Του Γ. Σαγιά

ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΤΟΙΜΟΙ ΓΙΑ ΠΟΛΕΜΟ

Οι εκλογές στην Τουρκία προβλέπεται να γίνουν -πλην απροόπτου- το αργότερο έως πριν τον Ιούλιο του 2023. Οι Τούρκοι κυβερνώντες, βλέποντας την δύναμή τους να μειώνεται αισθητά (με βάση τις διαπιστώσεις δημοσκοπήσεων), προσπαθούν να συσπειρώσουν "εξάγοντας τσαμπουκαλίκι", γεγονός που υπηρετεί εν πολλοίς και τις εθνικές τους στοχεύσεις.
Μεγάλο μέρος τής τουρκικής αντιπολίτευσης, πλειοδοτεί στην ακραία επιθετική ρητορική κατά τρίτων χωρών αλλά και υποστηρίζει επιθετικές ενέργειες. Μάλιστα, αντιπολιτευόμενοι, με σκληρές δημόσιες τοποθετήσεις τους, ωθούν τον Ρ. Τ. Ερντογάν σε κλιμάκωση των επιθετικών ενεργειών κατά τής Ελλάδας.
Ο Ερντογάν, φαίνεται πως θεωρεί ότι η επιθετική πολεμική πολιτική τής κυβέρνησής του, μπορεί να λειτουργήσει συσπειρωτικά και "να του φέρει πίσω χαμένους ψηφοφόρους του" αλλά και να του δώσει δόξα για να προσπαθήσει να υπερβεί την σκιά τού Μουσταφά Κεμάλ που -όπως αποδεικνύεται- εμμονικά τον στοιχειώνει.

Στο διπλωματικό επίπεδο, προσπαθεί να φαίνεται "απαραίτητος και αναγκαίος" τόσο στην Ρωσία όσο και στις ΗΠΑ αλλά και στην Ε.Ε. και σε τρίτες χώρες, "παζαρεύοντας" παραλλήλως υπέρ των αιτημάτων τής τουρκικής εθνικής στρατηγικής, η οποία σαφέστατα γράφει -κατά το δοκούν- το λεγόμενο "διεθνές δίκαιο" στα παλαιότερα των υποδημάτων της.
Πολλά από τα αιτήματα των Τούρκων (ξεκάθαρα απαράδεκτα) στρέφονται ευθέως κατά της Ελλάδας. Θα συνεχίσει να "βάζει πλάτη" η διεθνής κοινότητα στις συνεχείς και διαρκώς εντεινόμενες τουρκικές προκλήσεις; Δεν το γνωρίζουμε.
Γι' αυτό και -πέραν της διπλωματικής οδού- η Ελλάς οφείλει να ετοιμαστεί τάχιστα για πόλεμο και άμεση υπεραναλογική απάντηση σε περίπτωση τουρκικής πολεμικής επιθετικής ενέργειας.

Ο Ρ. Τ. Ερντογάν, θέλει να αποσπάσει κομμάτι από τον εθνικό κορμό τής Ελλάδας. Τούρκοι δεξιοί, κεντρώοι και αριστεροί, φαίνεται ότι τον στηρίζουν σε αυτή την στόχευση. Οι "Τούρκοι εργάτες αδέρφια μας", μαζί με Τούρκους καπιταλιστές, είναι εναντίον τής Ελλάδας -και όχι μόνον-, όπως άλλωστε ήταν (με σοσιαλιστική κυβέρνηση) και το 1974 στην εισβολή στην Κύπρο -αλλά και πάντα.

Για τους Τούρκους, το σύνθημα των εν Ελλάδι αναρχικών, κομμουνιστών και γενικότερα "αριστεριστών" "Η εθνική ενότητα, είναι μια παγίδα, οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα", έχει μετατραπεί στο "Η εθνική ενότητα ΔΕΝ είναι μια παγίδα, οι εργάτες ΕΧΟΥΝ πατρίδα" -και αυτή γι' αυτούς είναι η Τουρκία. Τα λαϊκά στρώματα της Τουρκίας, στήριζαν και στηρίζουν την επιθετική πολιτική τής Τουρκίας. Όπως και η μεγάλη πλειονότητα των διανοουμένων τής γείτονος. Η δε "συνεκμετάλλευση" που πιθηκίζουν φιλελεύθεροι, σοσιαλδημοκράτες και λοιποί κομμουνιστές, σημαίνει στην πράξη "τα όποια δικά τους, δικά τους, και δικά μας δικά τους".

Θέσεις κομμάτων, κινημάτων και συλλογικοτήτων που δραστηριοποιούνται στην χώρα μας, εμμέσως -συχνά και αμέσως- μιλούν για ελληνική υποχώρηση, ηττοπαθείς παραχωρήσεις, εθνικές ήττες.
Φράσεις που ήδη έχουν μείνει με εξαιρετικά αρνητικό πρόσημο στην ιστορία (σταχυολογούμε ελάχιστες ενδεικτικότατα διότι δυστυχώς είναι πάρα πολλές):
Τσίπρας: "Έχει σύνορα η θάλασσα και δεν το ξέραμε;",
Μητσοτάκης: "...η άνοδος του (σσ: μεταξύ άλλων) νατιβισμού είναι μία πραγματικότητα στην Ευρώπη σήμερα και πρέπει να τον αντιμετωπίσουμε δραστικά...",
Πάγκαλος: "Θα πείτε ότι την σημαία την πήρε ο αέρας",
Μπαλάφας: "Να μειώσουμε τους εξοπλισμούς κι ας το ρισκάρουμε", "Λένιν (φράση που ασπάζεται το ΚΚΕ και συναντάται παραλλαγμένη στο 19ο συνέδριό του): "Η μετατροπή τού ιμπεριαλιστικού πολέμου σε εμφύλιο πόλεμο είναι το μοναδικά σωστό προλεταριακό σύνθημα)"
και πολλές ακόμη -πολλών και διαφόρων-, προοιωνίζουν αρνητικές θέσεις σε περίοδο κορύφωσης της υπάρχουσας κρίσης. Ας συνυπολογιστεί δέ και η λεγόμενη "5η φάλαγγα", η οποία εκτιμάται ότι αποτελείται κυρίως από αλλοδαπούς ανθέλληνες (αλλά και συντρόφους τους ελληνόφωνους) που βρίσκονται στην πατρίδα μας και οι οποίοι με δημόσιες δηλώσεις τους υποστηρίζουν την Τουρκία (!) και το ψηφιδωτό φαντάζει πλέον αρνητικά ξεκάθαρο.

Απλοελληνικά: Οι Τούρκοι θέλουν να συρρικνώσουν ποικιλοτρόπως την εθνική μας κυριαρχία. Επειδή προδοσίες δεν (θα έπρεπε να) χωρούν, ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΤΟΙΜΟΙ ΓΙΑ ΠΟΛΕΜΟ. Και είμαστε βέβαιοι ότι -σε μια τέτοια περίπτωση- οι Τούρκοι και όσοι τολμήσουν "να τους βάλουν πλάτη", "θα πάρουν το μάθημά τους".

Γεώργιος Σαγιάς

 

Σημείωση "φ": Υπεύθυνος για το άρθρο είναι αποκλειστικά ο αρθρογράφος. Οι θέσεις του είναι προσωπικές και τίθενται σε δημόσιο διάλογο σε πνεύμα ελευθερίας.

 

Του Ν. Τζιόπα

 

Η ΜΕΓΑΛΗ ΙΔΕΑ: ΑΓΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ!

-1-

Μετά την επανάσταση της 3^ης Σεπτεμβρίου 1843 ένα από τα κύρια πολιτικά ζητήματα που απασχολούσαν το νεοσύστατο ελληνικό κράτος ήταν η διάκριση μεταξύ «αυτοχθόνων» και «ετεροχθόνων» Ελλήνων.  Των Ελλήνων, δηλαδή, που ζούσαν μέσα στα όρια του ελληνικού κράτους και των σκλαβωμένων ακόμη αδερφών που ζούσαν έξω από αυτό. Στην Εθνική Συνέλευση που προέκυψε από τις μετεπαναστατικές εκλογές (Οκτώβριος- Νοέμβριος 1843) και που διήρκησε λίγο περισσότερο από 4 μήνες (8 Νοεμβρίου 1843- 18 Μαρτίου 1844), το θέμα συζητήθηκε διεξοδικά. Η κοινοβουλευτική ομιλία του Ιωάννη  Κωλέττη υπέρ της ισότητας των ελεύθερων και αλύτρωτων Ελλήνων στις 11 Ιανουαρίου 1844 εισήγαγε τον όρο «Μεγάλη Ιδέα» (1) και αφορούσε στην απελευθέρωση των σκλαβωμένων Ελλήνων ως κύριο σκοπό του ελληνικού κράτους. (2) Ένας σκοπός που υποστηρίχτηκε έμπρακτα από το αγωνιζόμενο έθνος έως και την Μικρασιατική καταστροφή (1922).

 

Η ΜΕΓΑΛΗ ΙΔΕΑ

Το όνειρο των Ελλήνων κατά την επανάσταση του 1821 ήταν η απελευθέρωση από τον οθωμανικό ζυγό και η αυτοδιοίκησή τους σε ένα ελεύθερο κράτος. (3) Η δημογραφική παρακμή αλλά και η ανάγκη για οικονομική ανάπτυξη ώστε η Ελλάδα να γίνει κράτος αντάξιο και ισότιμο των άλλων Ευρωπαϊκών κρατών, διαμόρφωσε και πολιτικά την Μεγάλη Ιδέα, η οποία πέρα από τον εθνικισμό που την καθιστούσε κυρίαρχη,  είχε και έναν άλλο στόχο: την πολιτιστική κυριαρχία των Ελλήνων όπου υπήρχαν Έλληνες, ανασταίνοντας την παλιά αίγλη που είχε διακοπεί με την πτώση της Πόλης (4)

Εκεί που υπήρχαν, και δικαίως, αντεγκλίσεις ήταν το περιεχόμενο της Μεγάλης Ιδέας, η οποία παρ΄όλο που τροφοδοτούνταν από τον ελληνικό εθνικισμό, είχε από πολλούς ερμηνευτεί με διαφορετικό –πλην του Αλυτρωτισμού- τρόπο:

-Ανασύσταση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη. Στην ουσία σήμαινε πολυεθνικό κράτος, πράγμα που εναντιώνονταν στον εθνικισμό του νεοσύστατου κράτους αλλά και στην ίδια την διακήρυξη του Κωλέττη (όπως και των επαναστατών) που μιλούσαν για ένωση της ελληνικής φυλής σε μία ενιαία κρατική οντότητα. (5)

 

-2-

-Πολιτιστική και οικονομική επικράτηση στον Ανατολή. Μεγαλεπήβολο σχέδιο, ισάξιο της εδαφικής επικράτησης που οπωσδήποτε έπρεπε να προηγηθεί ώστε να δημιουργηθούν οι συνθήκες εγκαθίδρυσης και ευμάρειας  για να προωθηθεί το πολιτιστικό έργο. (6)

Το αποτέλεσμα πάντως, όσο ασαφής και να ήταν η διατύπωση στο λόγο του Κωλέτη, είναι η Μεγάλη Ιδέα να κυριαρχήσει για ογδόντα περίπου χρόνια στη συνείδηση του λαού και να γίνει ο κεντρικός πολιτικός στόχος του κράτους και η εθνική του ιδεολογία (7)

 

Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Η επικράτηση της Μεγάλης Ιδέας και η γοητεία που ασκούσε στο ελληνικό έθνος, έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην λειτουργία του κράτους. Ο ελληνικός εθνικισμός κυριάρχησε σε κάθε πτυχή του εθνικού βίου και ο ελληνικός λαός προσηλωμένος στον στόχο της Μεγάλης Ιδέας, μεγαλούργησε στον πολεμικό τομέα συνεχίζοντας την εδαφική του επέκταση απελευθερώνοντας πατρογονικές εστίες. (8)

Το ζήτημα των «αυτοχθόνων-ετεροχθόνων» κατεδείχθη πολύ πριν την διατύπωση του Κωλέττη. Ήδη και πριν την έλευση του Όθωνα υπήρξαν παρεμβάσεις υπέρ της άμεσης επέκτασης των συνόρων ακόμη και από το φιλελληνικό κίνημα (9)

Με την ενηλικίωση του Όθωνα (1835) η Μεγάλη Ιδέα βρίσκει έναν φανατικό υποστηρικτή και, μάλιστα, τον Βασιλιά.

Πριν όμως από αυτό, ο ρομαντισμός για τη «νέα του πατρίδα» αλλά και ο ενστερνισμός της Μεγάλης  Ιδέας φάνηκε νωρίτερα:

Το 1833, κατά την διάρκεια της Αντιβασιλείας, ο Όθωνας μεταβαίνει στην Σμύρνη με πρόσχημα να συναντηθεί  με τον αδερφό του, πρίγκιπα Μαξιμιλιανό που περιόδευε στην Τουρκία αφού πρώτα έκανε επίσκεψη στην Ελλάδα και περιηγήθηκε μαζί με τον αδερφό του στους αρχαιολογικούς χώρους. Εκεί γίνεται δεκτός μέσα σε κλίμα εθνικού ενθουσιασμού αφού στην πόλη το ελληνικό στοιχείο ήταν συντριπτικά υπέρτερο. Και μάλιστα χωρίς να συναντήσει τις οθωμανικές αρχές ως όφειλε. (10)

Μπορεί τα διπλωματικά αποτελέσματα αυτής της παράτολμης ενέργειας να χαρακτηρίστηκαν αποτυχημένα, μια και οι εγγυήτριες δυνάμεις επέβαλαν στην Αντιβασιλεία να αναδιπλωθεί και να χαρακτηρίσει ως «ιδιωτική» την επίσκεψη, ωστόσο η κίνηση και μόνο έδωσε ελπίδες στον ελληνισμό της Ανατολής ότι το ελληνικό κράτος είναι εκεί και οι ελεύθεροι Έλληνες δεν ξεχνούν τους αλύτρωτους αδερφούς τους. (παρά την διπλωματική αποτυχία του εγχειρήματος).

 

-3-

Ακολουθεί η κατάλυση της «Βαυαροκρατίας» από τον ίδιο τον Όθωνα και την θέσπιση της εθνικής γιορτής την 25^η Μαρτίου (1838) όταν και ο νεαρός Βασιλιάς δένεται ακόμη περισσότερο με το έθνος και την Μεγάλη Ιδέα (11)

 

ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Μια σειρά από γεγονότα που συνέβησαν κατά την διάρκεια της βασιλείας του Όθωνα δείχνουν την απόλυτη προσήλωσή του στην Μεγάλη Ιδέα και την επιρροή που αυτή είχε στην εξωτερική πολιτική. (12)

Κατά την διάρκεια του Κριμαϊκού πολέμου (1853), κι ενώ η Ευρώπη στήριζε όσο μπορούσε την θνήσκουσα οθωμανική αυτοκρατορία ερχόμενη σε σύρραξη με την Ρωσία, η Ελλάς βλέποντάς την ευκαιρία άρχισε να βοηθά τοπικές εξεγέρσεις  στα κατεχόμενα μέρη για να υλοποιηθεί επιτέλους η Μεγάλη Ιδέα. Οι ευρωπαϊκές δυνάμεις, στέλνοντας τελεσίγραφο στην Ελλάδα να περιορίσει την δράση Ελλήνων αξιωματικών που δραστηριοποιούνταν μέσα στην οθωμανική αυτοκρατορία και, παρά την συμμόρφωση της Ελλάδας που αποκήρυξε τα επαναστατικά κινήματα, επέβαλλαν ναυτικό αποκλεισμό στον Πειραιά που διατηρήθηκε και μετά την λήξη του Κριμαϊκού πολέμου, στέλνοντας έτσι το μήνυμα της μη ανοχής οποιωνδήποτε πράξεων εναντίον της οθωμανικής αυτοκρατορίας. (13)

Η Κρητική επανάσταση (1868-1869) ήταν ένα ακόμη σημαντικό γεγονός που σαφώς είχε την βάση του στην Μεγάλη Ιδέα, αφού το νησί έμεινε έξω από τον εθνικό κορμό με την ίδρυση του ελληνικού κράτους. Από την μία τα εσωτερικά προβλήματα κι από την άλλη η εξουθενωμένη οικονομία έκανε την Ελλάδα να διστάζει να εμπλακεί, στέλνοντας απλώς βοήθεια στους επαναστατημένους Κρητικούς. Μην μπορώντας να αποκτήσει διεθνή ερείσματα και αντιμετωπίζοντας την πλήρη προσήλωση των ευρωπαϊκών δυνάμεων στην διατήρηση της οθωμανικής αυτοκρατορίας, κατέληξε στην αντίδραση της Άγκυρας, η οποία απέσυρε τον πρεσβευτή της από την Αθήνα και διέκοψε τις διπλωματικές επαφές με το αίτημα να σταματήσει κάθε βοήθεια της Ελλάδος προς την Κρήτη, πράγμα που επικύρωσε και η Διάσκεψη του Παρισιού (1868) η οποία συνεκλήθη με πρωτοβουλία των ευρωπαϊκών δυνάμεων. Το δύσκολο σε αυτήν την περίπτωση ήταν να βρεθεί κυβέρνηση που θα αγνοήσει το λαϊκό αίσθημα στο οποίο κυριαρχούσε η Μεγάλη Ιδέα και να αποδεχθεί να υπογράψει την Δήλωση της Διάσκεψης. Έτσι, μετά την παραίτηση της κυβέρνησης Βούλγαρη και τις αλλεπάλληλες προσπάθειες του Βασιλιά Γεωργίου για τον σχηματισμό κυβέρνησης, επείσθη τελικώς ο Θρασύβουλος Ζαϊμης και την υπέγραψε, βάζοντας τέλος στην ελληνοτουρκική κρίση.(14)

 

-4-

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Αν και όπως είδαμε ο όρος «Μεγάλη Ιδέα» διατυπώθηκε από τον Ιωάννη Κωλέττη  ενυπήρχε λίγο-πολύ στην συνείδηση των Ελλήνων από την Άλωση της Κωνσταντινούπολης. Οι συνεχείς επαναστάσεις από τα πρώτα χρόνια της Οθωμανικής κατοχής, η επιτυχημένη, εν τέλει, Επανάσταση (Εθνεγερσία) του 1821 και οι αγώνες του ελληνικού κράτους για εδαφική επέκταση με την επίκληση της Μεγάλης Ιδέας, δεν ήταν τίποτα άλλο παρά η προσπάθεια του Γένους για ανασύσταση της παλιάς αίγλης. Η Επανάσταση του 1821 υπήρξε  ευθύς εξ΄αρχής η Μεγάλη Ιδέα του ελληνισμού.  Εκεί τέθηκαν οι βάσεις για την εθνική ελευθερία και την συγκρότηση όλων των Ελλήνων υπό ενιαία διοίκηση με σκοπό πρώτα την εθνική ολοκλήρωση και κατόπιν την οικονομική και πολιτιστική ανάταξη. Ο κοινωνικός χαρακτήρας της Επανάστασης θα ολοκληρωνόταν μόνο όταν η εθνική Επανάσταση θα επικρατούσε. Ο ελληνικός πολιτισμός μεγαλούργησε στηριζόμενος σε δύο βραχίονες (Ανατολή-Δύση) και εδώ πρέπει να προσθέσουμε και το γεωπολιτικό στοιχείο της κλειστής θάλασσας (Αιγαίο) το οποίο έπαιξε τον ρόλο του ώστε μέσω της στρατιωτικής ισχύος να μπορεί το Γένος να εξελίσσεται αναπόσπαστα σε οικονομικό και πολιτιστικό επίπεδο. Κι εφόσον μετά την Επανάσταση το ελληνικό στοιχείο ήταν ακόμη ολοζώντανο στην σκλαβωμένη Ανατολή, ο Κωλέττης απλώς διατύπωσε επίσημα όσα ονειρεύονταν επί αιώνες ο σκλαβωμένος ελληνισμός και κέρδισε με το σπαθί στο χέρι. Άλλωστε, ο ίδιος ο Κωλέττης από το 1835 διακήρυττε γενικά και αόριστα τις «μεγάλες ιδέες». Εννιά χρόνια αργότερα τις έκανε επισήμως και σύνθημα.

Η επισημοποίησή της Μεγάλης Ιδέας ως ιδεολογίας και κεντρικού πολιτικού στόχου του νεοσυσταθέντος κράτους κόστισε φυσικά οικονομικά και οπωσδήποτε δεν μπορούσε εκ της φύσεώς της να βοηθήσει στην εξομάλυνση των σχέσεων με την Τουρκία. Σε αντιδιαστολή με τα οφέλη όμως (εδαφική επέκταση, αύξηση δημογραφικού, απελευθέρωση ομοεθνών) συνέτεινε στην γιγάντωση του κράτους. Η «μικρά αλλά τίμια Ελλάς» δεν είχε θέση σε αυτό το όνειρο, που ξεπερνούσε κατά πολύ τα όρια του ρεαλισμού, μια κι αναφερόταν σε έναν λαό που μετά από τέσσερις αιώνες βρήκε το θάρρος να βγει από την αφάνεια και να διεκδικήσει την θέση του στο παγκόσμιο γίγνεσθαι.

Η επιρροή της στην εξωτερική πολιτική της Ελλάδος ήταν καταλυτική. Οι όποιες αποτυχίες όμως του ελληνικού κράτους δεν μπορούν να αποδοθούν στην Μεγάλη Ιδέα.  Είναι σαν να δίδεται άφεση αμαρτιών στην ανικανότητα των δημοσίων προσώπων που την διαχειρίστηκαν αλλά και στις λυκοφιλίες της Δύσης που από ό,τι δείχνουν τα γεγονότα έως και την Μικρασιατική Καταστροφή ήταν σταθερά προσηλωμένη στο να δίνει το φιλί της ζωής σε μια καταρρέουσα αυτοκρατορία.

 

 

-5-

ΠΗΓΕΣ:

(1) Πολίτης, Αλέξης, Ρομαντικά χρόνια. Ιδεολογίες και νοοτροπίες στην Ελλάδα του
1830-1880, ΙΜΝΕ-Μνήμων, Αθήνα 2003, σ. 61

(2) Πλουμίδης, Σπυρίδων Γ., «Της μεγάλης ταύτης ιδέας. Οι αφετηρίες της ελληνικής
εθνικής ιδεολογίας», στο: Όλγα Κατσιαρδή-Hering, Αναστασία Παπαδία-Λάλα,
Κατερίνα Νικολάου & Βαγγέλης Καραμανωλάκης (επιμ.), Έλλην, Ρωμηός, Γραικός. Συλλογικοί προσδιορισμοί και ταυτότητες, Ευρασία, Αθήνα 2018, σ. 555

(3) ό.π., σελ. 555

(4) Δημαράς, Κωνσταντίνος, «Η ιδεολογική υποδομή του νέου ελληνικού κράτους. Η
κληρονομιά των περασμένων, οι νέες πραγματικότητες, οι νέες ανάγκες», στο
Ιστορία του ελληνικού έθνους, τ. ΙΓ΄, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα 1977, σ. 456

(5) Πλουμίδης, Σπυρίδων Γ., «Της μεγάλης ταύτης ιδέας. Οι αφετηρίες της ελληνικής
εθνικής ιδεολογίας», στο: Όλγα Κατσιαρδή-Hering, Αναστασία Παπαδία-Λάλα,
Κατερίνα Νικολάου & Βαγγέλης Καραμανωλάκης (επιμ.), Έλλην, Ρωμηός, Γραικός. Συλλογικοί προσδιορισμοί και ταυτότητες, Ευρασία, Αθήνα 2018, σ. 560- 563.

(6)  Πολίτης, Αλέξης, Ρομαντικά χρόνια. Ιδεολογίες και νοοτροπίες στην Ελλάδα του
1830-1880, ΙΜΝΕ-Μνήμων, Αθήνα 2003, σ. 67

(7) Μαρκέτος, Σπύρος «Νεοελληνικός Διαφωτισμός και ιδεολογικά ρεύματα στην
Ελλάδα του 19ου αιώνα», στο Γιώργος Μαργαρίτης κ.ά. Ελληνική Ιστορία, τ. Γ΄:
Νεότερη και σύγχρονη ελληνική ιστορία, ΕΑΠ, Πάτρα 1999, σ. 203-204

(8)  Σκοπετέα, Έλλη, Το «πρότυπο βασίλειο» και η Μεγάλη Ιδέα. Όψεις του εθνικού
προβλήματος στην Ελλάδα, 1830-1880, Πολύτυπο,Αθήνα 1988, σ. 258-261

(9) Κλάψης, Αντώνης, Πολιτική και διπλωματία της ελληνικής εθνικής ολοκλήρωσης, 1821-1923, Πεδίο, Αθήνα 2019, σ.102-104

(10) Μπάλτα, Αθανασία, Βόγλη, Ελπίδα,Χρηστίδης, Χρήστος, Θέματα ελληνικής
ιστορίας (19ος-20ός αι.), Κάλλιπος, Ανοικτές Ακαδημαϊκές Εκδόσεις, Αθήνα 2015, σελ. 114

(11) ό.π. σελ. 132-133

(12) ό.π. σελ. 136-137

(13)  Κλάψης, Αντώνης, Πολιτική και διπλωματία της ελληνικής εθνικής ολοκλήρωσης, 1821-1923, Πεδίο, Αθήνα 2019, σ.105-108

 (14) ό.π., σελ. 109-110

(15) ό.π., σελ. 149-150

 

(16) ό.π.  σ. 101

 

-6-

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Βιβλιογραφία
1.      Δημαράς, Κωνσταντίνος, «Η ιδεολογική
υποδομή του νέου ελληνικού κράτους. Η
κληρονομιά των περασμένων, οι νέες
πραγματικότητες, οι νέες ανάγκες», στο
Ιστορία του ελληνικού έθνους, τ. ΙΓ΄,
Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα 1977.
2.      Κλάψης, Αντώνης, Πολιτική και διπλωματία
της ελληνικής εθνικής ολοκλήρωσης, 1821-1923,
Πεδίο, Αθήνα 2019.
3.      Μαρκέτος, Σπύρος «Νεοελληνικός
Διαφωτισμός και ιδεολογικά ρεύματα στην
Ελλάδα του 19ου αιώνα», στο Γιώργος
Μαργαρίτης κ.ά. Ελληνική Ιστορία, τ. Γ΄:
Νεότερη και σύγχρονη ελληνική ιστορία, ΕΑΠ,
Πάτρα 1999.
4.      Μπάλτα, Αθανασία, Βόγλη, Ελπίδα,
Χρηστίδης, Χρήστος, Θέματα ελληνικής
ιστορίας (19ος-20ός αι.), Κάλλιπος, Ανοικτές
Ακαδημαϊκές Εκδόσεις, Αθήνα 2015.
5.      Πλουμίδης, Σπυρίδων Γ., «Της μεγάλης
ταύτης ιδέας. Οι αφετηρίες της ελληνικής
εθνικής ιδεολογίας», στο: Όλγα
Κατσιαρδή-Hering, Αναστασία Παπαδία-Λάλα,
Κατερίνα Νικολάου & Βαγγέλης Καραμανωλάκης
(επιμ.), Έλλην, Ρωμηός, Γραικός. Συλλογικοί
προσδιορισμοί και ταυτότητες, Ευρασία,
Αθήνα 2018, σ. 555-570.
6.      Πολίτης, Αλέξης, Ρομαντικά χρόνια.
Ιδεολογίες και νοοτροπίες στην Ελλάδα του
1830-1880, ΙΜΝΕ-Μνήμων, Αθήνα 2003. [Ιδίως σ. 61-73]

7.      Ροτζώκος, Νίκος, «Η νεοελληνική εθνική
ιδεολογία και η εθνική ιστοριογραφία», στο
Γ. Μαργαρίτης κ.ά. Ελληνική Ιστορία, τ. Γ΄:
Νεότερη και σύγχρονη ελληνική ιστορία, ΕΑΠ
Πάτρα 1999. [Ιδίως η ενότητα 10.1]
8.     Σκοπετέα, Έλλη, Το «πρότυπο βασίλειο» και
η Μεγάλη Ιδέα. Όψεις του εθνικού
προβλήματος στην Ελλάδα, 1830-1880, Πολύτυπο,
Αθήνα 1988. [Ιδίως σ. 251-270]

 

Σημείωση "φ": Υπεύθυνος για το άρθρο είναι αποκλειστικά ο αρθρογράφος. Οι θέσεις του είναι προσωπικές και τίθενται σε δημόσιο διάλογο σε πνεύμα ελευθερίας.

 

Γράφει ο Ι. Κουριαννίδης

 

Η οικονομία ως μέσο καταστροφής της πατρίδας

Οι ευθύνες και η στάση πατριωτών και εθνικιστών

Θεωρητικά οι τράπεζες είναι πυλώνες της εθνικής οικονομίας. Αρκεί, βεβαίως, να υφίσταται εθνική οικονομία και να μη έχει εκχωρηθεί η λειτουργία της σε υπερεθνικούς οργανισμούς, όπως συμβαίνει στην πατρίδα μας μετά την ένταξή της στην Ε.Ε.

Η λειτουργία των τραπεζών εντάσσεται στο γενικότερο χρηματοπιστωτικό σύστημα, που σύμφωνα με τον Σαράντη – Ευάγγελο Λώλο («ΧΡΗΜΑΤΟΠΙΣΤΩΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ»)  «έχει να επιτελέσει πέντε συγκεκριμένες λειτουργίες:

• να προωθεί τη διάχυση, την αντιμετώπιση, την αποφυγή του κινδύνου,
• να αριστοποιεί την κατανομή των πόρων,
• να παρακολουθεί τη διοίκηση των εταιριών και να ελέγχει τις επιχειρήσεις,
• να κινητοποιεί τις αποταμιεύσεις, και
• να διευκολύνει την ανταλλαγή αγαθών και υπηρεσιών».

Το κατά πόσον ίσχυσαν και τηρήθηκαν όλα αυτά, αλλά και το τί συνέβη στην Ελλάδα μετά την υπογραφή των «μνημονίων» (όπως έχει επικρατήσει να ονομάζεται η σύμβαση δανεισμού της πατρίδας μας με το διεθνές τοκογλυφικό σύστημα), περιγράφεται αναλυτικά στην ιστοσελίδα www.sofokleous10.gr (18-9-2012): «Σύμφωνα με στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος, από την αρχή του 2010 έως και το τέλος του 2011, οι ελληνικές τράπεζες, τα ασφαλιστικά ταμεία, η ίδια η ΤτΕ και αρκετοί ιδιώτες αποταμιευτές, αγόρασαν πολύ μεγάλο αριθμό ομολόγων του ελληνικού Δημοσίου (αύξηση 51,2%). Την ίδια ώρα μειώθηκε εντυπωσιακά το αντίστοιχο χαρτοφυλάκιο των αλλοδαπών τραπεζών (από 141 δισεκατομμυρίων € την αρχή του 2010 σε 45,9 δισεκατομμύρια € στο τέλος του ίδιου έτους και σε 35 δισεκατομμύρια € το τέλος του 2011). Υπενθυμίζεται ότι, εκείνη την περίοδο η τότε κυβέρνηση ήταν αντίθετη με την επιλογή της αναδιάρθρωσης (PSI) του ελληνικού χρέους - την οποία όμως αργότερα ψήφισε, με συνεργό την αξιωματική αντιπολίτευση. Το ερώτημα είναι: γιατί οι ελληνικές τράπεζες και ιδίως τα ασφαλιστικά ταμεία δέχονταν να αγοράζουν ελληνικά ομόλογα, δεδομένης της πανθομολογούμενης επισφάλειας τους; Οι μελλοντικές τιμές αυτών των ομολόγων θα ήταν, ούτως ή άλλως, πολύ χαμηλότερες καθώς πιθανολογούνταν (σε βαθμό σχεδόν βεβαιότητας) η πτώχευση του ελληνικού κράτους. Η απάντηση θα ήταν το ότι, οι τράπεζες ενθαρρύνθηκαν από τον αναμενόμενο ερχομό του ΔΝΤ, το οποίο δεν θα τις άφηνε να πτωχεύσουν - ενώ τα διαθέσιμα των ασφαλιστικών ταμείων τα χειρίστηκε η ίδια η ΤτΕ, χωρίς να λογοδοτεί σε κανέναν. Ταυτόχρονα, η αγορά ομολόγων συγκρατούσε (χειραγωγούσε;) την άνοδο των spreads (σ.σ.: δλδ την διαφορά των τιμών αποδόσεών τους) - πράγμα που επιθυμούσε η κυβέρνηση, επειδή έτσι διαμόρφωνε ένα ευνοϊκό υπέρ αυτής κλίμα, παρέχοντας την περαιτέρω πίστωση χρόνου. Οι διαδικασίες αυτές οδήγησαν σε μια ελληνοποίηση του χρέους, πράγμα που σήμαινε ότι το PSI (σ.σ.: η εμπλοκή του ιδιωτικού τομέα στην αναδιάρθρωση κρατικού χρέους) επέδρασε κυρίως στα στοιχεία του ενεργητικού των ελληνικών (αλλά και των κυπριακών) τραπεζών – τις απώλειες των οποίων θα έπρεπε είτε να αναπληρώσουν με δικά τους κεφάλαια, είτε να αποφασισθεί η ανακεφαλαιοποίηση τους με τη βοήθεια της ΕΕ, είτε να χρεοκοπήσουν, είτε να εκποιηθούν σε ξένες...».

Όλα αυτά, όμως, δεν ήταν παρά το αποτέλεσμα μιας μακροχρόνιας διαδικασίας αφελληνισμού του τραπεζικού συστήματος, μία μεθοδευμένη και στοχευμένη προσπάθεια καταστροφής της ελληνικής οικονομίας μέσω των τραπεζών.

Τα αίτια θα πρέπει να αναζητηθούν πολύ παλαιότερα, όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου επέστρεφε από το Νταβός το 1988. Είχε συναντήσει εκεί και τον τότε πρόεδρο της Τουρκίας, Τουργκούτ Οζάλ και όλοι οι δημοσιογράφοι έσπευσαν στο αεροδρόμιο του Ελληνικού μόλις πάτησε το πόδι του στο έδαφος, ζητώντας του μία δήλωση για τη συνάντηση αυτή. Προς γενική κατάπληξη, ο τότε πρωθυπουργός δεν αναφέρθηκε στη συνάντηση με τον Οζάλ, αλλά η πρώτη του φράση ήταν: «Η Ελλάδα πρέπει να γίνει χώρα παροχής υπηρεσιών»! Από εκείνη τη στιγμή μπήκαν τα θεμέλια της καταστροφής της πρωτογενούς παραγωγής στη χώρα μας, ώστε σύντομα να φτάσει να μη παράγει τίποτε. Κάθε γωνία και ένα τραπεζικό κατάστημα, κάθε όροφος και μία ασφαλιστική εταιρεία, κάθε δεύτερο κατάστημα και μία κινητή τηλεφωνία! Αυτή ήταν η εικόνα όχι μόνο στις ελληνικές μεγαλουπόλεις, αλλά και σε κάθε κωμόπολη της ελληνικής περιφέρειας! Αξίζει νομίζω να σημειωθεί ότι ο ιδρυτής τού Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ τού Νταβός, το 1971, είναι ο Γερμανός καθηγητής Οικονομικών Κλάους Σβαμπ, που έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό πρόσφατα, με το βιβλίο του «Η μεγάλη επανεκκίνηση». Συμπτώσεις…

Πρώτα ξεπουλήθηκαν οι Τράπεζες. Ο σχεδιασμός προέβλεπε μεν τον σταδιακό αφελληνισμό τους, αλλά κυρίως την εκτροπή τους από τον ρόλο που διαδραμάτιζαν στην ανάπτυξη της χώρας. Από πυλώνες της εγχώριας οικονομίας μετατράπηκαν ραγδαία σε πωλητές καταναλωτικών προϊόντων. Όσες δεν ξεπουλήθηκαν είτε σε ξένες τράπεζες είτε σε εγχωρίους «επενδυτές» που ποτέ δεν έκαναν τον κόπο να μας πουν πού βρήκαν ξαφνικά τόσα χρήματα για τις «επενδύσεις» τους, αντικατέστησαν με ταχύτατους ρυθμούς το ανώτατο στελεχικό δυναμικό τους με «συμβούλους από την αγορά». Το έμπειρο και καταρτισμένο προσωπικό τους που προερχόταν από τα σπλάχνα τους και γνώριζε τους κανόνες των τραπεζικών εργασιών ώστε να συνδράμουν στην ανάπτυξη της οικονομίας της χώρας, αντικαταστάθηκε, με κύματα δελεαστικών εθελουσιών, από γιάπηδες και «golden boys», με παχυλές προσαυξήσεις μισθών (μπόνους), που υπερφόρτωσαν τα ελληνικά νοικοκυριά με δάνεια που γνώριζαν πολύ καλά ότι ήταν αδύνατο να αποπληρωθούν.

Παράλληλα, το χρήμα που εισέπρατταν κατά τα πρώτα χρόνια από την ανακύκλωση των δανείων που αφειδώς χορηγούσαν (διακοποδάνεια, φοροδάνεια, μετοχοδάνεια, αλλά και στεγαστικά, επισκευαστικά, παγίων κ.λπ.) διοχετευόταν αφειδώς σε θαλασσοδάνεια «ημετέρων», συνήθως με πιεστικές πολιτικές παρεμβάσεις, αφού οι δανειολήπτες κάθε άλλο παρά τηρούσαν τις απαραίτητες προϋποθέσεις φερεγγυότητας.

Κάποια στιγμή, βεβαίως, οι τράπεζες άρχισαν να έχουν πλέον σοβαρά εισπρακτικά προβλήματα, αφού αφενός τα νοικοκυριά δεν μπορούσαν πια λόγω του υπερδανεισμού να εξυπηρετήσουν τα δάνειά τους και αφετέρου οι «αναπτυξιακές επιχειρήσεις», που είχαν δανειοδοτηθεί ως «επενδυτικές», δεν επρόκειτο φυσικά να πληρώσουν ούτε ένα ευρώ, αφού οι ιδιοκτήτες τους είχαν φροντίσει να «επενδύσουν» τα εκατομμύρια σε βίλες, πολυτελή αυτοκίνητα, σκάφη και φυσικά πολλές καταθέσεις στο εξωτερικό! Εκείνη τη στιγμή εμφανίστηκε ως από μηχανής θεός το ... Δημόσιο!...

Σωρεία πλέον οι υπουργικές αποφάσεις για ρύθμιση των δανείων. «Μη φοβάστε τραπεζίτες. Εδώ είμαστε εμείς. Το Ελληνικό Δημόσιο εγγυάται σε ποσοστό 80% τα δάνεια των επενδυτικών επιχειρήσεων». Και, φυσικά, προκειμένου οι τράπεζες να χάσουν το 100% των χρημάτων τους, αποδέχθηκαν την εγγύηση του Δημοσίου (όλων ημών των κορόιδων δηλαδή!), ώστε να χάσουν μόνο το 20%, αφού ήταν δεδομένο ότι οι «επενδυτές» δεν επρόκειτο να πληρώσουν τίποτε, όπως και έγινε.

Μετά την εξάντληση των απανωτών ρυθμίσεων με την εγγύηση του Ελληνικού Δημοσίου, έφτασε επιτέλους η ώρα της «τελικής λύσης». Τον Απρίλιο του 2012, με υπουργική απόφαση (και πάλι!) άλλαξε ο Νόμος που όριζε τις προϋποθέσεις για την πτώχευση των επιχειρήσεων. Το κλειδί στην όλη ιστορία ήταν ένα άρθρο που έδινε πλέον το δικαίωμα στο Δημόσιο, να υποκαθιστά τα πιστωτικά ιδρύματα και να έρχεται απευθείας σε συμφωνία με τον επιχειρηματία, σε περίπτωση που οι οφειλές τού τελευταίου προς το Δημόσιο υπερβαίνουν το ποσοστό του 20% των συνολικών οφειλών του, δεσμεύοντας με την όποια συμφωνία μαζί του και τους λοιπούς δανειστές! Το ποσοστό αυτό, βεβαίως, για όλους αυτούς τους ασυνεπείς λαδιάρηδες εξαπατητές («λαμόγια»), ήταν ασήμαντο, αφού το σύνολο σχεδόν των οφειλών τους ήταν προς το Ελληνικό Δημόσιο, είτε άμεσα από φόρους είτε έμμεσα μέσω των εγγυημένων πλέον από το Δημόσιο δανείων τους! Έτσι, το Ελληνικό Δημόσιο από εγγυητής έγινε πλέον ... δανειστής των «επενδυτών» και έρχεται πλέον σε άμεση συμφωνία μαζί τους, γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων του τα τραπεζικά και άλλα πιστωτικά ιδρύματα, αλλά ακόμη και τους λοιπούς πιστωτές των «επενδυτών»!

Έχουν ήδη δει το φως της δημοσιότητας περιπτώσεις επιχειρήσεων που τα δάνειά τους κουρεύτηκαν προκλητικά (μέχρι και σε ποσοστό 90%!), με αποτέλεσμα εν δυνάμει έσοδα δισεκατομμυρίων για το Ελληνικό Δημόσιο να χαρίζονται και να δημιουργούνται έτσι μαύρες τρύπες στον προϋπολογισμό και στα ταμεία του κράτους, την ίδια στιγμή που αναζητούνταν τότε 11,5 δισεκατομμύρια από το υστέρημα του ελληνικού λαού, αλλά και την ίδια στιγμή που σπεύδαμε ως ικέτες στους διεθνείς τοκογλύφους για να δεχθούν να περιορίσουν το επιτόκιο δανεισμού τους κατά 0,1%! Παράλληλα, επλήγησαν βεβαίως καίρια και οι τράπεζες, αφού η περίφημη εγγύηση του Δημοσίου φυσικά θα περιοριζόταν πλέον στο κουρεμένο ποσό των δανείων, δηλαδή στο 80% του 10% των αρχικών δανείων, δηλαδή θα εισέπρατταν τελικά μόλις το 8% του κεφαλαίου τους!

Ο επίβουλος σχεδιασμός σε βάρος της εθνικής μας οικονομίας πέτυχε, λοιπόν, με τον τρόπο αυτόν, «μέ έναν σμπάρο δύο τρυγόνια». Και τα κρατικά ταμεία στέρησε από έσοδα πολλών δισεκατομμυρίων και στη ρευστότητα των ελληνικών τραπεζών κατάφερε ένα αποφασιστικό χτύπημα. Έτσι έδεσε ακόμη περισσότερο την πατρίδα μας στο άρμα των μνημονίων των διεθνών τοκογλύφων, εκτροχιάζοντας την όποια προσπάθεια συμμαζέματος των χρεωστικών μας ανοιγμάτων και οδηγώντας μας πιο βαθιά στην άβυσσο της χρεωκοπίας.

Συγχρόνως είχαν ήδη διατυπωθεί αφενός το αφήγημα περί δήθεν αδυναμίας πληρωμών μισθών και συντάξεων και αφετέρου η καταστροφολογία από μία ενδεχόμενη παύση πληρωμών των χρεών μας προς τους τοκογλύφους. Προσπάθησαν και τελικά έπεισαν τον λαό ότι υπήρχε μία διεθνής συνωμοσία κερδοσκόπων σε βάρος της χώρας μας, που είχε επενδύσει πάνω στην πτώχευσή της, έχοντας στα χέρια της τα ασφάλιστρα κινδύνου (CDS) για τα ελληνικά κρατικά ομόλογα και περίμενε πώς και πώς να τα εισπράξει από τις μεγάλες ξένες επενδυτικές τράπεζες που τα είχαν εκδώσει. Πιθανότατα υπήρχε αυτή η διεθνής των κερδοσκόπων που σαν τα κοράκια περίμενε να αρπάξει τα κέρδη από την επένδυσή της. Τα κέρδη, όμως, που προσδοκούσαν, δεν θα ήταν από την απομύζηση του μόχθου και του ιδρώτα του ελληνικού λαού, αλλά από τα αποθεματικά των ξένων διεθνών τραπεζών. Τους λόγους που οδηγούσαν τις «δωσιλογικές» κυβερνήσεις της μνημονιακής εποχής στην έντονη επιθυμία και βιασύνη («πρεμούρα») για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των ξένων τραπεζών, τους αντιλαμβάνεται ή έστω τους υποθέτει κανείς εύκολα. Αυτούς, όμως, που οδήγησαν τους «Έλληνες πατριώτες» να πράξουν το ίδιο, θα πρέπει να μας το εξηγήσει κάποιος αναλυτικά όσο και πειστικά.

Στο κάτω της γραφής, η διεθνής των κερδοσκόπων με τα CDS είχε επενδύσει τα χρήματά της χωρίς καμμία διασφάλιση, στοιχημάτισε στον θάνατο μιας οικονομίας και περίμενε να «κονομήσει»! Γιατί άραγε αυτοί να είναι οι «κακοί», οι «κερδοσκόποι», οι «αδίστακτοι» και όχι οι άλλοι, δηλαδή οι δανειστές μας; Αυτοί οι τελευταίοι δεν ήταν που μας δάνεισαν με τοκογλυφικά επιτόκια; Αυτοί δεν ήταν που μας ζήτησαν για 110 δισεκατομμυρίων (τόσο ήταν τότε το χρέος και σήμερα έχει υπερτριπλασιαστεί!) να δεσμεύσουμε υπέρ τους όλο τον εθνικό μας πλούτο; Αυτοί δεν ήταν που είχαν το δικαίωμα βάσει της σύμβασης δανεισμού να εκχωρήσουν τα δικαιώματά τους σε τρίτες χώρες; Αυτοί δεν ήταν που μας ανάγκασαν να δεχτούμε την εκ των προτέρων παραίτησή μας από οποιοδήποτε ένδικο μέσο σε περίπτωση άσκησης των νομικών τους δικαιωμάτων εναντίον μας; Αυτοί δεν ήταν που επέβαλαν, σε περίπτωση αντιδικίας μας, η δίκη να γίνει με βάση το ευνοϊκό για τους δανειστές αγγλικό δίκαιο; Αυτοί δεν ήταν που θα εισπράξουν ακόμη και διαφυγόντες τόκους, σε περίπτωση που βρούμε τα χρήματα και τους ξεπληρώσουμε τα δανεικά νωρίτερα;...

Αυτοί οι τζάμπα μάγκες, γιατί, αλήθεια, να είναι οι «καλοί», οι «εταίροι μας», οι «σωτήρες μας»; Γιατί σ᾽ αυτούς που εξακολουθούν να αρμέγουν από την ελληνική αγελάδα όσο γάλα ακόμη μπορεί να παράγει μέχρι τον βιολογικό θάνατό της, θα πρέπει να χρωστούμε ευγνωμοσύνη; Εν κατακλείδι, μήπως και οι μεν και οι δε είναι τα ίδια πρόσωπα, τα μέλη της ίδιας «win–win» εγκληματικής συμμορίας που διαχρονικώς λυμαίνεται όλους τους λαούς της γης;

Η κατάκτηση της πατρίδας μας, με όπλο την οικονομία και θύτες τους διεθνείς παράγοντές της, συντελείται με ταχείς ρυθμούς πλέον. Ο αγώνας για την ανατροπή του σχεδιασμού είναι πλέον πολυμέτωπος και κάθε μέρα που περνά γίνεται όλο και πιό δύσκολος, αφού οι συσχετισμοί γίνονται όλο και δυσμενέστεροι για τους ενεργούς και συνειδητοποιημένους πολίτες της χώρας μας.

Κάποιοι έχουν μείνει στον παράνομο μικροπωλητή και στον νομιμοποιηθέντα αλλοδαπό κουρέα της γειτονιάς, που δεν κόβουν αποδείξεις! Η λαθρομετανάστευση είναι σίγουρα, από μόνη της, ένα σοβαρότατο πρόβλημα που διαλύει τον κοινωνικό ιστό της πατρίδας μας, επιβαρύνει την εγκληματικότητα σε μεγάλο βαθμό και δημιουργεί πολλά προβλήματα εθνικών και κοινωνικών προεκτάσεων. Ο μεγάλος κίνδυνος όμως βρίσκεται στους θεσμικούς φορείς της χώρας, που έχουν αλωθεί πλέον σε συντριπτικό ποσοστό από τους πράκτορες των διεθνών συμφερόντων και τοκογλύφων.

Ο αγώνας στο επίπεδο αυτό δεν είναι δυνατόν να γίνει με ανέξοδη μαγκιά και ακτιβισμό εντυπώσεων, τύπου «κίνημα δεν πληρώνω». Απαιτείται ένα συγκροτημένο πατριωτικό κίνημα με σαφή εθνικιστικά χαρακτηριστικά, που να μπορεί να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων και να αντιμετωπίσει με σθένος, με προτάσεις, με θέσεις και προπαντός με προοπτική διακυβέρνησης αυτής της χώρας, τις προκλήσεις των καιρών.

Η μεγάλη ευκαιρία χάθηκε δυστυχώς το 2010, όταν το πατριωτικό κίνημα ενώ έδειχνε να αναπτύσσεται με τέτοιες προοπτικές, εξαιτίας ατολμίας, προδοσιών και εθελοτύφλωσης, κατάντησε τελικά ουρά του συστήματος που μέχρι εκείνη τη στιγμή λοιδορούσε, θέτοντας την υπογραφή του στη σύμβαση δανεισμού της χώρας, δίπλα σε αυτήν των καταστροφέων της.

Όσα, όμως, είχαν κερδηθεί τότε με κόπο, δεν πρέπει να οδηγηθούν στην πολιτική απαξίωση, καταλήγοντας στα σαγόνια του πληγωμένου και γι᾽ αυτό πολλαπλά επικίνδυνου συστήματος. Η υπευθυνότητα πρέπει να κυριαρχήσει στην πολιτική σκέψη και πρακτική πατριωτών και εθνικιστών, σε πείσμα της μικροκομματικής σκοπιμότητας και των προσωπικών επιδιώξεων. Τα φαινόμενα προσωπικής ιδιοτέλειας πρέπει να στιγματιστούν και να αποτελέσουν όνειδος και ντροπή για όσους τους χαρακτηρίζουν.

Το νέο πελατειακό κράτος χτίζεται πια πάνω στα απομεινάρια της υλικής και ηθικής κληρονομιάς μας, από τους συνεχιστές ενός πολιτικού καρτέλ, μιας κομματικής συμμορίας, που γνωρίζει ότι έχει απέναντί της μία άβουλη και ανίκανη συμμωρία ψηφοφόρων, που νομιμοποιεί το διαβρωτικό έργο τους με τη συμμετοχή της στο παιχνίδι τους.

Το παρηγορητικό στην όλη κατάσταση είναι ότι αυτή η συμμωρία βαίνει συνεχώς μειούμενη αριθμητικά. Όλο και μεγαλύτερο είναι πλέον το πλήθος των πολιτών που γυρίζει την πλάτη στο στημένο παιχνίδι των εξουσιαστών. Κι αν ακόμη δεν έχουν βρει έναν αποτελεσματικό τρόπο αντίδρασης, είναι σαφές ότι όλους τους συνδέει ένας κοινός σκοπός, ένας κοινός πόθος: Η αναγκαιότητα για απονομή δικαιοσύνης. Μια δικαιοσύνη που θα απονέμεται ισότιμα για όλους, θα αγγίζει όλους, θα γίνεται αισθητή από όλους, θα την εμπιστεύονται όλοι. Η απονομή της και η τιμωρία των ενόχων, όλων των ενόχων, σε κάθε βαθμίδα των λειτουργών του πολιτεύματος, όλων όσοι διαχειρίστηκαν τις τύχες της πατρίδας μας τα χρόνια της Μεταπολίτευσης, είναι το πρώτο ζητούμενο. Τα υπόλοιπα θα πάρουν τον δρόμο τους.

Και δυστυχώς, έχουμε ήδη αργήσει πολύ...

 

Γιάννης Χ. Κουριαννίδης

 

Σημείωση "φ": Υπεύθυνος για το άρθρο είναι αποκλειστικά ο αρθρογράφος. Οι θέσεις του είναι προσωπικές και τίθενται σε δημόσιο διάλογο σε πνεύμα ελευθερίας.

Γράφει ο Γ. Σαγιάς.

ΕΠΕΙΓΕΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ "ΑΝΤΙΝΤΡΟΟΥΝΣ"

Η τουρκική πολεμική βιομηχανία εργάστηκε (και εργάζεται) συστηματικά και κατάφερε να κατασκευάσει και να παραγάγει με καθετοποιημένη εξειδίκευση διάφορα UCAV (μη επανδρωμένα πολεμικά αεροσκάφη / "ντρόουνς"), ενισχύοντας την επιθετική της ικανότητα, τις εξαγωγές και το κύρος της. Ήδη χρησιμοποιεί τα "ΜΠΑΪΡΑΚΤΑΡ ΤΒ2", "ΑΝΚΑ-Σ", "ΑΚΙΝΤΣΙ", "ΣΟΝΓΚΑΡ", ΕΡΕΝ" και ετοιμάζει νέα αυξημένων συνδυαστικών δυνατοτήτων.

Η Ελλάδα οφείλει να προωθήσει τάχιστα μελέτες και παραγωγή ΔΙΚΩΝ ΤΗΣ "αντιντρόουν" (π.χ. με χρήση συσκευών ηλεκτρομαγνητικού πλέγματος παρεμβολών, με ενισχυμένο αντιδραστήρα μικροκυμάτων, με τεχνολογία αιχμής για ομηρία, ανακατεύθυνση και καταστροφή "ντρόουνς", με σχεδιασμό αντιμετώπισης μαζικής επίθεσης "ντρόουνς" -τα οποία μάλιστα ενδέχεται να συνδυάζουν τις διαφορετικές δυνατότητές τους-, με επέκταση τής χρήσης τεχνητής νοημοσύνης για παρεμβολές στην γλώσσα και στις χειρονομίες κατεύθυνσής τους -με προοπτική ακόμη και αντιστροφής των επιθέσεων εναντίον τής χώρας του/των χειριστή/χειριστών-, με εστιασμένη χρήση λέιζερ ανά μονάδα, δεκάδες αλλά και εκατοντάδες εχθρικών "ντρόουνς". Διότι η Ελλάδα οφείλει να λάβει σοβαρότατα υπ' όψιν της ότι η Τουρκία είναι πλέον παραγωγός χώρα UCAV, πράγμα που σημαίνει μεγαλύτερη παραγωγή με μικρότερο κόστος, δυνατότητα ασκήσεων συνδυαστικών επιθέσεων και προσπάθειά της για ακόμη μεγαλύτερη εγχώρια παραγωγή με τις το δυνατόν λιγότερες εξαρτήσεις σε προμήθεια υλικών από το εξωτερικό και ακόμη πιο μεγάλη αυτονομία κατασκευής τους, η οποία εκτιμάται ήδη άνω τού 60%.

Έτσι, η αποτρεπτική ικανότητα τής Ελλάδος, δεν θα εξαρτάται μόνο από ξένα "αντιντρόουν" συστήματα (π.χ. των Η.Π.Α. ή/και Ισραηλινά κ.ά.), γιατί αυτό σημαίνει ποικιλότροπη εξάρτηση. Με άλλες λέξεις, προμήθειες οπλικών συστημάτων σημαίνουν και "υποχρεωτικότητες" πολιτικών, μείωση τής διαπραγματευτικής μας ισχύος σε κρίσιμες στιγμές, κίνδυνο έκθεσής μας σε περίπτωση αλλαγής διπλωματίας και αξόνων συμφερόντων υπό των ξένων και πολλά ακόμη.

Προώθηση ελληνικών μελετών και ταχείας παραγωγής "αντιντρόουν" (αλλά και "ντρόουν"), θα σήμαινε, πέραν της καλύτερης αμυντικής θωράκισης τής χώρας μας και της μείωσης τής εξάρτησης, πιθανή συνεργασία με Πανεπιστήμια, αξιοποίηση επιστημονικού δυναμικού (και δη νέων επιστημόνων), καταπολέμηση τής ανεργίας και προοπτική ανάπτυξης λόγω τής προώθησης τής εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας παραγωγής. Για να γίνει όμως αυτό, χρειάζεται πολιτική βούληση και εθνικό σχέδιο για αντιμετώπιση των σαφώς υπαρκτών κινδύνων από την Τουρκία και τους φανερούς και μη συμμάχους της, καθώς και για σταδιακή απεξάρτηση τής χώρας μας από ξένες δυνάμεις.

Δυστυχώς, η συντριπτική πλειονότητα των εκάστοτε εκλεκτών τού λαού, λειτουργεί εφήμερα και χωρίς εθνικό όραμα. Κρούουμε -για άλλη μια φορά- τον κώδωνα τού κινδύνου. Μέσα σε αρκετές δεκαετίες, έχει αλλάξει δραματικά εις βάρος μας η ποσοτική αναλογία τού πληθυσμού τής χώρας μας σε σχέση με την Τουρκία (σε λιγότερο από έναν αιώνα, το ένα προς δυόμισι έχει γίνει περίπου ένα προς εννέα). Η θετική ποιοτική διαφορά τού στρατεύματός μας, ουσιαστικά υπονομεύεται από λανθασμένες πολιτικές δεκαετιών.

Υπάρχει σοβαρότατο πρόβλημα.
Η μελέτη και παραγωγή "αντιντρόουνς" από την Ελλάδα, είναι μέρος τής λύσης και επείγει.

Γεώργιος Σαγιάς

 

Σημείωση "φ": Υπεύθυνος για το άρθρο είναι αποκλειστικά ο αρθρογράφος. Οι θέσεις του είναι προσωπικές και τίθενται σε δημόσιο διάλογο σε πνεύμα ελευθερίας.