Η διπλή Πολιορκία της Ευρώπης ή, πώς η Ευρώπη υποθηκεύει το (αβέβαιο) μέλλον της.

του Γ. Κουρκούτα

Η γηραιά ήπειρος στο μυαλό όλων συνδέεται με την Ευρώπη ως πολιτισμική πορεία. 0 κυρίαρχος σήμερα Δυτικός Πολιτισμός ξεκίνησε τους πρώτους αιώνες της ζωής του στην Ευρώπη. Στην Ελλάδα, σύμφωνα με την γνώμη μεγάλων ερευνητών παγκοσμίως, έκανε τα πρώτα του βήματα, στοιχείο που φανερώνει και την αξία του Ελληνισμού ως θεμελίου της Ευρώπης και του Πολιτισμού της. Ωστόσο κάποια δεδομένα που καταγράφονται όλο και με πιο συχνό ρυθμό δείχνουν ότι η Ευρώπη χάνει και την ταυτότητα και το πνεύμα της, αλλά και όλα τα άλλα στοιχεία που συνθέτουν τον Πολιτισμό της.

Οι Έλληνες έσωζαν την Ευρώπη. Πρώτοι οι Έλληνες στην Αρχαιότητα είχαν την συνείδηση ότι υπερασπιζόμενοι τα εδάφη τους από τους Ασιάτες επιδρομείς (με χαρακτηριστικό δείγμα τους Περσικούς Πολέμους) [Ηρόδοτος, Α’ βιβλίο] ουσιαστικά διασώζουν την ευρωπαϊκή ήπειρο. Και τότε, τον 5^ο  αιώνα πΧ η διάσωση της Ελληνικής ελευθερίας από τον Μαραθώνα έως τις Πλαταιές σήμανε και την διάσωση της ευρωπαϊκής ηπείρου ως εδαφικής οντότητος, όπου ο Ελληνικός Πολιτισμός (τότε ή, αργότερα, μέσω των Ρωμαίων) θα προσδώσει τις βάσεις του Πολιτισμού. Σε αυτές τις βάσεις θα προστεθεί και η νέα πίστη, το Ευαγγέλιο του Χριστού (που στα πρώτα του έργα θα είναι στην ελληνική). [1]

Αυτή η μορφή της Ευρώπης σήμερα, κατά ομολογία όσων δεν έχουν υποχωρήσει στην υποκρισία και τον φόβο, αλλοιώνεται και χάνεται κάτω από μία διπλής μορφής επίθεση που δέχεται η ίδια η Ευρώπη. Μία επίθεση που θυμίζει την ύπαρξη δύο παράλληλων «Δούρειων Ίππων», που προσπαθούν να καταλάβουν και να καταβάλουν την Ευρώπη ως οντότητα και ως ταυτότητα.

Η πρώτη μορφή αφορά τα μουσουλμανικά μεταναστευτικά ρεύματα από Ασία και Αφρική, που δεν έρχονται πλέον μετά από άδεια που έδωσαν ισχυρά βιομηχανικά κράτη (όπως συνέβη μεταπολεμικώς με την τότε Δυτική Γερμανία), αλλά έρχονται ως έποικοι και λαθρομετανάστες που θα προσθέσουν ογκώδεις πληθυσμιακές μάζες στους γηγενείς πληθυσμούς.

Ο κίνδυνος από αυτές τις νέες πληθυσμιακές μάζες συνδέεται με την προσκόλλησή του με το αυστηρό και επιθετικό Ισλάμ και την άρνησή τους να αποδεχθούν το ευρωπαϊκό πλαίσιο αξιών.

Δεν είναι νέα αυτή η επίθεση του Ισλάμ κατά της Ευρώπης, ως εδάφους και ως συστήματος αξιών. Ήδη από τον 7^ο αιώνα (οπότε κορυφώνει το κήρυγμά του ο Μωάμεθ και ξεκινά τις επιδρομές του το επιθετικό Ισλάμ), που καταλαμβάνει την βόρεια Αφρική, φτάνει στις παρυφές της Μ. Ασίας, αλλά και περνά στην Ιβηρική χερσόνησο, για να αποκρουστεί (τα 732, ακριβώς 100 έτη από τον θάνατο του Μωάμεθ) κοντά στο κέντρο της σημερινής Γαλλίας (στο Πουατιέ). [2]

Αυτή η αντιπαράθεση Ισλάμ και Ευρώπης (η οποία πέρα από εθνικά συμφέροντα αποτελεί και την κύρια φωνή του Χριστιανισμού για αιώνες, ένα βασικό στοιχείο της ταυτότητός της) συνεχίστηκε, με μεγάλο θύμα την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, το Βυζάντιο, που το 1453 έπεσε στα χέρια αλλοεθνών και αλλοπίστων. Σε λίγα χρόνια οι Οθωμανοί θα φτάσουν (δύο φορές μάλιστα) στα πρόθυρα της Βιέννης, για να αντιληφθούν και οι λοιποί Ευρωπαίοι το μέγεθος της απειλής. [3]

Όμως το σκηνικό της σχέσης Ισλάμ και Ευρώπης άλλαξε τις τελευταίες δεκαετίες, με την μαζική μετακίνηση πληθυσμών σε κράτη της Δυτικής Ευρώπης. Μαζί τους έχουν και το αξιακό σύνολο του Ισλάμ, που βλέπει τον κόσμο της Δύσης ως έναν χώρο παρακμής και πολέμου, στον οποίο θα επιβάλουν την παρουσία και την πίστη τους. [4]

Η πολυπολιτισμική Ευρώπη που μας απειλεί. Κάποιοι ρομαντικοί ομιλούν για την ….πολυπολιτισμική Ευρώπη που διαμορφώνεται, αλλά η πραγματικότητα τους διαψεύδει. Ο κίνδυνος οριστικής αλλοίωσης της Ευρώπης είναι πλέον υπαρκτός και καταγράφεται στον λόγο και τις κινήσεις προσωπικοτήτων και πολιτικών παρατάξεων της Δύσης. Προσωπικότητες (όπως οι Μισέλ Ουελμπέκ στην Γαλλία, η Οριάνα Φαλάτσι στην Ιταλία, ο Τίλο Σαραζίν στην Γερμανία και άλλοι), αλλά και κόμματα έχουν υιοθετήσει στο πρόγραμμα τους (επίσημα ή κρυφά από τους λαούς) θέσεις άμυνας για την εισβολή μαζών που έχουν ως όπλο το Ισλάμ και την επιθυμία να μετατρέψουν την Ευρώπη σε μία νέα οντότητα, την Ευραραβία, κατά την ευφυή διατύπωση κάποιας συγγραφέως. [5]

Το πλήθος τρομοκρατικών επιθέσεων ή ευθειών απωλειών τα τελευταία χρόνια έχουν φέρει εν μέρει αφύπνιση στην Ευρώπη.

Η δεύτερη μορφή απειλής αφορά την ηθική και πνευματική αλλοίωση της ευρωπαϊκής κοινωνίας, με την είσοδο νέων νοοτροπιών. Από τα πρώτα χρόνια της μεταπολεμικής ζωής, με αφετηρία τις Η.Π.Α., διαμορφώνεται ένα πλαίσιο ιδεών του λεγόμενου «Πολιτιστικού Μαρξισμού» (που έχει περιγραφεί από τον Ιταλό μαρξιστή Αντόνιο Γκράμσι και υλοποιήθηκε ήδη από την δεκαετία του 1930 στην Γερμανία και μετά στις Η.Π.Α. από την περίφημη «Σχολή της Φρανκφούρτης»), ιδεών που οδηγούν σε αποδόμηση την Κοινωνία του Δυτικού Κόσμου, όπως αυτή είχε διαμορφωθεί μέσα στο πέρασμα των αιώνων, με την επέκτασή της και σε άλλες ηπείρους πέρα της Ευρώπης (σε Αμερική και Ωκεανία, αλλά και τμήμα της Ασίας και της Αφρικής, που είχε δεχθεί την ευρωπαϊκή επίδραση).

Άμεσα και έμμεσα δείγματα αυτής της επιβολής νέων νοοτροπιών τα βλέπουμε γύρω μας : η επιβολή της Πολιτικής Ορθότητας, η επίκληση της άφυλης κοινωνίας (φαινόμενο που έχει καταιγιστικό ρυθμό τα τελευταία χρόνια), η άτυπη κατάργηση της μορφής οικογένειας που ξέραμε με πρότυπο γονέων από το ίδιο φύλο. Αυτό δεν αποτελεί κάποιο σενάριο συνωμοσίας, αλλά έχει εισέλθει πλέον ακόμη και σε σχολικά εγχειρίδια της Δύσης. Και αυτό σε μία εποχή που έχει ξεκινήσει ένα κύμα δικαιωματισμού, που αγνοεί την διατήρηση αιώνιων δικαιωμάτων που στήριζαν θεσμούς κοινωνικούς βασικούς για την συνέχεια της ζωής και του πολιτισμού, όπως η οικογένεια. [6]

Όλο αυτό το σκηνικό  συνδυάζεται με την επιβολή της Πολιτικής Ορθότητας, που αλλάζει την καθημερινή επικοινωνία με θυσία την αλήθεια των λέξεων. Έτσι το σκηνικό μετατρέπεται σε προβολή των δυστοπικών προβλέψεων των Άλντους Χάξλεϋ και Τζωρτζ Όργουελ, για το μέλλον που ετοιμάζεται στους λαούς. Όποιος αρνηθεί να υποταχθεί στις νέες «λογικές», θα υποστεί χλευασμό και αποκλεισμό. Το βιώνουμε αυτό ως κατάσταση και στην Ελλάδα, όπως έγινε ήδη και στα πολλά ευρωπαϊκά κράτη. [7]

Και ο Ευρωπαίος πολίτης; Τι μπορεί να κάνει; Παραθέτουμε αυτά τα δεδομένα ως υπαρκτή και εξελισσόμενη απειλή για το παρόν και το μέλλον μας. Ζούμε σε εποχές που οι λαοί, οι μάζες έχουν δύναμη να εκφράζονται και να μιλούν, αλλά και να αλλάζουν τις πολιτικές μέσω της ψήφου τους. Θα επιτρέψουν να αλλοιωθούν η ταυτότητα, η παράδοση και η ζωή των λαών της Ευρώπης; Θα ξεχάσουν την Ιστορία τους, τους Αγώνες τους; [8]

Ήδη αυτήν την κατάσταση την διαπιστώνουν πολλοί και έχουν ξεκινήσει μία σειρά αντίστασης και αντεπίθεσης, για να γκρεμιστούν οι απειλές και οι κίνδυνοι. [9]

Οι Δούρειοι Ίπποι είναι ορατοί και μπορούν πλέον οι Ευρωπαίοι να υπερασπιστούν τον θησαυρό τους. Για χάρη και των ιδίων, αλλά και των αγώνων των προγόνων τους και τις γενιές που θα ακολουθήσουν.

Γεώργιος Δ. Κουρκούτας Φιλόλογος-Συγγραφέας

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

[1] Παυλόπουλος Β. Προκόπης, Στο λίκνο του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού, Οι Συμβολισμοί της «Σκεπτομένης Αθηνάς» Εκδόσεις Gutenberg, Αθήνα 2017

[2] Ντυράν Ουίλ, (Will Durant), Παγκόσμιος Ιστορία του Πολιτισμού, Επιμέλεια Θεόκριτος Γούλας, Τόμος 4^ος, σελ. 338 κε.

[3]Petacco Arrigo, Η τελευταία σταυροφορία, Όταν οι Οθωμανοί έφτασαν στην καρδιά της Ευρώπης, Εκδόσεις Ωκεανίδα, Αθήνα 2022, σελ. 20-22

[4]Για την ασυμβατότητα του επιθετικού Ισλάμ με την Ευρώπη, βλέπε το Κωτούλας Ε. Ιωάννης, Μετανάστευση και Κυρίαρχη Εθνική Κουλτούρα, Θρησκεία, πολιτική, Πολυπολιτισμικότητα, Εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα 2011, σελ. 327

[5] Αλλοίωση Κοινωνίας, Περιοδικό Κοινωνία τεύχος 1 , έτος ΝΗ’, Ιανουάριος-Μάρτιος 2015

[6] Θεοδωρόπουλος Τάκης, άρθρο «Βους επί γλώσση μέγας βέβηκεν», εφημερίδα Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, φύλλο 18-19 Ιουνίου 2016

[7] Πρόκειται για τα έργα τους «Θαυμαστός Νέος Κόσμος» και «1984», που πλέον είναι προσβάσιμα σε όλους και μέσω Διαδικτύου

 [8]Την ανάγκη διατήρησης της εθνικής και θρησκευτικής μας ταυτότητος είχαν επισημάνει σε πολλά κείμενά τους οι μακαριστοί ιερωμένοι, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χριστόδουλος (στο έργο του Ελληνορθόδοξη Αυτοσυνειδησία, Εκδόσεις Η Χρυσοπηγή, Αθήναι 1980, σελ. 82 κε.) και ο καθηγητής πατήρ Γεώργιος Μεταλληνός (στο έργο του που περιλαμβάνει την ομιλία του στον Πύργο Ηλείας, με τίτλο, «Ορθόδοξος και Ευρωπαϊκός Πολιτισμός, Μεγέθη αλληλοσυμπληρούμενα ή αλληλοαποκλειόμενα;», Έκδοσις Ιεράς μητροπόλεως Ηλείας, Αθήναι 1996, σελ. 36-38)

 [9] Κουρκούτας Διον. Γεώργιος, Η Διπλή Πολιορκία της Ευρώπης, Εκδόσεις Πελασγός-Ιωάννου Χρ. Γιαννάκενα, Αθήνα 2021, σελ. 162 κε.

Σημείωση "φ": Υπεύθυνος για το άρθρο είναι αποκλειστικά ο αρθρογράφος. Οι θέσεις του είναι προσωπικές και τίθενται σε δημόσιο διάλογο σε πνεύμα ελευθερίας.

Του Γ. Σαγιά

ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΤΟΙΜΟΙ ΓΙΑ ΠΟΛΕΜΟ

Οι εκλογές στην Τουρκία προβλέπεται να γίνουν -πλην απροόπτου- το αργότερο έως πριν τον Ιούλιο του 2023. Οι Τούρκοι κυβερνώντες, βλέποντας την δύναμή τους να μειώνεται αισθητά (με βάση τις διαπιστώσεις δημοσκοπήσεων), προσπαθούν να συσπειρώσουν "εξάγοντας τσαμπουκαλίκι", γεγονός που υπηρετεί εν πολλοίς και τις εθνικές τους στοχεύσεις.
Μεγάλο μέρος τής τουρκικής αντιπολίτευσης, πλειοδοτεί στην ακραία επιθετική ρητορική κατά τρίτων χωρών αλλά και υποστηρίζει επιθετικές ενέργειες. Μάλιστα, αντιπολιτευόμενοι, με σκληρές δημόσιες τοποθετήσεις τους, ωθούν τον Ρ. Τ. Ερντογάν σε κλιμάκωση των επιθετικών ενεργειών κατά τής Ελλάδας.
Ο Ερντογάν, φαίνεται πως θεωρεί ότι η επιθετική πολεμική πολιτική τής κυβέρνησής του, μπορεί να λειτουργήσει συσπειρωτικά και "να του φέρει πίσω χαμένους ψηφοφόρους του" αλλά και να του δώσει δόξα για να προσπαθήσει να υπερβεί την σκιά τού Μουσταφά Κεμάλ που -όπως αποδεικνύεται- εμμονικά τον στοιχειώνει.

Στο διπλωματικό επίπεδο, προσπαθεί να φαίνεται "απαραίτητος και αναγκαίος" τόσο στην Ρωσία όσο και στις ΗΠΑ αλλά και στην Ε.Ε. και σε τρίτες χώρες, "παζαρεύοντας" παραλλήλως υπέρ των αιτημάτων τής τουρκικής εθνικής στρατηγικής, η οποία σαφέστατα γράφει -κατά το δοκούν- το λεγόμενο "διεθνές δίκαιο" στα παλαιότερα των υποδημάτων της.
Πολλά από τα αιτήματα των Τούρκων (ξεκάθαρα απαράδεκτα) στρέφονται ευθέως κατά της Ελλάδας. Θα συνεχίσει να "βάζει πλάτη" η διεθνής κοινότητα στις συνεχείς και διαρκώς εντεινόμενες τουρκικές προκλήσεις; Δεν το γνωρίζουμε.
Γι' αυτό και -πέραν της διπλωματικής οδού- η Ελλάς οφείλει να ετοιμαστεί τάχιστα για πόλεμο και άμεση υπεραναλογική απάντηση σε περίπτωση τουρκικής πολεμικής επιθετικής ενέργειας.

Ο Ρ. Τ. Ερντογάν, θέλει να αποσπάσει κομμάτι από τον εθνικό κορμό τής Ελλάδας. Τούρκοι δεξιοί, κεντρώοι και αριστεροί, φαίνεται ότι τον στηρίζουν σε αυτή την στόχευση. Οι "Τούρκοι εργάτες αδέρφια μας", μαζί με Τούρκους καπιταλιστές, είναι εναντίον τής Ελλάδας -και όχι μόνον-, όπως άλλωστε ήταν (με σοσιαλιστική κυβέρνηση) και το 1974 στην εισβολή στην Κύπρο -αλλά και πάντα.

Για τους Τούρκους, το σύνθημα των εν Ελλάδι αναρχικών, κομμουνιστών και γενικότερα "αριστεριστών" "Η εθνική ενότητα, είναι μια παγίδα, οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα", έχει μετατραπεί στο "Η εθνική ενότητα ΔΕΝ είναι μια παγίδα, οι εργάτες ΕΧΟΥΝ πατρίδα" -και αυτή γι' αυτούς είναι η Τουρκία. Τα λαϊκά στρώματα της Τουρκίας, στήριζαν και στηρίζουν την επιθετική πολιτική τής Τουρκίας. Όπως και η μεγάλη πλειονότητα των διανοουμένων τής γείτονος. Η δε "συνεκμετάλλευση" που πιθηκίζουν φιλελεύθεροι, σοσιαλδημοκράτες και λοιποί κομμουνιστές, σημαίνει στην πράξη "τα όποια δικά τους, δικά τους, και δικά μας δικά τους".

Θέσεις κομμάτων, κινημάτων και συλλογικοτήτων που δραστηριοποιούνται στην χώρα μας, εμμέσως -συχνά και αμέσως- μιλούν για ελληνική υποχώρηση, ηττοπαθείς παραχωρήσεις, εθνικές ήττες.
Φράσεις που ήδη έχουν μείνει με εξαιρετικά αρνητικό πρόσημο στην ιστορία (σταχυολογούμε ελάχιστες ενδεικτικότατα διότι δυστυχώς είναι πάρα πολλές):
Τσίπρας: "Έχει σύνορα η θάλασσα και δεν το ξέραμε;",
Μητσοτάκης: "...η άνοδος του (σσ: μεταξύ άλλων) νατιβισμού είναι μία πραγματικότητα στην Ευρώπη σήμερα και πρέπει να τον αντιμετωπίσουμε δραστικά...",
Πάγκαλος: "Θα πείτε ότι την σημαία την πήρε ο αέρας",
Μπαλάφας: "Να μειώσουμε τους εξοπλισμούς κι ας το ρισκάρουμε", "Λένιν (φράση που ασπάζεται το ΚΚΕ και συναντάται παραλλαγμένη στο 19ο συνέδριό του): "Η μετατροπή τού ιμπεριαλιστικού πολέμου σε εμφύλιο πόλεμο είναι το μοναδικά σωστό προλεταριακό σύνθημα)"
και πολλές ακόμη -πολλών και διαφόρων-, προοιωνίζουν αρνητικές θέσεις σε περίοδο κορύφωσης της υπάρχουσας κρίσης. Ας συνυπολογιστεί δέ και η λεγόμενη "5η φάλαγγα", η οποία εκτιμάται ότι αποτελείται κυρίως από αλλοδαπούς ανθέλληνες (αλλά και συντρόφους τους ελληνόφωνους) που βρίσκονται στην πατρίδα μας και οι οποίοι με δημόσιες δηλώσεις τους υποστηρίζουν την Τουρκία (!) και το ψηφιδωτό φαντάζει πλέον αρνητικά ξεκάθαρο.

Απλοελληνικά: Οι Τούρκοι θέλουν να συρρικνώσουν ποικιλοτρόπως την εθνική μας κυριαρχία. Επειδή προδοσίες δεν (θα έπρεπε να) χωρούν, ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΤΟΙΜΟΙ ΓΙΑ ΠΟΛΕΜΟ. Και είμαστε βέβαιοι ότι -σε μια τέτοια περίπτωση- οι Τούρκοι και όσοι τολμήσουν "να τους βάλουν πλάτη", "θα πάρουν το μάθημά τους".

Γεώργιος Σαγιάς

Σημείωση "φ": Υπεύθυνος για το άρθρο είναι αποκλειστικά ο αρθρογράφος. Οι θέσεις του είναι προσωπικές και τίθενται σε δημόσιο διάλογο σε πνεύμα ελευθερίας.

Του Θεοχάρη Σιώζου

O τρόπος με τον οποίο οι κυβερνώντες χειρίστηκαν τις κρίσεις της τελευταίας δεκαετίας κατέδειξε ένα σημαντικότατο πρόβλημα, την έλλειψη θεσμικών αντιβάρων στην κυβέρνηση. Ένα πρόβλημα το οποίο δε φαίνεται να επιθυμούν να λύσουν, γιατί αυτό θα επέφερε περισσότερη πολιτική συνέπεια και θα δημιουργούσε μια διαφορετική πολιτική κουλτούρα. Επί πλέον, και οι προς ώρας αντιπολιτευόμενοι θεωρούν, ορθώς, ότι την επομένη μπορεί να είναι οι ίδιοι κυβέρνηση, οπότε αυτοί έχουν συμφέρον να θέσουν το παρόν ζήτημα επί τάπητος.

               Το πρόβλημα του ενός πόλου εξουσίας αναλύεται ως εξής: η καθ’ οιονδήποτε τρόπο σχηματισθείσα κυβερνητική πλειοψηφία δύναται να νομοθετεί και να δεσμεύει τη χώρα κατά βούληση. Ακούγεται λογικό, το πρόβλημα όμως εγείρεται όταν τα τα πεπραγμένα μιας κυβερνήσεως (μονοκομματικής ή πολυκομματικής) είναι διαφορετικά ή και αντίθετα με τις προεκλογικές εξαγγελίες των κομμάτων που την απαρτίζουν. Σε αυτήν την περίπτωση η κυβέρνηση ελέγχεται μόνο κατά τρόπο πολιτικό. Έτσι, δημιουργούνται δύο ζητήματα τα οποία καθιστούν αναποτελεσματικό το παρόν πολίτευμα: αφ’ ενός η αντιπολίτευση, ελλείψει άλλων μέσων, «αντιπολιτεύεται για να αντιπολιτεύεται», οπότε ακόμη και όταν ορθώς στηλιτεύεται μια κυβερνητική επιλογή δεν υπάρχει νόημα καθώς παρατηρείται μια στείρα άρνηση ακόμη και σε μείζονος σημασίας ζητήματα, αφ’ ετέρου οι συμμετέχοντες στην πλειοψηφία πολύ σπάνια θα αντιταχθούν στην κυβερνητική πολιτική, ακόμη και αν είναι αντίθετη με τα όσα προεκλογικώς διεκήρυτταν, ακριβώς διότι αυτό θα πιστωθεί στο «αντίπαλο» κόμμα. Η στείρα αντιπολίτευση και η κομματική πειθαρχία είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Μόνος χαμένος των παραπάνω είναι ο λαός, ο οποίος βλέποντας τη βούλησή του να μη γίνεται σεβαστή από αυτούς τους οποίους ψήφισε απαξιώνει έτι περαιτέρω την εκλογική διαδικασία, καθώς αυτή καθίσταται άνευ νοήματος.

               Ο ανωτέρω περιγραφείς θεσμικός φαύλος κύκλος μπορεί να σπάσει μόνο αν διαρραγεί η μονοπολικότητα της εξουσίας. Θα πρέπει να υπάρξουν θεσμοί οι οποίοι θα ενσωματώνουν τη λαϊκή βούληση στη διαδικασία λήψεως αποφάσεων, ώστε να τεθεί και ο λαός προ των ευθυνών του για τις επιλογές του, πράγμα αδύνατον όταν ψηφίζει «άσπρο» και βγαίνει «μαύρο». Μπορεί κανείς να σκεφτεί πολλές δικλείδες για να περιορίσει την κυβερνητική ασυδοσία, όπως π.χ. δημοψηφίσματα, έναν Πρόεδρο της Δημοκρατίας με ουσιαστικά καθήκοντα και όχι μόνο διακοσμητικό, μια Τοπική Αυτοδιοίκηση (εφ’ εξής Τ.Α.) με αυξημένα δικαιώματα και υποχρεώσεις.

               Η ισχυροποίηση της Τ. Α. θεωρώ ότι είναι η πιο πρόσφορη λύση, καθώς είναι ένας θεσμός με ιστορική παράδοση, επιτρέπει στους πολίτες να έχουν μια πιο άμεση συμμετοχή στα κοινά, και αντίστοιχα επιβραβεύει τη συμμετοχή των πολιτών καθώς όσο πιο ενεργός είναι κάποιος τόσο πιο πιθανό είναι να ληφθεί υπ’ όψιν η άποψή του. Στον αντίποδα, επί του παρόντος, η Τ.Α. είναι πλήρως απαξιωμένη, οι πολίτες ψηφίζουν χαλαρά στις αυτοδιοικητικές εκλογές, και γενικώς θεωρείται «ουρά» της κεντρικής εξουσίας. Είναι δεδομένο, σε πρακτικό επίπεδο, πως η Τ.Α. θα μπορούσε να είναι πιο αποτελεσματική σε ζητήματα τοπικής φύσεως, ληφθέντος υπ’ όψιν και του άκρως αθηνοκεντρικού χαρακτήρος του κράτους μας. Είναι εύλογοι οι φόβοι πως αν συναποφάσιζε με την κεντρική εξουσία, η Τ.Α. πάντοτε θα προσπαθούσε να ευνοήσει τους πολίτες της. Αλλά αν, κατά τρόπο αναγκαστικό, έπρεπε να συναινέσουν αμφότερες για τη λήψη μιας αποφάσεως, θα δημιουργείτο ένα κλίμα συναινέσεως με αμοιβαίες υποχωρήσεις. Προφανώς κατά καιρούς θα υπήρχαν διαφωνίες  οι οποίες θα οδηγούσαν σε σπασμωδική λειτουργία του θεσμού, η ιστορία όμως δείχνει (π.χ. το κυβερνητικό «λουκέτο» που επέβαλε ο Αμερικανός πρόεδρος Trump όταν τα νομοθετικά σώματα δεν υπερψήφιζαν προϋπολογισμό περιέχοντα δαπάνη για τη δημιουργία τείχους ανάμεσα στις Η.Π.Α. και το Μεξικό) ότι οι σκόπελοι αυτοί προσπερνώνται.

               Η Τ.Α. όμως, έτσι όπως λειτούργησε από τις εκλογές του 2019 και μέχρι πρό τινός, κατέρριψε το μύθο της ακυβερνησίας. Η απειλή της ακυβερνησίας είναι το επιχείρημα αυτών που επιθυμούν μια κραταιά κυβέρνηση, τόσο σε πολιτικό όσο και σε θεσμικό επίπεδο. Με το εκλογικό σύστημα του 2019 εξελέγησαν Δήμαρχοι των οποίων η παράταξη δεν πλειοψηφούσε στο Δημοτικό Συμβούλιο. Αυτό δε σήμανε όμως την κατάρρευση της Τ.Α. . Αντιθέτως, τόσο ο Δήμαρχος όσο και η αντιπολίτευση αναγκάστηκαν να προβούν σε προγραμματικές συγκλίσεις , μοιραζόμενοι έτσι το κόστος και το όφελος των αποφάσεων, διευρύνοντας παράλληλα και την αποδοχή της ασκουμένης πολιτικής. Δέον να σημειωθεί πως οι νομοθετικές μεθοδεύσεις της κεντρικής εξουσίας για την αποφυγή της «ακυβερνησίας» στους Δήμους ελέγχονται από το ΣτΕ.

               Με το παρόν επιχειρείται να καταγραφεί το θεσμικό-πολιτειακό πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε, και όχι να δοθεί μια πλήρης πρόταση για τη λύση του. Μια πλειοψηφία, η οποία μπορεί να προκύψει από υπόγειες ή και επίγειες συναλλαγές, δεν μπορεί να κυβερνά τη χώρα με «λευκή κόλλα», χωρίς καμμία δέσμευση και έλεγχο. Είναι προφανές ότι όλοι οι θεσμοί μπορεί να καταστούν διάτρητοι, αλλά δημιουργώντας μια θεσμική αλληλεξάρτηση, η διάτρηση καθίσταται ουσιωδώς δυσχερέστερη. Θα πρέπει να τεθεί, κατά δύναμιν, το ζήτημα αυτό στο δημόσιο διάλογο, ώστε να αποφύγουμε στο μέλλον μια ακόμη κατάσταση όπως αυτή της Συμφωνίας των Πρεσπών, όπου ο λαός συμμετείχε κατά τρόπο μαζικότατο στα συλλαλητήρια εναντίον της, η κυβερνητική πλειοψηφία μεθόδευε την υπερψήφισή της, η αντιπολίτευση καιροσκοπούσε και εν τέλει υπεγράφη χωρίς πρόβλημα.

Σημείωση "φ": Υπεύθυνος για το άρθρο είναι αποκλειστικά ο αρθρογράφος. Οι θέσεις του είναι προσωπικές και τίθενται σε δημόσιο διάλογο σε πνεύμα ελευθερίας.

Γράφει ο Ι. Κουριαννίδης

Η οικονομία ως μέσο καταστροφής της πατρίδας

Οι ευθύνες και η στάση πατριωτών και εθνικιστών

Θεωρητικά οι τράπεζες είναι πυλώνες της εθνικής οικονομίας. Αρκεί, βεβαίως, να υφίσταται εθνική οικονομία και να μη έχει εκχωρηθεί η λειτουργία της σε υπερεθνικούς οργανισμούς, όπως συμβαίνει στην πατρίδα μας μετά την ένταξή της στην Ε.Ε.

Η λειτουργία των τραπεζών εντάσσεται στο γενικότερο χρηματοπιστωτικό σύστημα, που σύμφωνα με τον Σαράντη – Ευάγγελο Λώλο («ΧΡΗΜΑΤΟΠΙΣΤΩΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ»)  «έχει να επιτελέσει πέντε συγκεκριμένες λειτουργίες:

• να προωθεί τη διάχυση, την αντιμετώπιση, την αποφυγή του κινδύνου,
• να αριστοποιεί την κατανομή των πόρων,
• να παρακολουθεί τη διοίκηση των εταιριών και να ελέγχει τις επιχειρήσεις,
• να κινητοποιεί τις αποταμιεύσεις, και
• να διευκολύνει την ανταλλαγή αγαθών και υπηρεσιών».

Το κατά πόσον ίσχυσαν και τηρήθηκαν όλα αυτά, αλλά και το τί συνέβη στην Ελλάδα μετά την υπογραφή των «μνημονίων» (όπως έχει επικρατήσει να ονομάζεται η σύμβαση δανεισμού της πατρίδας μας με το διεθνές τοκογλυφικό σύστημα), περιγράφεται αναλυτικά στην ιστοσελίδα www.sofokleous10.gr (18-9-2012): «Σύμφωνα με στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος, από την αρχή του 2010 έως και το τέλος του 2011, οι ελληνικές τράπεζες, τα ασφαλιστικά ταμεία, η ίδια η ΤτΕ και αρκετοί ιδιώτες αποταμιευτές, αγόρασαν πολύ μεγάλο αριθμό ομολόγων του ελληνικού Δημοσίου (αύξηση 51,2%). Την ίδια ώρα μειώθηκε εντυπωσιακά το αντίστοιχο χαρτοφυλάκιο των αλλοδαπών τραπεζών (από 141 δισεκατομμυρίων € την αρχή του 2010 σε 45,9 δισεκατομμύρια € στο τέλος του ίδιου έτους και σε 35 δισεκατομμύρια € το τέλος του 2011). Υπενθυμίζεται ότι, εκείνη την περίοδο η τότε κυβέρνηση ήταν αντίθετη με την επιλογή της αναδιάρθρωσης (PSI) του ελληνικού χρέους - την οποία όμως αργότερα ψήφισε, με συνεργό την αξιωματική αντιπολίτευση. Το ερώτημα είναι: γιατί οι ελληνικές τράπεζες και ιδίως τα ασφαλιστικά ταμεία δέχονταν να αγοράζουν ελληνικά ομόλογα, δεδομένης της πανθομολογούμενης επισφάλειας τους; Οι μελλοντικές τιμές αυτών των ομολόγων θα ήταν, ούτως ή άλλως, πολύ χαμηλότερες καθώς πιθανολογούνταν (σε βαθμό σχεδόν βεβαιότητας) η πτώχευση του ελληνικού κράτους. Η απάντηση θα ήταν το ότι, οι τράπεζες ενθαρρύνθηκαν από τον αναμενόμενο ερχομό του ΔΝΤ, το οποίο δεν θα τις άφηνε να πτωχεύσουν - ενώ τα διαθέσιμα των ασφαλιστικών ταμείων τα χειρίστηκε η ίδια η ΤτΕ, χωρίς να λογοδοτεί σε κανέναν. Ταυτόχρονα, η αγορά ομολόγων συγκρατούσε (χειραγωγούσε;) την άνοδο των spreads (σ.σ.: δλδ την διαφορά των τιμών αποδόσεών τους) - πράγμα που επιθυμούσε η κυβέρνηση, επειδή έτσι διαμόρφωνε ένα ευνοϊκό υπέρ αυτής κλίμα, παρέχοντας την περαιτέρω πίστωση χρόνου. Οι διαδικασίες αυτές οδήγησαν σε μια ελληνοποίηση του χρέους, πράγμα που σήμαινε ότι το PSI (σ.σ.: η εμπλοκή του ιδιωτικού τομέα στην αναδιάρθρωση κρατικού χρέους) επέδρασε κυρίως στα στοιχεία του ενεργητικού των ελληνικών (αλλά και των κυπριακών) τραπεζών – τις απώλειες των οποίων θα έπρεπε είτε να αναπληρώσουν με δικά τους κεφάλαια, είτε να αποφασισθεί η ανακεφαλαιοποίηση τους με τη βοήθεια της ΕΕ, είτε να χρεοκοπήσουν, είτε να εκποιηθούν σε ξένες...».

Όλα αυτά, όμως, δεν ήταν παρά το αποτέλεσμα μιας μακροχρόνιας διαδικασίας αφελληνισμού του τραπεζικού συστήματος, μία μεθοδευμένη και στοχευμένη προσπάθεια καταστροφής της ελληνικής οικονομίας μέσω των τραπεζών.

Τα αίτια θα πρέπει να αναζητηθούν πολύ παλαιότερα, όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου επέστρεφε από το Νταβός το 1988. Είχε συναντήσει εκεί και τον τότε πρόεδρο της Τουρκίας, Τουργκούτ Οζάλ και όλοι οι δημοσιογράφοι έσπευσαν στο αεροδρόμιο του Ελληνικού μόλις πάτησε το πόδι του στο έδαφος, ζητώντας του μία δήλωση για τη συνάντηση αυτή. Προς γενική κατάπληξη, ο τότε πρωθυπουργός δεν αναφέρθηκε στη συνάντηση με τον Οζάλ, αλλά η πρώτη του φράση ήταν: «Η Ελλάδα πρέπει να γίνει χώρα παροχής υπηρεσιών»! Από εκείνη τη στιγμή μπήκαν τα θεμέλια της καταστροφής της πρωτογενούς παραγωγής στη χώρα μας, ώστε σύντομα να φτάσει να μη παράγει τίποτε. Κάθε γωνία και ένα τραπεζικό κατάστημα, κάθε όροφος και μία ασφαλιστική εταιρεία, κάθε δεύτερο κατάστημα και μία κινητή τηλεφωνία! Αυτή ήταν η εικόνα όχι μόνο στις ελληνικές μεγαλουπόλεις, αλλά και σε κάθε κωμόπολη της ελληνικής περιφέρειας! Αξίζει νομίζω να σημειωθεί ότι ο ιδρυτής τού Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ τού Νταβός, το 1971, είναι ο Γερμανός καθηγητής Οικονομικών Κλάους Σβαμπ, που έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό πρόσφατα, με το βιβλίο του «Η μεγάλη επανεκκίνηση». Συμπτώσεις…

Πρώτα ξεπουλήθηκαν οι Τράπεζες. Ο σχεδιασμός προέβλεπε μεν τον σταδιακό αφελληνισμό τους, αλλά κυρίως την εκτροπή τους από τον ρόλο που διαδραμάτιζαν στην ανάπτυξη της χώρας. Από πυλώνες της εγχώριας οικονομίας μετατράπηκαν ραγδαία σε πωλητές καταναλωτικών προϊόντων. Όσες δεν ξεπουλήθηκαν είτε σε ξένες τράπεζες είτε σε εγχωρίους «επενδυτές» που ποτέ δεν έκαναν τον κόπο να μας πουν πού βρήκαν ξαφνικά τόσα χρήματα για τις «επενδύσεις» τους, αντικατέστησαν με ταχύτατους ρυθμούς το ανώτατο στελεχικό δυναμικό τους με «συμβούλους από την αγορά». Το έμπειρο και καταρτισμένο προσωπικό τους που προερχόταν από τα σπλάχνα τους και γνώριζε τους κανόνες των τραπεζικών εργασιών ώστε να συνδράμουν στην ανάπτυξη της οικονομίας της χώρας, αντικαταστάθηκε, με κύματα δελεαστικών εθελουσιών, από γιάπηδες και «golden boys», με παχυλές προσαυξήσεις μισθών (μπόνους), που υπερφόρτωσαν τα ελληνικά νοικοκυριά με δάνεια που γνώριζαν πολύ καλά ότι ήταν αδύνατο να αποπληρωθούν.

Παράλληλα, το χρήμα που εισέπρατταν κατά τα πρώτα χρόνια από την ανακύκλωση των δανείων που αφειδώς χορηγούσαν (διακοποδάνεια, φοροδάνεια, μετοχοδάνεια, αλλά και στεγαστικά, επισκευαστικά, παγίων κ.λπ.) διοχετευόταν αφειδώς σε θαλασσοδάνεια «ημετέρων», συνήθως με πιεστικές πολιτικές παρεμβάσεις, αφού οι δανειολήπτες κάθε άλλο παρά τηρούσαν τις απαραίτητες προϋποθέσεις φερεγγυότητας.

Κάποια στιγμή, βεβαίως, οι τράπεζες άρχισαν να έχουν πλέον σοβαρά εισπρακτικά προβλήματα, αφού αφενός τα νοικοκυριά δεν μπορούσαν πια λόγω του υπερδανεισμού να εξυπηρετήσουν τα δάνειά τους και αφετέρου οι «αναπτυξιακές επιχειρήσεις», που είχαν δανειοδοτηθεί ως «επενδυτικές», δεν επρόκειτο φυσικά να πληρώσουν ούτε ένα ευρώ, αφού οι ιδιοκτήτες τους είχαν φροντίσει να «επενδύσουν» τα εκατομμύρια σε βίλες, πολυτελή αυτοκίνητα, σκάφη και φυσικά πολλές καταθέσεις στο εξωτερικό! Εκείνη τη στιγμή εμφανίστηκε ως από μηχανής θεός το ... Δημόσιο!...

Σωρεία πλέον οι υπουργικές αποφάσεις για ρύθμιση των δανείων. «Μη φοβάστε τραπεζίτες. Εδώ είμαστε εμείς. Το Ελληνικό Δημόσιο εγγυάται σε ποσοστό 80% τα δάνεια των επενδυτικών επιχειρήσεων». Και, φυσικά, προκειμένου οι τράπεζες να χάσουν το 100% των χρημάτων τους, αποδέχθηκαν την εγγύηση του Δημοσίου (όλων ημών των κορόιδων δηλαδή!), ώστε να χάσουν μόνο το 20%, αφού ήταν δεδομένο ότι οι «επενδυτές» δεν επρόκειτο να πληρώσουν τίποτε, όπως και έγινε.

Μετά την εξάντληση των απανωτών ρυθμίσεων με την εγγύηση του Ελληνικού Δημοσίου, έφτασε επιτέλους η ώρα της «τελικής λύσης». Τον Απρίλιο του 2012, με υπουργική απόφαση (και πάλι!) άλλαξε ο Νόμος που όριζε τις προϋποθέσεις για την πτώχευση των επιχειρήσεων. Το κλειδί στην όλη ιστορία ήταν ένα άρθρο που έδινε πλέον το δικαίωμα στο Δημόσιο, να υποκαθιστά τα πιστωτικά ιδρύματα και να έρχεται απευθείας σε συμφωνία με τον επιχειρηματία, σε περίπτωση που οι οφειλές τού τελευταίου προς το Δημόσιο υπερβαίνουν το ποσοστό του 20% των συνολικών οφειλών του, δεσμεύοντας με την όποια συμφωνία μαζί του και τους λοιπούς δανειστές! Το ποσοστό αυτό, βεβαίως, για όλους αυτούς τους ασυνεπείς λαδιάρηδες εξαπατητές («λαμόγια»), ήταν ασήμαντο, αφού το σύνολο σχεδόν των οφειλών τους ήταν προς το Ελληνικό Δημόσιο, είτε άμεσα από φόρους είτε έμμεσα μέσω των εγγυημένων πλέον από το Δημόσιο δανείων τους! Έτσι, το Ελληνικό Δημόσιο από εγγυητής έγινε πλέον ... δανειστής των «επενδυτών» και έρχεται πλέον σε άμεση συμφωνία μαζί τους, γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων του τα τραπεζικά και άλλα πιστωτικά ιδρύματα, αλλά ακόμη και τους λοιπούς πιστωτές των «επενδυτών»!

Έχουν ήδη δει το φως της δημοσιότητας περιπτώσεις επιχειρήσεων που τα δάνειά τους κουρεύτηκαν προκλητικά (μέχρι και σε ποσοστό 90%!), με αποτέλεσμα εν δυνάμει έσοδα δισεκατομμυρίων για το Ελληνικό Δημόσιο να χαρίζονται και να δημιουργούνται έτσι μαύρες τρύπες στον προϋπολογισμό και στα ταμεία του κράτους, την ίδια στιγμή που αναζητούνταν τότε 11,5 δισεκατομμύρια από το υστέρημα του ελληνικού λαού, αλλά και την ίδια στιγμή που σπεύδαμε ως ικέτες στους διεθνείς τοκογλύφους για να δεχθούν να περιορίσουν το επιτόκιο δανεισμού τους κατά 0,1%! Παράλληλα, επλήγησαν βεβαίως καίρια και οι τράπεζες, αφού η περίφημη εγγύηση του Δημοσίου φυσικά θα περιοριζόταν πλέον στο κουρεμένο ποσό των δανείων, δηλαδή στο 80% του 10% των αρχικών δανείων, δηλαδή θα εισέπρατταν τελικά μόλις το 8% του κεφαλαίου τους!

Ο επίβουλος σχεδιασμός σε βάρος της εθνικής μας οικονομίας πέτυχε, λοιπόν, με τον τρόπο αυτόν, «μέ έναν σμπάρο δύο τρυγόνια». Και τα κρατικά ταμεία στέρησε από έσοδα πολλών δισεκατομμυρίων και στη ρευστότητα των ελληνικών τραπεζών κατάφερε ένα αποφασιστικό χτύπημα. Έτσι έδεσε ακόμη περισσότερο την πατρίδα μας στο άρμα των μνημονίων των διεθνών τοκογλύφων, εκτροχιάζοντας την όποια προσπάθεια συμμαζέματος των χρεωστικών μας ανοιγμάτων και οδηγώντας μας πιο βαθιά στην άβυσσο της χρεωκοπίας.

Συγχρόνως είχαν ήδη διατυπωθεί αφενός το αφήγημα περί δήθεν αδυναμίας πληρωμών μισθών και συντάξεων και αφετέρου η καταστροφολογία από μία ενδεχόμενη παύση πληρωμών των χρεών μας προς τους τοκογλύφους. Προσπάθησαν και τελικά έπεισαν τον λαό ότι υπήρχε μία διεθνής συνωμοσία κερδοσκόπων σε βάρος της χώρας μας, που είχε επενδύσει πάνω στην πτώχευσή της, έχοντας στα χέρια της τα ασφάλιστρα κινδύνου (CDS) για τα ελληνικά κρατικά ομόλογα και περίμενε πώς και πώς να τα εισπράξει από τις μεγάλες ξένες επενδυτικές τράπεζες που τα είχαν εκδώσει. Πιθανότατα υπήρχε αυτή η διεθνής των κερδοσκόπων που σαν τα κοράκια περίμενε να αρπάξει τα κέρδη από την επένδυσή της. Τα κέρδη, όμως, που προσδοκούσαν, δεν θα ήταν από την απομύζηση του μόχθου και του ιδρώτα του ελληνικού λαού, αλλά από τα αποθεματικά των ξένων διεθνών τραπεζών. Τους λόγους που οδηγούσαν τις «δωσιλογικές» κυβερνήσεις της μνημονιακής εποχής στην έντονη επιθυμία και βιασύνη («πρεμούρα») για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των ξένων τραπεζών, τους αντιλαμβάνεται ή έστω τους υποθέτει κανείς εύκολα. Αυτούς, όμως, που οδήγησαν τους «Έλληνες πατριώτες» να πράξουν το ίδιο, θα πρέπει να μας το εξηγήσει κάποιος αναλυτικά όσο και πειστικά.

Στο κάτω της γραφής, η διεθνής των κερδοσκόπων με τα CDS είχε επενδύσει τα χρήματά της χωρίς καμμία διασφάλιση, στοιχημάτισε στον θάνατο μιας οικονομίας και περίμενε να «κονομήσει»! Γιατί άραγε αυτοί να είναι οι «κακοί», οι «κερδοσκόποι», οι «αδίστακτοι» και όχι οι άλλοι, δηλαδή οι δανειστές μας; Αυτοί οι τελευταίοι δεν ήταν που μας δάνεισαν με τοκογλυφικά επιτόκια; Αυτοί δεν ήταν που μας ζήτησαν για 110 δισεκατομμυρίων (τόσο ήταν τότε το χρέος και σήμερα έχει υπερτριπλασιαστεί!) να δεσμεύσουμε υπέρ τους όλο τον εθνικό μας πλούτο; Αυτοί δεν ήταν που είχαν το δικαίωμα βάσει της σύμβασης δανεισμού να εκχωρήσουν τα δικαιώματά τους σε τρίτες χώρες; Αυτοί δεν ήταν που μας ανάγκασαν να δεχτούμε την εκ των προτέρων παραίτησή μας από οποιοδήποτε ένδικο μέσο σε περίπτωση άσκησης των νομικών τους δικαιωμάτων εναντίον μας; Αυτοί δεν ήταν που επέβαλαν, σε περίπτωση αντιδικίας μας, η δίκη να γίνει με βάση το ευνοϊκό για τους δανειστές αγγλικό δίκαιο; Αυτοί δεν ήταν που θα εισπράξουν ακόμη και διαφυγόντες τόκους, σε περίπτωση που βρούμε τα χρήματα και τους ξεπληρώσουμε τα δανεικά νωρίτερα;...

Αυτοί οι τζάμπα μάγκες, γιατί, αλήθεια, να είναι οι «καλοί», οι «εταίροι μας», οι «σωτήρες μας»; Γιατί σ᾽ αυτούς που εξακολουθούν να αρμέγουν από την ελληνική αγελάδα όσο γάλα ακόμη μπορεί να παράγει μέχρι τον βιολογικό θάνατό της, θα πρέπει να χρωστούμε ευγνωμοσύνη; Εν κατακλείδι, μήπως και οι μεν και οι δε είναι τα ίδια πρόσωπα, τα μέλη της ίδιας «win–win» εγκληματικής συμμορίας που διαχρονικώς λυμαίνεται όλους τους λαούς της γης;

Η κατάκτηση της πατρίδας μας, με όπλο την οικονομία και θύτες τους διεθνείς παράγοντές της, συντελείται με ταχείς ρυθμούς πλέον. Ο αγώνας για την ανατροπή του σχεδιασμού είναι πλέον πολυμέτωπος και κάθε μέρα που περνά γίνεται όλο και πιό δύσκολος, αφού οι συσχετισμοί γίνονται όλο και δυσμενέστεροι για τους ενεργούς και συνειδητοποιημένους πολίτες της χώρας μας.

Κάποιοι έχουν μείνει στον παράνομο μικροπωλητή και στον νομιμοποιηθέντα αλλοδαπό κουρέα της γειτονιάς, που δεν κόβουν αποδείξεις! Η λαθρομετανάστευση είναι σίγουρα, από μόνη της, ένα σοβαρότατο πρόβλημα που διαλύει τον κοινωνικό ιστό της πατρίδας μας, επιβαρύνει την εγκληματικότητα σε μεγάλο βαθμό και δημιουργεί πολλά προβλήματα εθνικών και κοινωνικών προεκτάσεων. Ο μεγάλος κίνδυνος όμως βρίσκεται στους θεσμικούς φορείς της χώρας, που έχουν αλωθεί πλέον σε συντριπτικό ποσοστό από τους πράκτορες των διεθνών συμφερόντων και τοκογλύφων.

Ο αγώνας στο επίπεδο αυτό δεν είναι δυνατόν να γίνει με ανέξοδη μαγκιά και ακτιβισμό εντυπώσεων, τύπου «κίνημα δεν πληρώνω». Απαιτείται ένα συγκροτημένο πατριωτικό κίνημα με σαφή εθνικιστικά χαρακτηριστικά, που να μπορεί να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων και να αντιμετωπίσει με σθένος, με προτάσεις, με θέσεις και προπαντός με προοπτική διακυβέρνησης αυτής της χώρας, τις προκλήσεις των καιρών.

Η μεγάλη ευκαιρία χάθηκε δυστυχώς το 2010, όταν το πατριωτικό κίνημα ενώ έδειχνε να αναπτύσσεται με τέτοιες προοπτικές, εξαιτίας ατολμίας, προδοσιών και εθελοτύφλωσης, κατάντησε τελικά ουρά του συστήματος που μέχρι εκείνη τη στιγμή λοιδορούσε, θέτοντας την υπογραφή του στη σύμβαση δανεισμού της χώρας, δίπλα σε αυτήν των καταστροφέων της.

Όσα, όμως, είχαν κερδηθεί τότε με κόπο, δεν πρέπει να οδηγηθούν στην πολιτική απαξίωση, καταλήγοντας στα σαγόνια του πληγωμένου και γι᾽ αυτό πολλαπλά επικίνδυνου συστήματος. Η υπευθυνότητα πρέπει να κυριαρχήσει στην πολιτική σκέψη και πρακτική πατριωτών και εθνικιστών, σε πείσμα της μικροκομματικής σκοπιμότητας και των προσωπικών επιδιώξεων. Τα φαινόμενα προσωπικής ιδιοτέλειας πρέπει να στιγματιστούν και να αποτελέσουν όνειδος και ντροπή για όσους τους χαρακτηρίζουν.

Το νέο πελατειακό κράτος χτίζεται πια πάνω στα απομεινάρια της υλικής και ηθικής κληρονομιάς μας, από τους συνεχιστές ενός πολιτικού καρτέλ, μιας κομματικής συμμορίας, που γνωρίζει ότι έχει απέναντί της μία άβουλη και ανίκανη συμμωρία ψηφοφόρων, που νομιμοποιεί το διαβρωτικό έργο τους με τη συμμετοχή της στο παιχνίδι τους.

Το παρηγορητικό στην όλη κατάσταση είναι ότι αυτή η συμμωρία βαίνει συνεχώς μειούμενη αριθμητικά. Όλο και μεγαλύτερο είναι πλέον το πλήθος των πολιτών που γυρίζει την πλάτη στο στημένο παιχνίδι των εξουσιαστών. Κι αν ακόμη δεν έχουν βρει έναν αποτελεσματικό τρόπο αντίδρασης, είναι σαφές ότι όλους τους συνδέει ένας κοινός σκοπός, ένας κοινός πόθος: Η αναγκαιότητα για απονομή δικαιοσύνης. Μια δικαιοσύνη που θα απονέμεται ισότιμα για όλους, θα αγγίζει όλους, θα γίνεται αισθητή από όλους, θα την εμπιστεύονται όλοι. Η απονομή της και η τιμωρία των ενόχων, όλων των ενόχων, σε κάθε βαθμίδα των λειτουργών του πολιτεύματος, όλων όσοι διαχειρίστηκαν τις τύχες της πατρίδας μας τα χρόνια της Μεταπολίτευσης, είναι το πρώτο ζητούμενο. Τα υπόλοιπα θα πάρουν τον δρόμο τους.

Και δυστυχώς, έχουμε ήδη αργήσει πολύ...

Γιάννης Χ. Κουριαννίδης

Σημείωση "φ": Υπεύθυνος για το άρθρο είναι αποκλειστικά ο αρθρογράφος. Οι θέσεις του είναι προσωπικές και τίθενται σε δημόσιο διάλογο σε πνεύμα ελευθερίας.