωνιστές του, πίστευαν φυσικά ότι ήταν νεκρός και τον τοποθέτησαν σε ένα σωρό από πτώματα μέχρι που κούνησε ελάχιστα το πόδι του, γεγονός που το είδε κατά τύχη ο αχθοφόρος των πτωμάτων. Όπως είπαν οι συναγωνιστές του που τον μετέφεραν κατόπιν στο νοσοκομείο «έλειπε το μισό πρόσωπό του»…  Η Θεία Πρόνοια τον έκανε να αναρρώσει και να πεθάνει το 2002. Τα ερωτήματα εδώ είναι: ο Σίμο Χάϊχε ήταν φιλογερμανός, πολέμησε ηρωικά για την πατρίδα του. Αξίζει την συμπάθειά μας; ή το ανάθεμά μας επειδή μόνο και μόνο ήταν με τους (κακούς) Γερμανούς; Η απάντηση δική σας.

Χριστούγεννα του 1942 – Τοποθεσία Στάλινγκραντ

Ήδη από τον Νοέμβριο του 1942 η 6^η Στρατιά των Γερμανών με επικεφαλής τον Φον Πάουλους έχει περικυκλωθεί στο Στάλινγκραντ. Οι 250.000 Γερμανοί στρατιώτες ήλπιζαν σε βοήθεια από το Γενικό Επιτελείο Στρατού μέσω τού Φον Μάνσταϊν, όμως η προσπάθεια αυτή δεν τελεσφόρησε. Τα Χριστούγεννα τού 1942 οι Γερμανοί στρατιώτες της Βέρμαχτ ήταν περικυκλωμένοι, παγωμένοι, πεινασμένοι και το κυριότερο συνειδητοποιημένοι για την ήττα τους στην εν λόγω τοποθεσία με ό,τι αυτό σημαίνει (αιχμαλωσία, βασανιστήρια, θάνατος). Όμως εκείνα τα Χριστούγεννα συνέβη ένα ανεπανάληπτο τεχνολογικά γεγονός. Το Γενικό Επιτελείο συνέδεσε τεχνολογικά απ’ ευθείας (και όχι ζωντανά…) με ραδιοφωνική μετάδοση τα κυριότερα μέτωπα τού πολέμου. Διαβιβαστές μετέδωσαν ραδιοφωνικώς το παρόν σχεδόν από όλα τα μήκη και πλάτη τής υφηλίου και εν συνεχεία την Άγια Νύχτα η οποία ακουγόταν την ίδια στιγμή σε όλες τις περιοχές όπου πολεμούσε ο γερμανικός στρατός. Από τον Αρκτικό Κύκλο έως την Κρήτη και από τον Ατλαντικό Ωκεανό έως το Λένινγκραντ, τον Καύκασο και φυσικά έως το περικυκλωμένο Στάλινγκραντ… Στο οποίο Στάλινγκραντ οι εγκλεισμένοι ήταν συνειδητοποιημένοι ότι δεν είχαν καμμία πλέον ελπίδα σωτηρίας. Είναι ένα τεχνολογικό γεγονός που ακόμα και σήμερα είναι ίσως δύσκολο να συμβεί. Τα ερωτήματα λοιπόν εδώ είναι: αυτοί οι άνθρωποι, οι οποίοι ετύγχαναν Γερμανοί στρατιώτες και έπραξαν το καθήκον προς την πατρίδα τους, αξίζουν την συμπάθειά μας ένεκα των Χριστουγέννων; ή η αγάπη και στοργή μας, η αλληλεγγύη και η συμπόνια μας, τερματίζεται εκεί όπου τα γεγονότα και οι πρωταγωνιστές μάς είναι αρεστοί;;; Η απάντηση δική σας φυσικά…

Ευθύμιος Βασιλείου

Σημείωση "φ": Υπεύθυνος για το άρθρο είναι αποκλειστικά ο αρθρογράφος. Οι θέσεις του είναι προσωπικές και τίθενται σε δημόσιο διάλογο σε πνεύμα ελευθερίας.