23/02/2021

Το κέντρο Φ έχει την τιμή να δημοσιεύσει πρώτο, το πόνημα του Κωνσταντίνου Τάταρη "Περί Πολιτισμού".

Πρόκειται για μία μελέτη για τον Πολιτισμό, χωρισμένη σε πέντε ενότητες. Σε κάθε ανάρτηση, ξεκινώντας από σήμερα, θα δημοσιεύεται και μία ενότητα.

Α. ΕΙΣΑΓΩΓΗ 
Β. ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ
Γ. "ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ ΤΑ ΕΘΝΗ ΚΑΙ ΑΥΤΑ  ΜΟΝΑΧΑ" (;)
            α) Έθνος και Πολιτισμός
            β) Αυτοκρατορία και Πολιτισμός
Δ. Η ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΙΔΕΑ
            α) Σώμα και μηχανή.
            β) Ιεραρχία και διαλεκτική.
Ε. ΕΘΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ
            α) Επιτροπή Εθνικού Πολιτισμού.
            β) Κυρίαρχα πολιτισμικά πρότυπα.

Α. ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Στις τελευταίες δεκαετίες, ειδικά μετά την αποκαλούμενη "Μεταπολίτευση", η ελληνική πραγματικότητα βιώνει μια ασφυκτική αίσθηση παρακμής σε όλα τα επίπεδα: πολιτικό, κοινωνικό, πολιτισμικό. Ο προ της "Μεταπολίτευσης" παλαιός πολιτικός κόσμος, επανήλθε με "καινούργια κόμματα", δηλαδή ένα επιφανειακό σοβάτισμα και διατηρώντας στο ακέραιο τα νοσηρά χαρακτηριστικά του: πελατειακή αντιμετώπιση των πολιτών (το "μαζί τα φάγαμε", αυτή η απίστευτου κυνισμού παραδοχή του Θεόδωρου Πάγκαλου, δείχνει την παλαιοκομματική νοοτροπία της παρακμής), εκμαυλισμός της κοινωνίας (με νέα καταναλωτικά "ήθη", πρότυπα ζωής και συμπεριφοράς), καπηλεία της ιερής έννοιας του Έθνους (από την καθεστωτική δεξιά), ή σχετικοποίησή του ή ακόμα και υποκατάστασή του από διεθνιστικές ιδεοληψίες της δεκάρας (από την πάσης φύσεως αριστερά), διάρρηξη και των τελευταίων κοινοτικών δεσμών της Ενορίας, της γειτονιάς και της οικογένειας, περαιτέρω εισαγωγή και εδραίωση πολιτικών προτύπων ασύμβατων με την ελληνική πολιτική παράδοση.

Στο κοινωνικό επίπεδο έχουμε την ανυπαρξία τόσο μιας πραγματικής "ελίτ", όσο και μιας υγιούς "βάσης". Ως "ελίτ" νοήθηκαν τα δύσοσμα σαλόνια των πλουτοκρατών και οι κοινωνικά ανερχόμενοι μεγαλοαστοί. Αυτή η "αριστοκρατία του χρήματος" και με τα νέα της τζάκια τους μεγαλοεργολάβους που έγιναν και καναλάρχες και ιδιοκτήτες ΠΑΕ, επειδή μισούσε την αληθινή αριστοκρατία του πνεύματος έγινε ομογάλακτη των παλαιοπολιτικών. Η δε "βάση" δέχτηκε αδιαμαρτύρητα τον εκμαυλισμό και την εκπροσώπησή της από τα κόμματα-εταιρείες και εργασιακά εκπροσωπήθηκε από τους επαγγελματίες συνδικαλιστές, που συμπλήρωναν τους επαγγελματίες πολιτικούς.

Ο πολιτισμός ποδηγετήθηκε είτε από τους "διανοούμενους" της αριστεράς είτε από "ιδρύματα" νεόπλουτων που ήθελαν ως ματαιόδοξοι να έχουν και ένα "πνευματικό πρόσημο". Ευτυχώς, φωτεινές εξαιρέσεις στον πολιτισμό υπήρξαν (π.χ. στην ζωγραφική ο Τσαρούχης, στην ποίηση ο Ελύτης, κ.ά.), όμως ως μονάδες που δεν συγκροτήθηκαν σε σώμα με ξεκάθαρο πρόσημο και στόχους (όπως, για παράδειγμα, "Η γενιά του '30") κι έτσι δεν μπόρεσαν να παρέμβουν ουσιαστικά στην ανάσχεση της παρακμής.

Μετά το "Μνημόνιο" (δηλαδή και την τυπική, ηθική, πολιτική και οικονομική χρεωκοπία), η ασφυξία πήρε τα χαρακτηριστικά είτε της ατομικής κατάθλιψης είτε της συλλογικής οργής. Η οργή ήταν αδιέξοδη. Δεν υπήρξε μια πολιτική και πνευματική πρωτοπορία, μια αληθινή ηγεσία, που να δώσει δημιουργική διέξοδο, ώστε ένα νέο ρωμαλέο κίνημα να συγκροτηθεί, ένα κίνημα απαλλαγμένο από τα στερεότυπα της μεταπολιτευτικής περιόδου• γι' αυτό και χειραγωγήθηκε θαυμάσια από τους νέους δημαγωγούς και εν τέλει εκτονώθηκε άδοξα. Η όποια συγκρουσιακή διάθεση με τις ποικιλώνυμες ψευδοελίτ "αφυδατώθηκε" από το ουσιαστικό περιεχόμενό της και τις δήθεν "αμεσοδημοκρατικές" φιέστες της πλατείας Συντάγματος.
Στην όχι δυτική αλλά εκδυτικισμένη Ελλάδα, ακόμα και η συλλογική ορμή είχε ατομοκεντρικά χαρακτηριστικά. Στην εκδυτικισμένη Ελλάδα, όπως πολύ όμορφα ανέφερε κάποιος, "ακόμα και η οργή δεν κοινωνείται", με αποτέλεσμα η κατάθλιψη να είναι αυτή που τελικά θα κυριαρχήσει. Το όποιο πολιτικό στοίχημα λοιπόν, δεν είναι το σοβάτισμα του ετοιμόρροπου κτηρίου, αλλά η εκ βάθρων αλλαγή.

"ΑΡΧΙΖΕΤΕ ΤΟ ΚΑΘΕ ΤΙ:
  ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ
  ΑΠΟ ΤΗ ΡΙΖΑ
  ΑΠΟ ΤΗ ΒΑΣΙ.
ΜΗΝ ΚΡΕΜΑΤΕ ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΕΓΗ ΞΕΠΑΤΩΜΕΝΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ, ΣΤΕΡΕΕΣ ΣΚΑΛΩΣΙΕΣ• ΘΑ ΓΚΡΕΜΙΣΘΕΙΤΕ ΜΑΖΥ ΤΟΥΣ.
ΜΑΖΥ ΤΟΥ ΚΑΙ ΣΕΙΣ ΜΑΖΥ.
ΑΡΧΙΖΕΤΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ.
ΜΗΝ ΑΡΧΙΖΕΤΕ ΑΠΟ ΤΙΣ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΚΑΙ ΜΗ ΧΑΝΕΣΘΕ ΠΡΩΤΑ ΣΤΙΣ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ.
ΟΛΑ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΔΙΑ ΝΑ ΛΥΘΟΥΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΑΝΑΤΕΘΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ, ΝΑ ΞΑΝΑΛΥΘΟΥΝ ΟΛΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ.
ΚΑΙ ΟΛΑ ΜΑΖΥ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΤΟ ΟΛΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΠΟΥ ΔΙΑ ΝΑ ΛΥΘΗ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΑΝΑΤΕΘΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ". (Περικλής Γιαννόπουλος, Έκκλησις προς το Πανελλήνιον Κοινόν -1. Θέσις του ελληνικού προβλήματος).

Συμφωνώ με τη διατύπωση, ότι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά δείγματα παρακμής του ελλαδικού κράτους, είναι ότι στα διακόσια χρόνια ανεξαρτησίας δεν κατέστη ικανό να παράξει (ή εντός αυτού να παραχθεί) "μια πρωτότυπη ελληνική θεωρία που να είναι, παράλληλα, δεκτική εξαγωγής" (Δημήτρης Κιτσίκης), δηλαδή μια "θεωρία" που διατηρώντας αναλλοίωτη την ελληνική ταυτότητα, να είναι σε θέση να εμπνεύσει, ακόμα και να καταστεί σημείο αναφοράς για μη Έλληνες.
Η ανωτέρω διαπίστωση είναι πολύ σοβαρή, εάν λάβουμε υπ' όψη ότι το Ελληνικό Πνεύμα πάντοτε χαρακτηριζόταν από πρωτοτυπία, συνθετική ικανότητα και τη δυνατότητα παραγωγής φιλοσοφικών, αισθητικών, πολιτικών κ.ά. "μοντέλων", που όχι ως κλειστά, στερεοτυπικά σχήματα, αλλά ως δυναμικά "Σημεία Αναφοράς", όχι μόνο ανταποκρίνονταν στις ανάγκες και αναζητήσεις του Έλληνα Ανθρώπου, αλλά λειτουργούσαν και για μη Έλληνες -το λιγότερο- ως "Οδοδείκτες" για μια ασφαλή πορεία στο "χάος του κόσμου".

Παράδειγμα: Ο Πλάτων υπήρξε Έλληνας φιλόσοφος και η φιλοσοφία του πρωτότυπα ελληνική, απευθυνόμενη στους Έλληνες• εντούτοις, υπήρξαν και υπάρχουν Άγγλοι, Γάλλοι, Γερμανοί κ.λ.π. "Πλατωνιστές", όχι απλά ως αναγνώστες ή μελετητές, αλλά ως άνθρωποι που υιοθέτησαν τον "Πλατωνισμό" τόσο ως "μεταφυσική" όσο και ως "Πολιτεία".

Για να μην εξαντληθούμε όμως σε συγκεκριμένες φιλοσοφικές σχολές και ρεύματα, ας επισημάνουμε ότι το Ελληνικό Πνεύμα στην ίδια την οντολογική του υπόσταση, από την Ελληνική Τραγωδία (χωρίς αυτήν δεν θα υπήρχε, για παράδειγμα, ο Σαίξπηρ, ο οποίος εξέφρασε το τραγικό θεατρικό πνεύμα στο σύγχρονο κόσμο), μέχρι την Ορθοδοξία (που είναι, βεβαίως, "Αποκεκαλυμμένη Αλήθεια" τουλάχιστον για όσους είμαστε Ορθόδοξοι, διαμορφώθηκε όμως ως "δόγμα" από τους Έλληνες Πατέρες), ήταν και πρωτότυπο και "δεκτικό εξαγωγής", διατηρώντας την "ιθαγένεια" και συνολική ταυτότητα -χωρίς, δηλαδή, να "διεθνοποιείται" θυσιάζοντας τα ταυτοτικά χαρακτηριστικά του.
Κι όμως... στον Εικοστό Αιώνα υπήρξαν πρωτότυπες πολιτικές θεωρίες, που διατηρώντας την "ταυτοτική" καταγωγή τους έγιναν "δεκτικές εξαγωγής", εξακολουθούν να "παράγουν" και να αποτελούν αντικείμενα της πολιτικής επιστήμης. Δεν έχει σημασία αν απαξιώθηκαν, δεν αναφέρονται ως θετικά παραδείγματα, απλώς ως παραδείγματα: και για να μην παρεξηγηθούμε χωρίς λόγο, ας αναφέρουμε κατ' αρχάς τον Κινεζικό Μαοϊσμό. Η Μαοϊκή έκφραση του Κομμουνισμού υπήρξε μια πρωτότυπη κατασκευή, βασισμένη στην Κινεζική παράδοση του ολοκληρωτισμού [στην Κίνα υπήρξαν δύο "ιθαγενείς" πολιτικές παραδόσεις: η αριστοκρατική (Κομφουκιανισμός) και η ολοκληρωτική (Μοτισμός)¹ ως αντίδραση στην πρώτη• ο Μαοϊσμός είναι εξέλιξη του Μοτισμού, όχι του Μαρξισμού - Λενινισμού], προσαρμοσμένη στην κινεζική πραγματικότητα ("αγροτοκομμουνισμός"), δηλαδή "κάτι" που έγινε από Κινέζους για Κινέζους. Παρά την ταυτοτική κινεζική αναφορά, Μαοϊκοί υπήρξαν και εκτός Κίνας, ακόμα και εντός Ευρώπης (και Ελλάδας).
Το ίδιο -και ακόμη περισσότερο- μπορεί να ειπωθεί για τον Ιταλικό Φασισμό: Φασίστες υπήρξαν και εκτός Ιταλίας.

Επαναλαμβάνω: τα παραπάνω παραδείγματα, που όχι τυχαία λαμβάνονται από τελείως διαφορετικές ιδεολογίες και... γεωγραφίες, δεν αναφέρονται ως θετικά, ελκυστικά ή αρνητικά αλλά ως παραδείγματα. Το Ελληνικό Πνεύμα, προφανώς θα λειτουργούσε τελείως διαφορετικά μέσα από την παραγωγή δικών του μοντέλων αλλά... δικά του μοντέλα δεν υπήρξαν.

Αυτό σημαίνει ότι το ελλαδικό κρατίδιο, μεταπρατικό και ετερόφωτο, εισαγωγέας όχι μόνο παραγωγικών ή τεχνολογικών μοντέλων αλλά και ιδεολογιών, αισθητικής, νοοτροπίας, έκανε ό,τι μπορούσε, με εξαίρεση φωτεινές λιγόχρονες παρενθέσεις (Καποδίστριας, Μεταξάς), να αδρανοποιήσει την ελληνική πρωτοτυπία, την ελληνική παραγωγή, τόσο "θεωρίας" όσο και "τεχνικής".
Χρειάζεται λοιπόν μια εκ θεμελίων αλλαγή, ένας "Ριζοσπαστισμός της Αναδόμησης", όπως μου αρέσει να τον αποκαλώ (σε αντίθεση με τον "ριζοσπαστισμό της αποδόμησης" της αριστεράς), χρειάζεται να υιοθετήσουμε την απεγνωσμένη έκκληση του Περικλή Γιαννόπουλου, με την οποία ξεκίνησε η παρούσα εισαγωγή. Άλλωστε, το "δεκτικό εξαγωγής" ανταποκρίνεται σε αυτό που ο ίδιος ο Π. Γιαννόπουλος έθεσε ως τη βασική αποστολή του Ελληνικού Πνεύματος: "ΤΟΝ ΕΞΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗΣ".

Ένα πολιτικό κίνημα που θα έχει ως διπλό στόχο την επανελλήνιση της Χώρας και των πολιτών και την παραγωγική ανασυγκρότηση, είναι το εθνομελλοντικό κίνημα, ένα κίνημα που θα χαρακτηρίζεται από ελληνική πρωτοτυπία και θα έχει αίσθηση του Μέλλοντος, προβολή στο Μέλλον των όποιων κατακτήσεων του χθες, ένα κίνημα που θα καταστεί καταλύτης για να επανασυσταθεί η συλλογικότητα των Ελλήνων ως μοναδική διέξοδος στην κατάθλιψη και τη μοιρολατρία. Μακριά από στερεότυπα, με πρωτότυπες λύσεις και, κυρίως, αίσθηση Πεπρωμένου, αίσθηση Μέλλοντος.

1. Η κινεζική ιστορία επί δυόμισι χιλιάδες χρόνια, από τον Κομφούκιο στον Μάο, υπήρξε το θέατρο διαμάχης μεταξύ αριστοκρατισμού και ολοκληρωτισμού. Από τους πρώτους θεωρητικούς του ολοκληρωτισμού υπήρξε ο Μό-τί που συνέγραψε το Μό-τζο στον Ε' αιώνα π.Χ. Η φιλοσοφία του ονομάζεται Μοτισμός.

 (συνεχίζεται)

Κωνσταντίνος Τάταρης

Σημείωση "φ": Υπεύθυνος για το άρθρο είναι αποκλειστικά ο αρθρογράφος. Οι θέσεις του είναι προσωπικές και τίθενται σε δημόσιο διάλογο σε πνεύμα ελευθερίας.

του Χρήστου Μπίσδα

28-12-2020

Η εμφάνιση του COVID-19 άλλαξε την ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων στον πλανήτη. Δεν άλλαξε όμως τον τρόπο σκέψης και δράσης των διεθνιστών, οι οποίοι είδαν στον COVID-19 μία ευκαιρία για ένταση της προπαγάνδας τους.

Πριν λίγες ημέρες, κυκλοφόρησε σε ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης αφίσα της Ύπατης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες (UNHCR) με το σύνθημα «Coronavirus doesn’t discriminate. Why should you?» (σε ελεύθερη μετάφραση: «Ο κορονοϊός δεν κάνει διακρίσεις. Εσύ γιατί πρέπει να κάνεις;»).

Το σύνθημα της αφίσας είναι επιεικώς απαράδεκτο από όπου και αν το προσεγγίσει κανείς. Κατ’ αρχάς, στηρίζεται στην παραδοχή ότι ο κορονοϊός δεν κάνει διακρίσεις. Δεν γνωρίζω αν υπάρχουν έρευνες για το αν ο κορονοϊός κάνει ή όχι διακρίσεις. Το σίγουρο είναι ότι, ακόμα κι αν δεν κάνει διακρίσεις και η πιθανότητα να κολλήσουμε είναι για όλους ίδια, κάθε οργανισμός αντιμετωπίζει με διαφορετικό τρόπο τον κορονοϊό. Άλλος είναι ασυμπτωματικός, άλλος νοσεί και το ξεπερνά κι άλλος νοσεί και πεθαίνει. Επομένως η ίδια η φύση κάνει διακρίσεις, αφού άλλος οργανισμός είναι ισχυρότερος και άλλος ασθενέστερος.

Περαιτέρω, ακόμα κι αν θεωρήσουμε ορθή την παραδοχή ότι ο κορονοϊός δεν κάνει διακρίσεις, συνεχίζοντας την ανάγνωση του συνθήματος αντιλαμβανόμαστε ότι μας παρακινεί να μην κάνουμε διακρίσεις, άρα να συμπεριφερόμαστε όπως ο κορονοϊός. Με άλλα λόγια: «καν’ το όπως ο κορονοϊός, μπορείς». Στο σημείο αυτό εστίασαν πολλοί χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, οι οποίοι σχολίασαν αρνητικά την αναλογία ανθρώπου και κορονοϊού, ως προσβολή της Ύπατης Αρμοστείας στους ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους από τον κορονοϊό.

Το θέμα όμως είναι βαθύτερο. Ας εξετάσουμε αν η Ύπατη Αρμοστεία εφαρμόζει αυτό που προπαγανδίζει, δηλαδή την εξάλειψη των διακρίσεων. Εδώ πλέον φτάνουμε στα όρια του παραλογισμού. Η Ύπατη Αρμοστεία, που προπαγανδίζει εναντίον των διακρίσεων, στηρίζει την ύπαρξή της σε μία βασική διάκριση των ανθρώπων, σε αυτούς που είναι και σε αυτούς που δεν είναι πρόσφυγες. Η ίδια η Ύπατη Αρμοστεία προάγει στις εσωτερικές της λειτουργίες τις διακρίσεις. Για παράδειγμα, οι εργαζόμενοι χωρίζονται σε κατηγορίες, λαμβάνουν διαφορετικό μισθό και ασκούν διαφορετικά καθήκοντα. Μάλιστα ακόμα και όσοι ανήκουν στην ίδια κατηγορία εργαζομένων (με ίδια προσόντα, ίδιο μισθό κλπ) αξιολογούνται εσωτερικά. Ποιός είναι ο σκοπός της εσωτερικής αξιολόγησης αν δεν επιτρέπεται ή δεν πρέπει να γίνονται διακρίσεις; Πως θα ξεχωρίσει ο αποτελεσματικός από τον μη αποτελεσματικό, ο εργατικός από τον τεμπέλη κ.ο.κ. αν δεν γίνει διάκρισή τους βάσει κριτηρίων; Άλλο παράδειγμα είναι η διαδικασία προσλήψεων. Γιατί η Ύπατη Αρμοστεία στις προκηρύξεις θέσεων εργασίας ζητά προσωπικό με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και ιδιότητες (ειδικότητα, εργασιακή εμπειρία κλπ); Όταν σε προκηρύξεις πρόσληψης ζητά, για παράδειγμα, εμπειρία 5 ετών δεν διακρίνει τους ανθρώπους σε αυτούς που έχουν και σε αυτούς που δεν έχουν την ανωτέρω εμπειρία; Αφού δεν πρέπει να γίνονται διακρίσεις γιατί δεν προσλαμβάνει προσωπικό τυχαία (π.χ. μέσω κλήρωσης); Στο σημείο αυτό προβάλλεται το επιχείρημα ότι τέτοιου είδους διακρίσεις γίνονται προς όφελος του οργανισμού, στο συγκεκριμένο παράδειγμα για να μπορέσει να προσλάβει το κατάλληλο προσωπικό.

Από όσα προανέφερα γίνεται φανερό ότι η Ύπατη Αρμοστεία - και κατ’ επέκταση οποιοσδήποτε οργανισμός - δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει χωρίς διακρίσεις. Οι διακρίσεις υπάρχουν στην φύση και κανείς διεθνής οργανισμός, όσο κι αν προσπαθεί, δεν θα καταφέρει να τις εξαλείψει. Καμία ιδεολογία δεν μπορεί να νικήσει τη φύση, για τον λόγο αυτόν οι διακρίσεις πάντα θα υπάρχουν. Κατά συνέπεια, η προτροπή της Ύπατης Αρμοστείας να μην κάνουμε διακρίσεις, που αποτελεί και την κυρίαρχη ιδεολογία της εποχής μας, αποτελεί μία προτροπή να συμπεριφερόμαστε αφύσικα και εναντίον των συμφερόντων μας.

Εν κατακλείδι, η επιβίωση και η πρόοδος του ατόμου, της ομάδας, της οικογένειας, της κοινωνίας, του έθνους, της φυλής και εν γένει του ανθρώπινου είδους επιτυγχάνεται μόνο μέσω των διακρίσεων. Ακόμα κι αν προωθείται νομικά η κατάργηση τω διακρίσεων, υφίσταται πάντοτε η φυσική και ηθική νομιμοποίησή τους.

Σημείωση "φ": Υπεύθυνος για το άρθρο είναι αποκλειστικά ο αρθρογράφος. Οι θέσεις του είναι προσωπικές και τίθενται σε δημόσιο διάλογο σε πνεύμα ελευθερίας.

ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΔΙΩΓΜΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ

17/01/2020
(Γ. Σαγιάς)

Οι Χριστιανοί διώκονται παγκοσμίως και η Εκκλησία "περί άλλων τυρβάζει".
Κάθε μέρα εκτελούνται Χριστιανοί. Κάθε μέρα βιάζονται Χριστιανοί. Κάθε μέρα γίνονται επιθέσεις ή εμπρησμοί σε ναούς ή οικίες και καταστήματα Χριστιανών. Κάθε μέρα διώκονται ή και φυλακίζονται χωρίς δίκη Χριστιανοί. Κάθε μέρα παρακολουθούνται, φακελώνονται και τρομοκρατούνται με υπερσύγχρονα μέσα Χριστιανοί.
Η άθλια και εξαιρετικά επικίνδυνη αυτή κατάσταση, το 2020 συνεχίστηκε μετ' επιτάσεως και έκλεισε (εξ όσων γνωρίζουμε) ως εξής:
Ινδονησία, Νοέμβριος '20: Ισλαμιστές σκότωσαν Χριστιανούς και έκαψαν σπίτια. Νιγηρία, Δεκέμβριος '20: Ισλαμιστές σκότωσαν Χριστιανούς και έκαψαν σπίτια. Σε όλες τις ηπείρους, ο Χριστιανισμός δέχεται σκληρή και (όπως φαίνεται) συντονισμένη επίθεση με βία, τρομοκρατία και δολοφονίες. Οι Ισλαμιστές ήδη έχουν αυξήσει (με επεκτατική πολιτική βίαιης εξάπλωσης αλλά και μέσω γεννήσεων και εκμεταλλεύσεως της πολιτικής των λεγομένων "ανοιχτών συνόρων" καθώς και τις υπέρ τους πρόνοιες του λεγομένου "προσφυγικού - μεταναστευτικού") την ποσοτική αναλογία τους στον παγκόσμιο πληθυσμό (και εντός Ελλάδος και Ευρώπης) καθώς και την γεωγραφική επέκταση επιρροής τους (και εντός Ελλάδος και Ευρώπης).

Σύμφωνα με στοιχεία της οργανώσεως "opendoors" (χωρίς να γνωρίζουμε και να αξιολογούμε το πού ανήκει  και πού στοχεύει αυτή η οργάνωση και τα οποία αντλήθηκαν από τον ιστότοπο ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ news agency),  το έτος 2019 "...2983 (άνθρωποι) θανατώθηκαν και 3.711 φυλακίστηκαν χωρίς δίκη", ενώ οι επιθέσεις σε εκκλησίες και χριστιανικά κτήρια "...ανήλθαν σε 9.488 (...) Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι το περασμένο έτος, οκτώ Χριστιανοί σκοτώνονταν κάθε μέρα και 23 Χριστιανοί βιάζονταν ή παρενοχλήθηκαν συστηματικά για λόγους που σχετίζονται με την πίστη τους. Κατά μέσο όρο, κάθε εβδομάδα 182 εκκλησίες ή χριστιανικά κτίρια δέχονταν επίθεση, ενώ 102 σπίτια ή καταστήματα Χριστιανών καταστρέφονταν. 309 Χριστιανοί φυλακίζονταν κάθε μήνα".

Διαβάζοντας κάποιος το ιερό βιβλίο των Ισλαμιστών, το Κοράνιο, εύκολα μπορεί να εντοπίσει αποσπάσματα που σαφώς οδηγούν, κατευθύνουν και παροτρύνουν φανατικούς σε ενέργειες μισαλλοδοξίας, βίας και διώξεων.

Στη Σούρα (Κεφάλαιο) ΙΖ' 60 του Κορανίου, διαβάζουμε το εξής: "Θα εξαφανίσωμεν ή θα τιμωρήσωμεν σκληρώς απάσας τας χώρας της γης προ της ελεύσεως της ημέρας της κρίσεως...". Στη Σούρα Θ' 29, σημειώνεται: "... Πολεμείτε κατ' αυτών έως ου πάντες ανεξαιρέτως αποτίσωσι τον φόρον και ταπεινωθώσιν". Στη Σούρα Θ' 124, γράφεται: "Ώ πιστοί, πολεμήτε τους απίστους οίτινες έρχονται εις συνάφεια μεθ' ημών και υποδέχεσθε αυτούς τραχέως...". Στη Σούρα ΜΖ' 4, τα πράγματα γίνονται εντελώς ξεκάθαρα: "Οπόταν συναντάται τους απίστους φονεύετε και κατασφάζετε, συγκρατούντες στερεώς τα δεσμά τού αιχμαλώτου". [Τα ανωτέρω αποσπάσματα αντλήθηκαν από το "Ιερό Κοράνιο - Μετάφραση - Σχόλια Γερασίμου Πεντάκη, 2η έκδοση, εκδ. Δημιουργία, Αθήνα, 1995"].

Την ίδια στιγμή, στην Κίνα του 1,5 δισεκατομμυρίου ανθρώπων, οι Χριστιανοί παρακολουθούνται με κάμερες και τεχνολογία αναγνώρισης προσώπου, ενώ το ισλαμικό Ιράν (στο οποίο τα δικαιώματα και οι δυνατότητες εργασίας και θρησκευτικών συναναστροφών των Χριστιανών είναι ήδη περιορισμένες) επιθυμεί να προμηθευτεί και να χρησιμοποιήσει για τον ίδιο σκοπό αυτή την τεχνογνωσία. Αναζωπύρωση επιθέσεων κατά Χριστιανών από ακραίους Ινδοϊστές παρατηρείται και στην Ινδία (του επίσης 1,5 δισεκατομμυρίου ανθρώπων).
Αξίζει να σημειωθεί πως στα περίπου 8 δισεκατομμύρια πληθυσμού της Γης, τα 3 δισεκατομμύρια είναι Κινέζοι και Ινδοί, μεγαλωμένοι και γαλουχημένοι με τις ιδεολογίες και τις περί πίστεως απόψεις των χωρών τους. Αν συνυπολογιστούν και οι Ισλαμιστές, το εύρος των χριστιανομάχων παγκοσμίως δημιουργεί μία τεράστια απειλή, ήδη αποδεικνυομένη.

Η αλαλία -ή έστω το ψέλλισμα- Χριστιανών ηγετών κάθε επιπέδου ιεραρχίας, είναι εκκωφαντική. Η πίεση τού χριστεπωνύμου πλήθους οδηγεί σε κάποιες δηλώσεις -ούτε καν ενέργειες- "για τα μάτια τού κόσμου". Η συμπόρευση ηγεσίας των Χριστιανών με την λεγομένη νέα τάξη πραγμάτων, κατ' ουσίαν υπηρετεί την πανθρησκεία και ευρύτερα την παγκοσμιοποίηση. Την ίδια στιγμή, το Ισλάμ περιχαρακώνει έτι περαιτέρω εαυτόν, κάνει ακόμη πιο διακριτή, πιο έντονη και πιο επιθετική την παρουσία του και επεκτείνεται.
Η εικόνα είναι καθαρή για όσους θέλουν να τη δουν (όχι μόνον οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί αλλά γενικώς οι Χριστιανοί, οι υποστηρικτές άλλων δοξασιών, οι αγνωστικιστές, οι άθεοι).

Ο σύγχρονος διωγμός των Χριστιανών (θα έπρεπε να) αφορά πολλούς και (θα έπρεπε να) διαπερνά θρησκευτικές και πολιτικές ιεραρχίες, ακόμη και σήραγγες, λέσχες και στοές. Η σιωπή είναι συνενοχή. Σωστά;

Σημείωση "φ": Υπεύθυνος για το άρθρο είναι αποκλειστικά ο αρθρογράφος. Οι θέσεις του είναι προσωπικές και τίθενται σε δημόσιο διάλογο σε πνεύμα ελευθερίας.

του Άρη Πετράκη

18/12/2020

Με το Ν. 4531/2018[1] η Ελλάδα κύρωσε τη Σύμβαση του Συμβουλίου της Ευρώπης για την «Πρόληψη και την Καταπολέμηση της Βίας κατά των Γυναικών και της Ενδοοικογενειακής Βίας», που υιοθετήθηκε από το Συμβούλιο Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης στις 7-4-2011 και υπογράφηκε στις 11-5-2011 στην Κωνσταντινούπολη, κατά την 121^η συνεδρίαση του Συμβουλίου. Για τον λόγο αυτό, η ανωτέρω διεθνής σύμβαση είναι γνωστή και ως «Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης».

Με το άρθρο 2 του Ν. 4531/2018, κατ’ εφαρμογή της «Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης», προστέθηκε στον τότε ισχύοντα Ποινικό Κώδικα το άρθρο 315Β, που προέβλεπε ότι: «Όποιος προκαλεί ή παροτρύνει με οποιονδήποτε τρόπο γυναίκα να υποβληθεί σε ακρωτηριασμό γεννητικών οργάνων, καθώς και όποιος δημόσια με οποιονδήποτε τρόπο προκαλεί ή διεγείρει στην πράξη αυτή τιμωρείται με φυλάκιση».

           Ο νέος Ποινικός Κώδικας[2], που τέθηκε σε ισχύ την 1-9-2019,   αντικατέστησε το άρθρο 315Β με το νέο άρθρο 315, που προβλέπει ότι: «Όποιος καταπείθει γυναίκα να υποβληθεί σε ακρωτηριασμό των γεννητικών της οργάνων τιμωρείται με φυλάκιση».

 Από την σύγκριση των δύο άρθρων, δηλ. του άρθρου 315Β του παλαιού ΠΚ και του άρθρου 315 του νέου ΠΚ, προκύπτει ότι στην ουσία ο νέος Ποινικός Κώδικας αποποινικοποίησε την δημόσια ή με οποιονδήποτε τρόπο πρόκληση ή διέγερση στην πράξη του ακρωτηριασμού των γυναικείων γεννητικών οργάνων! Με απλά λόγια, επιτρέπεται πλέον η προπαγάνδα υπέρ του ακρωτηριασμού των γυναικείων γεννητικών οργάνων, γνωστού διεθνώς ως female genital mutilation (FGM).

Απορία προκαλεί η σιωπή που τήρησαν οι διάφορες ΜΚΟ προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, φεμινιστικές οργανώσεις κ.ά. για την ανωτέρω αποποινικοποίηση. Για ποιόν λόγο δεν ανέδειξαν το ζήτημα; Αν διερευνήσει κανείς ποιοί υιοθετούν και προάγουν την απάνθρωπη πρακτική του FGM, θα βρει ότι αυτή εφαρμόζεται κυρίως σε αφρικανικές χώρες και κυρίως από μουσουλμάνους στο θρήσκευμα. Το γεγονός αυτό αιτιολογεί αλλά δεν δικαιολογεί τη «μούγκα στη στρούγκα» των προαναφερθέντων ΜΚΟ και οργανώσεων. Είναι ποτέ δυνατόν να καταφερθούν εναντίον των αφρικανών και των μουσουλμάνων; Η politically correct κατηγορία του ρατσισμού και της ισλαμοφοβίας (αν και ορθοί όροι θα ήταν η ισλαμοαπέχθεια, ο ισλαμοαποτροπιασμός ή η ισλαμοαηδία) θα τις εξαφανίσει από τον χάρτη. Επομένως, ξεχνούν τα ανθρώπινα δικαιώματα και τον φεμινισμό, που υποχωρούν μπροστά στην ανεκτικότητα έναντι της αφρικανικής κουλτούρας και την υποταγή τους στο Ισλάμ.

Άλλη απορία που γεννάται είναι το γιατί το ελληνικό πολιτικό σύστημα προχώρησε σε μία τέτοια αποποινικοποίηση. Ενώ το 2018 η βουλή κύρωσε την «Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης» ακολουθώντας διεθνή και ευρωπαϊκά πρότυπα, που στηρίζονται στον δυτικό νομικό πολιτισμό, το 2019 αποφάσισε να αμβλύνει την στάση της εναντίον της πρακτικής FGM και να κλείσει το μάτι σε αφρικανικές-ισλαμικές πρακτικές. Μάλιστα, αν ψάξει κανείς την αιτιολογική έκθεση του νέου Ποινικού Κώδικα[3] δεν θα βρει οποιαδήποτε αναφορά στον λόγο αντικατάστασης του παλαιού άρθρου 315Β από το νέο άρθρο 315.

Ικανοποιητική απάντηση για κάποιους ίσως είναι το ότι ο νέος Ποινικός Κώδικας δημιουργήθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ. Σ’ αυτό όμως ανταπαντώ ότι η ΝΔ τον υπερψήφισε και από την στιγμή που έγινε κυβέρνηση διατήρησε την συγκεκριμένη διάταξη. Επομένως στο θέμα της αποποινικοποίησης της προπαγάνδας υπέρ του FGM δεν υπάρχει διαφωνία μεταξύ των κομμάτων που κυβερνούν την Ελλάδα τα τελευταία χρόνια.

Είναι εμφανές ότι η αποποινικοποίηση της προπαγάνδας υπέρ του FGM εντάσσεται στην γενικότερη τάση εξισλαμισμού του ελληνικού κράτους, ενός κράτους-προτεκτοράτου, που το 2021 θα εορτάσει τα 200 χρόνια από την «απελευθέρωσή» του από τους Οθωμανούς και τα 200 χρόνια «ανεξαρτησίας» του την ίδια στιγμή που είναι το μοναδικό κράτος της Ευρώπης, που εφαρμόζει επίσημα το ισλαμικό δίκαιο (Σαρία) σε μέρος της επικράτειάς του (Ελεύθερη Θράκη). Η αλλαγή του Ποινικού Κώδικα δεν είναι συνομωσιολογία, δεν είναι εικασία, είναι απόδειξη περί του προωθούμενου εξισλαμισμού. Ομοίως, απόδειξη είναι η κατασκευή και λειτουργία του Ισλαμικού Τεμένους Αθηνών, η αναστήλωση τζαμιών και τεκέδων σε όλη την Ελλάδα, δήθεν ως μνημείων πολιτιστικής κληρονομιάς, με έξοδα του ελληνικού κράτους και ο εποικισμός της Ελλάδας από λαθρομετανάστες, κυρίως μουσουλμάνους, οι οποίοι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο νομιμοποιούνται από την εκάστοτε κυβέρνηση.

Το οξύμωρο στην όλη υπόθεση είναι ότι το 2021, δημόσιοι και ιδιωτικοί φορείς υπό την αιγίδα διαφόρων ιδρυμάτων θα διοργανώσουν επετειακές εκδηλώσεις για τα 200 χρόνια από την Επανάσταση του 1821. Ακαδημαϊκοί, καθηγητές πανεπιστημίου και λοιποί επαΐοντες θα αναφερθούν στους Αγωνιστές του ’21, θα μιλήσουν για το πνεύμα και το αληθές νόημα της Επανάστασης την ίδια στιγμή που έξω από τις αίθουσες εκδηλώσεων, έξω από την γυάλα τους, το Ισλάμ θα κυριαρχεί πληθυσμιακά - σε λίγα χρόνια και πολιτικά - με την βοήθεια του ελληνικού (;) πολιτικού συστήματος, που υποστηρίζει τη Μεγάλη Αντικατάσταση.

[1] ΦΕΚ Α΄ 62/2018.

[2] ΦΕΚ Α΄ 95/2019.

[3] https://www.hellenicparliament.gr/UserFiles/2f026f42-950c-4efc-b950-340c4fb76a24/k-poinkod-eis-NEO.pdf

Σημείωση "φ": Υπεύθυνος για το άρθρο είναι αποκλειστικά ο αρθρογράφος. Οι θέσεις του είναι προσωπικές και τίθενται σε δημόσιο διάλογο σε πνεύμα ελευθερίας.