Γραφει ο Γ. Σαγιάς

Δύο μεγάλες παρατάξεις ετοιμάζονται να εντείνουν την αντιπαράθεσή τους. Ήδη συγκεντρώνουν τις δυνάμεις τους. Όχι ίσες και με άνισους όρους.
Από τη μία πλευρά είναι οι παγκοσμιοποιητές και οι διεθνιστές με το κατά χώρα κόμμα των πολιτικών κομμάτων που πολλά αντεθνικά κόμματα μαζί κατ' ουσίαν συγκροτούν (διότι αποτελούν την άλλη όψη τού ίδιου νομίσματος), υποστηρίζοντας τα ανοιχτά σύνορα και τις επιμειξίες που οδηγούν σε παγκόσμια ομογενοποίηση. Από την άλλη, είναι οι ανά χώρα πατριώτες και εθνικιστές, γνωρίζοντας καλά το μεταξύ τους συγκρουσιακό στοιχείο (διότι δεν υπάρχει διεθνής των εθνικιστών) αλλά βρίσκοντας κοινό τόπο αγώνα στην προστασία των εθνικών ταυτοτήτων και της έννοιας τής φυλής. Ενδεχομένως, το κόμμα των πολιτικών κομμάτων και οι τοπικές συνιστώσες του να φαίνονται διαφορετικές για τους αδαείς αλλά στην πραγματικότητα είναι ίδια στις βασικές κατευθύνσεις τους. Πολυπολιτισμικά, αντεθνικά, πανθρησκειακά ή αγνωστικιστικά ή αθεϊκά, (τα περί πίστεως ή μη στοιχεία μάλιστα είναι εγκιβωτισμένα στον λεγόμενο δικαιωματισμό και στην λεγόμενη πολιτική ορθότητα, τα οποία στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτε άλλο από στέρηση τού δικαιώματος τής ελεύθερης έκφρασης και επιλογής και συνιστούν πολιτικό ανορθολογισμό μισαλλόδοξων φανατικών νεοταξιτών).
Αντιθέτως, τα εθνικά κινήματα και κόμματα, παρά τις πασιφανείς εθνικές τους διαφορές, εδράζονται στην πίστη και στη λογική τής ελευθερίας και της δημιουργίας, του δικαιώματος της εθνικής καταγωγής και υπάρξεως, τής πίστης (παρά τις υπαρκτές και σε αυτό το πεδίο διαφορές) και της λογικής, της διαφορετικότητας, της ρίζας και της συνέχειας, δηλαδή, εν τέλει, στη συνεννόηση με βάση το τετράπτυχο Πατρίδα, Ταυτότητα, Παράδοση, Μέλλον, με άλλα λόγια στο δικαίωμα τού ανθρώπου να ζει και να συνεχίσει να ζει ως άνθρωπος ελεύθερος και δημιουργικός και όχι ως αντάνθρωπος σκλάβος και υποτακτικός.

Από τη μία πλευρά η λεγόμενη παγκόσμια νέα τάξη πραγμάτων, με πλήρες οπλοστάσιο (στρατευμένοι πολιτικοί, υπάκουοι υποτακτικοί "βασιβουζούκοι", μεγάλα παγκόσμια δίκτυα επικοινωνιών, τεράστια κεφάλαια μέσω και αχρήματης οικονομίας, ποικιλόμορφη αστυνομία σκέψης και δράσης κ.ά.), αντεθνική και αντιανθρώπινη. Από την άλλη, πατριωτική και ανθρώπινη, όμως διασπασμένη και ήδη λαβωμένη, η εθνική παράταξη, με πενιχρά μέσα και απόπειρες "πολιτικού αντάρτικου", σε πεδίο, με μέσα και όρους που ορίζει η αντίπαλη παράταξη. Σε αυτή τη νέα "παράταξη μάχης", οφείλουν οι πάντες να πάρουν θέση, οφείλεις κι εσύ: Με τους αρνητές και τους προδότες των εθνών ή με τους πατριώτες; Με τους ψεκασμένους από προπαγάνδα υπέρ τής πολυμειξίας ή με την καταγωγική συνέχεια; Με τα μεταλλαγμένα υβρίδια ή με το ανθρώπινο πρόσωπο;
Όσο θα αργείς να πάρεις θέση στην εθνική παράταξη, τόσο θα σε σκλαβώνουν κάθε μέρα όλο και περισσότερο και θα νιώθεις ανήμπορος. Επάλξεις εθνικού αγώνα υπάρχουν. Μπορεί να μην ομονοούν οι "πολέμαρχοι" αλλά οι επάλξεις υπάρχουν. Δεν συντονίζονται ακόμη τα εθνικά δίκτυα αλλά τα αυγά των αετών επωάζονται. Δεν χωρά λοιπόν υπεκφυγή ή απογοήτευση, διότι η σύγκρουση δεν θα έρθει: είναι ήδη εδώ! Αυτό που δεν είναι ορατό είναι ο χρόνος τής μετωπικής σύγκρουσης. Όμως, όχι άλλες αυταπάτες: ή με το έθνος ή με τους διεθνιστές και τους αποστάτες!
Αποστάτες είναι αυτοί που εγκατέλειψαν τον υπέρ έθνους αγώνα και ενετάχθησαν στο σύστημα ως γρανάζι του. Ως γενίτσαροι, είναι περισσότεροι επικίνδυνοι από τους ήδη, παλαιόθεν και δεδηλωμένους αντιπάλους. Τώρα, όλοι αυτοί μαζί, παλαιοί και νέοι παγκοσμιοποιητές και διεθνιστές, αντεθνικώς σκεπτόμενοι και πράττοντες, λειτουργούν ως το πυροβολικό -ενιότε και ως πέμπτη φάλαγγα- τού συστήματος. Εφήμεροι εαυτούληδες, αργυρώνητοι δούλοι, πιονέροι και κομσομόληδες τού αντεθνικισμού, κομμουνισμένοι νεοφιλελεύθεροι, σοσιαλδημοκράτες και κομμουνιστές αλλά και φοβικοί ψοφοδεείς "κατισανπατριώτες" εκτελούν υπηρεσίες υπέρ παγκόσμιων ομαδώσεων και παγκόσμιων αφεντάδων, συχνά με μακρύ χέρι τού συστήματος τους αναρχικούς (με συλλογικότητες εν πολλοίς διαβρωμένες υπό υπηρεσιών και εργαλεία αιχμής παρασυρμένες δυναμικές μικροομάδες που στο όνομα τού αντιεξουσιασμού υπηρετούν τους εξουσιαστές και την πολιτική τους). Το σύστημα είναι εδώ, ενωμένο δυνατό. Με συνειδητοποιημένους αντιπατριώτες και χρήσιμους ηλίθιους βαστάζους τους σε όλες τις κλίμακες τής πυραμίδας του.

Όμως, άκου κι αυτό: Ο εθνικός αγώνας ελευθερώνει πνεύμα και ψυχή. Όσο αργείς, τόσο οι νεοταξίτες με τα λογής εργαλεία τους κερδίζουν χώρο. Στηρίζονται και στον φόβο σου και στην ανάγκη σου και στη συνήθεια σου και στη βόλεψή σου και στον ωχαδερφισμό σου και στην αδράνειά σου και στην ηττοπάθειά σου και στην παραίτησή σου. Όμως, αυτό έχει τραγικές συνέπειες για την πατρίδα, για εσένα, για τους δικούς σου, για το μέλλον, για τον ίδιο τον άνθρωπο. Διότι όσο εσύ ιδιωτεύεις, τόσο οι δείκτες τού δημογραφικού γίνονται ζοφερότατοι -έως μη αναστρέψιμοι- και τόσο φανατικοί ισλαμιστές επελαύνουν και γίνεσαι ξένος στον τόπο σου και ανασφαλής στη γειτονιά και στο σπίτι σου. Τα συνθήματα "Αν δεν είσαι σήμερα δίπλα μας στον αγώνα θα είσαι αύριο υποτακτικός τους στην ήττα σου" καθώς και το "Γεννάτε γιατί χανόμαστε",  είναι επίκαιρα όσο ποτέ.

Ετοιμάσου να υποστείς ακόμη περισσότερα. Σκέψου καθαρά, διότι όλα αυτά δεν είναι καταστροφολογία αλλά δυστυχώς βασίζονται στη σκληρή πραγματικότητα. Γιατί μπορεί εσύ να κάνεις ότι ξεχνάς την κρίση, αυτή όμως δεν σε ξεχνά! Αναξιοκρατία, μείωση μισθών, χρέη, πλειστηριασμοί, φτώχεια, ανεργία, αγοραστική αδυναμία, ταπείνωση της αξιοπρέπειας, ξενιτιά, αντικατάσταση πληθυσμών, εποικισμός, κοινωνική διαπόμπευση, αστυνομία σκέψης, απόπειρα "λοβοτομής" των νέων, εθνικές και κοινωνικές ήττες και ταπεινώσεις, φόβος, τρόμος, ανασφάλεια, δολοφονίες, βιασμοί, αυτοκτονίες. Ο κατάλογος θα μπορούσε να είναι πολύ μακρύς.

Αν δεν σε πολυνοιάζει το να σου ζητήσουν να απολογηθείς γιατί ενδεχομένως ακούς μουσική γραμμένη από λευκούς (π.χ. Σκαλκώτα, δημοτικά παραδοσιακά ή Μπετόβεν, Βάγκνερ και Σοστακόβιτς), άν δεν σε πολυαγγίζει να βανδαλίζουν τα αγάλματα, τα μνημεία και τις προτομές των ηρώων σου, άν δεν σε πολυασπασχολεί να καίνε τις εκκλησιές και να αφοδεύουν επάνω στα ιερά σου, αν δεν σου καίγεται καρφί επειδή η/ο σύντροφός σου δεν θέλει να κάνει παιδιά γιατί αυτό επιτάσσει η μόδα, εάν δεν σε προβληματίζει ότι με τα ανοιχτά σύνορα μια πόλη Κίνας, Ινδίας ή Μπαγκλαντές ή Αφγανιστάν μπορεί να σκεπάσει όλη τη χώρα σου και να την εξαφανίσει, τότε είσαι ήδη νεκρός πνευματικά και είσαι απέναντι. Εάν όμως όλα αυτά -και άλλα πολλά- σε νοιάζουν, τότε μπες στον εθνικό αγώνα. Επίλεξε την έπαλξη που σε εκφράζει και αγωνίσου. Ξεπέρασε μικροδιαφωνίες και εγωισμούς. Πάψε να ψάχνεις προστάτες για το έθνος και γίνε εσύ προστάτης του. Σκέψου ελεύθερα. Είμαστε προσωρινοί σύμμαχοι με όποιον τυχαίνει τα εθνικά του συμφέροντα να ταυτίζονται συγκεκριμένη χρονική περίοδο και σε συγκεκριμένα σημεία με τα δικά μας εθνικά συμφέροντα. Έως εκεί. Απομόνωσε όσους προτάσσουν συνεχώς θέματα που διχάζουν, γιατί αποδυναμώνουν τον εθνικό αγώνα και κατ' ουσίαν υπηρετούν τους αντιπάλους, οι οποίοι έχουν καταφέρει να συσπειρώνουν πολλούς και διαφορετικούς σε δική τους κοινή βάση. Οι συστημικοί τού αντεθνικού τόξου, γνωρίζουν καλά ότι πιθανή συσπείρωση πατριωτών και εθνικιστών μπορεί να οδηγήσει σε ανατροπή των σχεδίων τους. Γι' αυτό και εντέχνως προωθούν μονίμως και συνεχώς διχαστικά στοιχεία όπως το φυλετικό, το ευρωπαϊκό, οι συμμαχίες, οι ιοί, το νόμισμα, η στάση για την αστυνομία, οι προσωπικές αντιπαραθέσεις, η θεωρία των άκρων και άλλα πολλά. Σκέψου ελεύθερα, σκέψου εθνικά, σκέψου ενωτικά, σκέψου με προοπτική. Δικτυώσου και αγωνίσου.

Να θυμάσαι ότι ο πατριωτισμός και ο εθνικισμός είναι πέρα και πάνω από τη δεξιά και την αριστερά, είναι αλήθεια και φως, γι' αυτό και αδίκως διώκονται και φυλακίζονται όσοι τον υπηρετούν, για να μην φανεί η αλήθεια και το φως σε ευρείες μάζες ανθρώπων, πράγμα που θα σήμαινε σημαντικό ρήγμα στην παγκόσμια νεοταξίτικη αυτοκρατορία τους και προοπτική νίκης για τους συνασπισμένους πατριώτες.
Ο πατριωτισμός και το ανώτερο στάδιό του ο εθνικισμός, είναι φύση, ομορφιά, δύναμη, χιούμορ, ουσία, μέλλον. Όλοι μαζί, μπορούμε να τον κάνουμε και μόδα. Μια μόδα που θα δικτυώσει τον κόσμο και θα δικτυωθεί μαζί με άλλα εθνικά κύτταρα και θα μεταπλαστεί σταδιακά από έπαλξη αγώνα σε Κέντρο εξακτίνωσης του αγώνα για να βρεθεί η χρυσή τομή που θα οδηγήσει στη νίκη.

Μπορούμε!

Γράφει ο Θ. Τουσιαδης

Γράφει ο   Κωνσταντίνος Παπαδογιάννης 

  Καθημερινά παρατηρείται σε ένα συνεχώς αυξανόμενο κομμάτι του πληθυσμού της χώρας μας, μία καθόλα καταναλωτική, υλιστική και διεθνιστική διάθεση. Η λεγόμενη μάζα έχει επικεντρωθεί στην αποδοχή των "αξιών" που προέρχονται από το εξωτερικό, αγνοώντας τα ιδεώδη του Ελληνισμού. Η ηθική και κοινωνική μας κατάπτωση ως λαός έχει ξεπεράσει τα όρια τα τελευταία χρόνια και αυτό διακρίνεται στην καθημερινότητα του κάθε σκεπτικιστή. Το ομαδικό πνεύμα, η αίσθηση εθνικής ευθύνης και τα ορθόδοξα αντανακλαστικά, έχουν αντικατασταθεί από τον εγωισμό, την αδιαφορία, την φιλαυτία και την διαφθορά, δυστυχώς σε όλα τα επίπεδα.

   Βλέποντας λοιπόν να συμβαίνουν όλα αυτά στην Πατρίδα που μεγάλωσα και γαλουχήθηκα ως άνθρωπος, προβληματίζομαι διαρκώς και εντόνως για το μέλλον. Ένα μέλλον που για πολλούς μπορεί να κρίνεται ζοφερό, διακρίνοντας εξ όψεως ή και εις βάθος αυτή την ηθική "πτώση" του Ελληνικού Λαού. Τα πράγματα όντως είναι πιο δύσκολα και μέρα με την μέρα σφίγγει ακόμα περισσότερο ο κλοιός γύρω μας, όμως δεν μπορεί να μας πτοεί...   Προϋπήρξαν γενιές αγωνιστών και μαχόμενων Ελλήνων, οι οποίοι δίχως να υπολογίζουν το τίμημα της προσωπικής στέρησης και "τιμωρίας, δεν υπέκυψαν στο τότε ρεύμα της εποχής. Είτε αυτό είχε να κάνει με την δουλεία, την πείνα ή ακόμη και τον θάνατο! Για το Γένος, την προαιώνια Πίστη και τις οικογένειές τους έγιναν ένα με την έννοια κάθε δυνατής αντίστασης! Αυτής που θα πρέπει να ακολουθήσουμε όλοι σκεπτόμενοι τα μελλούμενα, ώστε να  αποτρέψουμε διαφαινόμενες αρνητικές εξελίξεις και να διατηρήσουμε την ταυτότητα, τις αξίες και ένα πιο λαμπρό μέλλον για τις ερχόμενες Ελληνικές γενιές.

 Του Αλέξανδρου Νάρη

            Μια ψηφοφορία στρατηγικής σημασίας έληξε χθες στη Βουλή. Η απόρριψη των προτάσεων άρσης των περιορισμών ψήφου για τους Έλληνες του εξωτερικού, στέρησε το έθνος όχι μόνο από τη συμβολή στην  ιστορική πορεία, του πλέον δυναμικού μέρους του, αλλά έκλεισε (προσωρινά ελπίζω) τη μετατροπή της Ελλάδος από χώρα καταγωγής σε Πατρίδα, με όλο το βάθος της έννοιας.

Άνθρωποι που δεν έχουν κανένα πρόβλημα να δώσουν την Ιθαγένεια και κατά συνέπεια  την ψήφο σε κάθε πιθανό και απίθανο τύπο που έρχεται από τα βάθη της Ασίας ή της Αφρικής, στύλωσαν τα πόδια κι έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους, ώστε άνθρωποι που ακούν τον Εθνικό Ύμνο και δακρύζουν, να μην μπορούν να έχουν λόγο σ’ αυτό που όλο τους το είναι ονομάζει Πατρίδα.

            Η Μικρότητα, και η Μιζέρια του κομματικού συμφέροντος (γιατί φυσικά ΞΕΡΟΥΝ ότι από τους Έλληνες του εξωτερικού την ψήφο θα την ψάχνουν με το τηλεσκόπιο) νίκησαν μια πρόταση που θα αποτελούσε ανάσχεση στη ραγδαία μετατροπή της χώρας μας σε χώρο.

            Γιατί ανάσχεση; Γιατί αρέσει δεν αρέσει, το πιο δυναμικό κομμάτι του έθνους, είναι αυτή τη στιγμή εκτός Ελλάδος και ακόμα νοιάζεται γι’ αυτή. Με βάση την πικρή εμπειρία μας, θα το κάνει για ακόμα δυο γενιές το πολύ. Αυτό όμως πλέον μπορεί ν’ αλλάξει. Δεν απέχουμε δυο μέρες ταξίδι από αυτούς, απέχουμε μόνο λίγα κλικ. Μέσα στον αχταρμά της Παγκοσμιοποίησης, η Ταυτότητα έχει γίνει βιωματική ανάγκη, ένα στοίχημα που μπορούμε να κερδίσουμε ακριβώς χάρη στα εργαλεία που μας δίνει η πρωτόγνωρη εποχή μας.

            Ναι, πρέπει να υπάρχουν προϋποθέσεις, αλλά αυτό είναι ένα πράγμα και είναι άλλο, τελείως διαφορετικό οι μαζικοί αποκλεισμοί. Είναι τόσο μικρόψυχοι, τόσο λίγοι, τόσο εμμονικοί, που δεν μπορούν να δουν το αυτονόητο της μετατροπής αυτού του ομογενειακού δυναμικού σε στρατηγική ισχύ. Πως σε γενικότερο επίπεδο θα ωφεληθούμε όλοι από την ψήφο ανθρώπων που δεν έχουν κανενός είδους εξάρτηση από αυτές που έχουμε χορτάσει εμείς οι “ντόπιοι”.

            Η γύμνια τους ξεδιπλώθηκε ακόμα μια φορά μπροστά μας. Τους ξέρουμε πλέον, δεν υπάρχουν δικαιολογίες, ούτε χρειάζονται ίσες αποστάσεις. Κάθε ευκαιρία που χάνουμε είναι σε μεγάλο βαθμό μη αναστρέψιμη. Οι απαιτήσεις των Πολιτών απέναντι στο πολιτικό προσωπικό εδώ και χρόνια έχουν πάψει να είναι κομματικές. Είναι καιρός να γίνουν Εθνικές.

Αλέξανδρος Νάρης