Η διεθνής οικονομία αλλάζει ραγδαία αλλά η κυβέρνηση κινείται με ταχύτητα σαλιγκαριού.

Η διεθνής οικονομία αλλάζει ραγδαία αλλά η κυβέρνηση κινείται με ταχύτητα σαλιγκαριού.

 

Του Άρη Πετράκη

1-6-2026

 

Πριν ένα χρόνο περίπου στο άρθρο μου με τίτλο «Τουρισμός και φτώχεια στην Ελλάδα του 2025»[1] έγραφα ότι «διάφοροι εξωγενείς παράγοντες, όπως είναι ένοπλες συρράξεις (π.χ. Ρωσία-Ουκρανία, Ισραήλ-Ιράν) και άλλα γεγονότα παγκόσμιας ή περιφερειακής εμβέλειας, […] αποδεικνύουν ότι η ατμομηχανή της ελληνικής οικονομίας, δηλαδή ο τουρισμός, μπορεί να σταματήσει να κινείται ανά πάσα στιγμή με καταστροφικά αποτελέσματα. Οι ένοπλες συρράξεις είναι ένας μόνο από τους παράγοντες που επηρεάζουν τα κράτη, τα οποία στηρίζουν την επιβίωσή τους στον τουρισμό. Τα κράτη αυτά - μεταξύ των οποίων είναι και η Ελλάδα - υφίστανται τις δυσμενείς επιπτώσεις των πολέμων και κρίσεων χωρίς να έχουν την δυνατότητα να αντιδράσουν» και ότι «το αν τελικά θα έρθουν ξένοι τουρίστες στην Ελλάδα και αν τα χρήματα που θα δαπανήσουν θα μπορέσουν να στηρίξουν την ελληνική οικονομία εξαρτάται από παράγοντες πέραν του ελληνικού κράτους και των Ελλήνων επιχειρηματιών του τουρισμού».

Τα ανωτέρω δεν είναι δική μου επινόηση αλλά γενικά παραδεδεγμένοι κανόνες στον τομέα του τουρισμού και γενικότερα της διεθνούς οικονομίας, που δυστυχώς δεν φαίνεται να λαμβάνονται σοβαρά υπ’ όψιν από τις ελληνικές κυβερνήσεις ή αυτές για άγνωστο λόγο δεν λαμβάνουν κατάλληλα μέτρα, ώστε να προστατεύσουν τα συμφέροντα της χώρας και την πολιτών της.

Οι ένοπλες συρράξεις Ρωσίας-Ουκρανίας και Ισραήλ-Ιράν του 2025 φέτος πέρασαν σε δεύτερη μοίρα καθόσον ξέσπασε ο πόλεμος μεταξύ των Η.Π.Α., του Ισραήλ και κάποιων Αράβων συμμάχων τους κατά του Ιράν και των δικών του συμμάχων. Ο πόλεμος αυτός έχει πολύ μεγάλο αντίκτυπο στις διεθνείς μεταφορές, τη ναυτιλία, τον τουρισμό και τους υπόλοιπους τομείς της διεθνούς οικονομίας και των διεθνών σχέσεων, κυρίως λόγω του κλεισίματος των Στενών του Ορμούζ που κανείς δεν γνωρίζει πότε θα ξανανοίξουν. Επομένως, για ακόμα μία τουριστική περίοδο η τουριστική βιομηχανία της Ελλάδας θα πληγεί από την άνοδο της τιμής του πετρελαίου, την αύξηση της τιμής των αεροπορικών και ακτοπλοϊκών εισιτηρίων και κυρίως από την ανασφάλεια και την αβεβαιότητα που προκαλείται στην ψυχολογία του τουρίστα-καταναλωτή. Η μείωση των εσόδων των τουριστικών επιχειρήσεων θα προκαλέσει μείωση των εσόδων του κράτους από την φορολογία.

            Υπό κανονικές συνθήκες, ένα σοβαρό κράτος θα προσπαθούσε να αποφύγει την κατάρρευση της τουριστικής βιομηχανίας του, λόγω των διεθνών εξελίξεων, και ταυτόχρονα να αναπτύξει άλλους τομείς της οικονομίας του για να αναπληρώσει την απώλεια εσόδων του ιδίου και των ελληνικών επιχειρήσεων.

            Για παράδειγμα, ένας τρόπος για να υποστηρίξει η ελληνική κυβέρνηση τον τουρισμό σε περίοδο πολέμου στην ευρύτερη γειτονιά μας (Μέση Ανατολή και Ανατολική Μεσόγειος) θα ήταν να διαφημίσει τη χώρα μας ως ασφαλές καταφύγιο για τους πληθυσμούς των φίλιων κρατών, που κινδυνεύουν από τον πόλεμο. Από την στιγμή που η Ελλάδα τάχθηκε στο πλευρό της συμμαχίας Η.Π.Α.-Ισραήλ-αραβικών κρατών, έχοντας χρησιμοποιήσει τις Ένοπλες Δυνάμεις της για να σφραγίσει τον εναέριο χώρο της από πυραυλικές επιθέσεις του Ιράν, αποτελεί κοντινό και ασφαλή προορισμό για τους συμμάχους της. Βεβαίως, δεν αναφέρομαι σε μαζική υποδοχή ατόμων από τη Μέση Ανατολή αλλά στην προετοιμασία τουριστικών καταλυμάτων για την φιλοξενία με το αζημίωτο των elite του Ισραήλ και των αραβικών κρατών. Οι Ισραηλινοί και οι διάφοροι Άραβες μεγιστάνες που έρχονται τα καλοκαίρια στα ελληνικά νησιά θα μπορούσαν και φέτος, σε συνεννόηση με την ελληνική κυβέρνηση, να στείλουν τις οικογένειές τους στην Ελλάδα για να διαμείνουν σε πολυτελείς κατοικίες ή ξενοδοχεία υπό την προστασία των ελληνικών αρχών ασφαλείας, αποφεύγοντας τις δυσμενείς συνέπειες του πολέμου. Μία τέτοια πρωτοβουλία της ελληνικής κυβέρνησης, εφόσον είχε επιτυχία, θα ενίσχυε την ψυχολογία και των λοιπών τουριστών, που θα θεωρούσαν την Ελλάδα ως ασφαλή προορισμό, παρά την υφιστάμενη κατάσταση σε διεθνές επίπεδο, με αποτέλεσμα τη μείωση των απωλειών που θα έχει φέτος η ελληνική τουριστική βιομηχανία.

            Πέραν όμως των προσπαθειών στήριξης της τουριστικής βιομηχανίας, οι πρόσφατες ένοπλες συρράξεις και κρίσεις, αποδεικνύουν ότι η Ελλάδα πρέπει να αναπτύξει άλλους τομείς όπως είναι η ενέργεια και ο αγροτικός τομέας (γεωργία, κτηνοτροφία, αλιεία κλπ) σε επίπεδο όσο το δυνατό πιο υψηλό και κατ’ ελάχιστον σε επίπεδο αυτάρκειας, για να είναι ικανή να αντισταθμίζει την απώλεια εσόδων από τον τουρισμό, οποτεδήποτε κι αν αυτή προκύπτει. Ακολουθούν σχετικά παραδείγματα:

α) Με δεδομένη την μείωση παραγωγής σιτηρών από την Ουκρανία λόγω του πολέμου, άρα και την αύξηση της ζήτησης από τρίτους μεταξύ των οποίων και η χώρα μας, η ελληνική κυβέρνηση έπρεπε ήδη να έχει ωθήσει τους αγρότες στην αύξηση της καλλιέργειας σιτηρών. Η αύξηση της επάρκειας και η τυχόν εξαγωγή σιτηρών μόνο ωφέλειες θα είχε για την ελληνική οικονομία. Αντ’ αυτού ο ελληνικός λαός ανακαλύπτει σκάνδαλα τύπου Ο.Π.Ε.Κ.Ε.Π.Ε., που τον αποθαρρύνουν από οποιαδήποτε σοβαρή επένδυση και ενασχόληση με την αγροτική παραγωγή, λόγω της διαφθοράς και της ανισότητας στην αντιμετώπιση των «κυβερνητικών» και «μη κυβερνητικών» αγροτών. Έτσι, ενώ βραχυπρόθεσμα ωφελούνται συγκεκριμένης πολιτικής προέλευσης απατεώνες, μακροπρόθεσμα η Ελλάδα χάνει από την κατάρρευση του αγροτικού τομέα.

β) Το πρόσφατο κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ, που οδήγησε την τιμή του πετρελαίου στα ύψη, θα μπορούσε να επηρεάσει πολύ λιγότερο την Ελλάδα, αν οι ελληνικές κυβερνήσεις της Μεταπολίτευσης είχαν εξασφαλίσει την ενεργειακή επάρκεια και την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη απεξάρτηση της χώρας από το εισαγόμενο πετρέλαιο. Η παρούσα κυβέρνηση κυβερνά σχεδόν δύο τετραετίες. Ενώ είχε υποσχεθεί ότι θα προχωρήσει στην εξόρυξη υδρογονανθράκων, οι σχετικές διαδικασίες (έρευνες, διεθνείς διαγωνισμοί κ.ά.) δεν έχουν ολοκληρωθεί και δεν υπάρχει σαφές χρονοδιάγραμμα ολοκλήρωσής τους. Η Κύπρος στον τομέα αυτόν μας έβαλε τα γυαλιά. Ενώ θα έπρεπε να ακολουθήσει το παράδειγμα της Κύπρου, η ελληνική κυβέρνηση κωλυσιεργεί και με τον τρόπο αυτό χάνει ευκαιρίες σε διεθνές επίπεδο και ζημιώνει την ίδια την οικονομία της. Αν η Ελλάδα είχε ξεκινήσει την εξόρυξη υδρογονανθράκων θα είχε τεράστια κέρδη λόγω αυτάρκειας και εξαγωγών σε τρίτες χώρες, που πλήττονται εδώ και χρόνια από την παύση των εξαγωγών φυσικού αερίου από τη Ρωσία.

Για κάποιον παράξενο λόγο, η ελληνική κυβέρνηση κινείται με ταχύτητα σαλιγκαριού σε σχέση με την ταχύτητα των αλλαγών στην διεθνή οικονομία. Με μηδενική προνοητικότητα, χάνει συνεχώς ευκαιρίες ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας και αποφυγής οικονομικών κρίσεων, όπως προκύπτει από τα προαναφερθέντα παραδείγματα. Ο πολίτης αναρωτιέται γιατί συνεχώς τρέχουμε πίσω από τις εξελίξεις και γιατί είμαστε πάντα τα θύματα οποιασδήποτε αλλαγής. Η απάντηση είναι απλή για όποιον σκέφτεται και πράττει εθνικώς: διότι η εκάστοτε ελληνική κυβέρνηση από τη Μεταπολίτευση έως σήμερα εξαρτάται από τον ξένο παράγοντα, που της θέτει περιορισμούς ως προς την εξυπηρέτηση των εθνικών συμφερόντων. Τα εθνικά συμφέροντα στο προτεκτοράτο που ονομάζεται Ελλάδα εξυπηρετούνται μόνο όταν τυγχάνει να ευθυγραμμίζονται με τα συμφέροντα των επικυρίαρχων. Ακόμα και η προσφάτως επιχειρούμενη βελτίωση των Ενόπλων Δυνάμεων της πατρίδας μας - που θα έπρεπε να είναι πάγια προτεραιότητα των ελληνικών κυβερνήσεων - δεν οφείλεται σε πρωτοβουλία της ελληνικής κυβέρνησης αλλά σε αλλαγή σχεδίων των Η.Π.Α., της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ, εν όψει πιθανής σύγκρουσης με τη Ρωσία.

Τα ανωτέρω πρέπει κάποια στιγμή να γίνουν αντιληπτά από τον ελληνικό λαό, ώστε να κάνει ορθές επιλογές, ειδικά τώρα που πλησιάζουν εθνικές εκλογές. Για το «Κέντρο Φ» ορθή επιλογή - όχι μόνο στις εκλογές αλλά πάντοτε - είναι οι εθνικιστικές και πατριωτικές δυνάμεις, που δεν εξαρτώνται από κανέναν και έχουν ως κύριο μέλημά τους την εξυπηρέτηση του Έθνους.

 

[1] https://tinyurl.com/p8y6cpfe

 

Σημείωση "φ": Υπεύθυνος για το άρθρο είναι αποκλειστικά ο αρθρογράφος. Οι θέσεις του είναι προσωπικές και τίθενται σε δημόσιο διάλογο σε πνεύμα ελευθερίας.

 

"Η χούντα τής δημοκρατίας"

"Η χούντα τής δημοκρατίας"
ή περί προτάσεως για νέο εκλογικό νόμο
 
του Γ. Σαγιά
27/04/2026
 
Στο πρωτοσέλιδο τής εφημερίδος "Πρώτο Θέμα" της Κ. 19/04/26 γράφτηκε πως γίνονται προτάσεις υπό κυβερνητικών για Νέο Εκλογικό Νόμο βάσει τού οποίου οι Περιφέρειες θα είναι 7, οι Βουλευτές 200-250, οι μισοί εξ αυτών θα εκλέγονται ΣΕ ΜΟΝΟΕΔΡΙΚΕΣ, για τις οποίες θα ορίζεται υπό του αρχηγού κόμματος ή μέσω δομών κόμματος (αναλόγως των διαδικασιών εκάστου) ο πρώτος υποψήφιος βουλευτής και κατόπιν οι αναπληρωματικοί με προδιαγεγραμμένη σειρά εκλογής, ενώ στις υπόλοιπες Περιφέρειες η εκλογή θα γίνεται με λίστα, η οποία συνήθως ορίζεται υπό τού αρχηγού (ή της οργανωτικής δομής) κάποιου κόμματος. Αξίζει μάλιστα να συνεκτιμηθεί η πρόθεση να διατηρηθεί το λεγόμενο "μπόνους" εδρών στο πρώτο κόμμα "για λόγους κυβερνησιμότητας", στοιχείο που σημαίνει αναλογική συνέχιση "πριμοδότησης" τού πρώτου κόμματος παρά την επιφανειακή αριθμητικά εμφανιζόμενη μείωση των "μπόνους εδρών".
Η αντιπολίτευση πιθανώς θα αναγκαστεί ή να συγκροτήσει μέτωπα ή να ηττηθεί ευθύς εξ αρχής. Εάν όμως όντως συγκροτηθούν ευρέα μέτωπα, ενδέχεται η κυβέρνηση να κινδυνεύσει να ηττηθεί κατά τόπους (και) εξαιτίας τού νέου εκλογικού νόμου που ίσως η ίδια εν τέλει καταθέσει προς ψήφιση (πιθανώς με κάποιες τροποποιήσεις). Πάντως, η σημερινή παρουσία πολλών κομμάτων φαίνεται προς ώρας να ευνοεί την παρούσα κυβέρνηση. Αξίζει μάλιστα να σημειωθεί πως δεν απαιτείται συνταγματική αναθεώρηση εάν ψηφιστεί μια τέτοια πρόταση, με την οποία μάλιστα καταργείται κατ' ουσίαν και ο σταυρός προτιμήσεως. Ο σκόπελος του χρόνου εφαρμογής ενός τέτοιου νόμου (ειπώθηκε για το 2031) θα μπορούσε ίσως να υπεπηδηθεί με τις λεγόμενες "διπλές" (ακόμη και "τριπλές") ή και επαναλβανόμενες εκλογές, στις οποίες εκτιμάται ότι το ποσοστό των λεγομένων "μικρών" ποσοτικά κομμάτων θα συρρικνωθεί έτι περαιτέρω. Εάν μάλιστα υλοποιηθεί και κάποια παλαιότερη σκέψη που εντέχνως είχε δημοσιοποιηθεί διά "διαρροής" και αλλάξει "προς τα επάνω" το ελάχιστο προαπαιτούμενο ποσοστό εισόδου κομμάτων στη Βουλή (π.χ. οριστεί σε 4% ή 5% ή ό,τι άλλο κριθεί υπό των "εκλογομαγείρων"), τότε οι πιθανότητες εισόδου πατριωτών ή και εθνικιστών στη Βουλή μειώνονται δραματικά. Συνεπώς, "διορισμένοι" υποψήφιοι, προ ορισμένη λίστα κατάταξης, μη σταυροδοσία, ακύρωση κατ' ουσίαν των ψήφων όλων όσοι ψηφίσουν κόμματα που θα λάβουν ποσοστό μικρότερο του -όποιου- προβλεπομένου ορίου (η θεωρία τής "χαμένης ψήφου"). Τα ανωτέρω μπορούν να μεθερμηνευτούν και ως αρχηγοκρατία ή και κομματοκρατία, "εκλεκτοί" δυνητικά υπερπειθήνιοι, "πέταγμα στον σκουπιδιτενεκέ" πολλών χιλιάδων ψήφων κομμάτων που δεν θα πιάσουν το εκλογικό όριο και -εν κατακλείδι- απλοί ψηφοφόροι ως επιβεβαιωτές μιας με δημοκρατική επίφαση αντιδημοκρατικής διαδικασίας.
Τα πατριωτικά και εθνικιστικά κόμματα, ενδέχεται να συντριβούν και -ακόμη και- να μην εκλέξουν βουλευτή, εάν όντως προωθηθεί προς ψήφιση από επόμενη Βουλή αυτό το νομοσχέδιο -με προσθαφαιρέσεις- και εάν δεν αποφασίσουν εγκαίρως να βρουν κοινό παρονομαστή συνεννοήσεως.
Αυτό λοιπόν που υπαινικτικά αναφέρθηκε υπό τινος σε συζήτηση σαν "η χούντα τής δημοκρατίας" ενδέχεται να γίνει δυστοπική πραγματικότητα.
Όπως είχε πει ο Επίχαρμος ο Κώος αιώνες προ Χριστού, "Ου μετανοείν αλλά προνοείν χρη τον άνδρα τον σοφόν". Πρωτοβουλίες συνεννοήσεως πατριωτών και εθνικιστών μάλλον κρίνονται ως αναγκαίος μονόδρομος.
Το Κέντρο Φ δηλώνει παρόν.
 
Γεώργιος Σαγιάς
 
Σημείωση "φ": Υπεύθυνος για το άρθρο είναι αποκλειστικά ο αρθρογράφος. Οι θέσεις του είναι προσωπικές και τίθενται σε δημόσιο διάλογο σε πνεύμα ελευθερίας.

Προβληματισμοί περί Πολιτεύματος

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ ΠΕΡΙ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑΤΟΣ: Η ΤΑΥΤΙΣΗ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗ ΚΥΒΕΡΝΟΜΕΝΟΥ ΩΣ ΑΡΕΤΗ ΤΟΥ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗ
 
Γράφει ο Γ. Σαγιάς
1/10/2025
 
Δεν είναι ορθός δρόμος να υπηρετεί ο πολίτης το πολίτευμα αλλά το πολίτευμα τον πολίτη.
Ο πολίτης έχει υποχρέωση και δικαίωμα, δικαίωμα και υποχρέωση να αναζητά το καλύτερο για το έθνος του -και άρα και γι' αυτόν- πολίτευμα.
Είναι σαθρό το επιχείρημα πως τα Συντάγματα απαγορεύουν την αλλαγή πολιτεύματος -το οποίο ορίστηκε κάποια στιγμή στον χωροχρόνο- διότι αυτό σημαίνει ότι όλα τα προηγούμενα ήταν υποδεέστερα αλλά και όλα τα επόμενα που ενδεχομένως συλλάβει ο νους του ανθρώπου θα είναι υποδεέστερα. Μεθερμηνευόμενον: φανατισμός και προφητεία σε ένα αντεπιστημονικό μείγμα, ασφαλισμένο με νομικό περιτύλιγμα και επιθετική βία σε όλους όσοι το αμφισβητούν.
Εξ άλλου, σημασία θα έπρεπε να έχει το περιεχόμενο και ο τρόπος εφαρμογής και όχι το όνομα κάθε πολιτεύματος. Διότι, αν δεχθούμε το αντίθετο, ποια απάντηση δύναται να δοθεί όταν, για παράδειγμα, κάποια δημοκρατία και η πραγματικότητά της (το περιεχόμενό της στην πράξη) οδηγεί στην εξαφάνιση ενός έθνους, στην μετατροπή μιας πατρίδας σε χώρο, στην εξαφάνιση της οργανικής συλλογικής κοινότητας -που έχει κατά το μάλλον γενική βούληση και ενιαία στόχευση-, όταν ίσως μια άλλη μορφή πολιτεύματος με παρεμφερή ή και άλλη ονομασία εγγυάται στην πράξη έθνος ανεξάρτητο και δυνατό και λαό ομοιογενή και ομότροπο, με συνείδηση ιστορίας και κοινού οράματος, ευτυχή και δημιουργικό;
Στην λεγόμενη "λαϊκή κυριαρχία", η οποία εκφράζεται μέσω εκλογών, είναι θεωρητικά αποδεκτό και πρακτικά εφικτό να εκλέγεται ο καλύτερος; Διότι, εάν αυτό είναι αποδεκτό και εφικτό, τότε ο άριστος θα μπορούσε δυνητικά να νομοθετήσει μέσω των αρμοδίων οργάνων αλλά και να οργανώσει έτσι τους θεσμούς και τις κρατικές δομές ώστε να μπορεί να επιλέγει τους κατά τομέα, θέμα και ειδικότητα καλλίστους, τους θεωρουμένους ως ειδικούς, γνώστες, αρμοδίους. Αυτό μπορεί να ερμηνευθεί και ως αξιοκρατία, η οποία πηγάζει από την λαϊκή κυριαρχία. Αλλά το ερώτημα παραμένει: Είναι θεωρητικά αποδεκτό και πρακτικά εφικτό ότι μέσω εκλογών
εκλέγεται ο καλύτερος;
Εάν όχι, πολλά ερωτήματα προκύπτουν. Ένα βασικό και πρωτεύον είναι το εξής: Ποιο πολίτευμα και μέσω ποιας διαδικασίας μπορεί να οδηγήσει στην καλύτερη διακυβέρνηση για το έθνος και τον λαό; Η διαδικασία αυτή, θα είναι συμβατή με την λαϊκή κυριαρχία ή ακυρωτική αυτής; Η λαϊκή κυριαρχία γιατί πρέπει να θεωρείται πανάκεια; Όμως, αν όχι κυβερνήτης μέσω της έκφρασης της λαϊκής κυριαρχίας, τότε πώς, ποιοι και με ποιες δικλείδες ασφαλείας; Σε κάθε περίπτωση, εμφανίζεται ξανά στο προσκήνιο η υφέρπουσα σύγκρουση για το αν η πολιτική έχει την πρωτοκαθεδρία ή η οικονομία και για εάν προτάσσεται το κοινό καλό έναντι τού ατομικού καλού. Πεποίθηση των εθνικώς κινουμένων είναι πως η πολιτική προηγείται της οικονομίας, το συλλογικό προηγείται τού ατομικού, το έθνος που απαρτίζεται από ενεργούς πολίτες ευρισκομένους σε οργανική σύνδεση μέσα στο συλλογικό προηγείται τού κράτους που απαρτίζεται από άτομα κάποιας "κοινωνίας των πολιτών" -ασύνδετες καταναλωτικές μονάδες μέσα σε μια παγκοσμιοποιημένη ομογενοποιημένη μάζα.
Η διασαφήνιση των διαδικασιών μέσω των οποίων θα μπορούσαν να εκλέγονται από το πλήθος και να διοικούν οι άριστοι και εξ αυτών να ηγείται ο ένας, είναι ένα όντως ζητούμενο.
 
Στο ιδανικό πολίτευμα, το να ταυτίζεται ο κυβερνήτης με τον κυβερνώμενο, είναι αρετή τού κυβερνήτη. Μία από τις παραμέτρους μιας τέτοιας στάσεως είναι η απεμπόληση προνομίων βάσει τής θεωρήσεως ότι σαφώς υπερέχει αυτών το χρέος και το καθήκον απέναντι στο έθνος. Όσα προνόμια τυχόν απομείνουν, να ασκούνται αποκλειστικά για το εθνικό κοινό καλό ως αντίδωρο τής ηλεκτρικής καρέκλας τού κυβερνήτη που του προσφέρθηκε.
Να ταυτίζεται ο κυβερνώμενος με τον κυβερνήτη, είναι δυσκόλως επιτεύξιμος στόχος και εν πολλοίς εξαρτάται από την εθνική συνείδηση, την πρόταξη τού καθήκοντος έναντι τού δικαιωματισμού, την προς τούτα διαπαιδαγώγηση αλλά και το αποδεδειγμένο ήθος τού κυβερνήτη, το οποίο δημιουργεί αξιοπιστία και εμπιστοσύνη. Το να θέλει ο λαός να συμμετέχει στο εθνικό όραμα που έχει συνδιαμορφώσει μέσω διαδικασιών ελεύθερης συμμετοχικότητας και χειραφετημένης συνειδητότητας, μπορεί να οδηγήσει σε μετουσίωση τού απρόσωπου κράτους σε κράτος υπέρ έθνους και υπέρ πολίτη τού έθνους. Ουσιαστικά πρόκειται για ανταπόκριση σε προσκλητήριο για την πραγμάτωση των ιδεωδών τής αυτοτελειώσεως και της υπερβάσεως υπέρ έθνους.
Θα μπορούσε να ειπωθεί πως τα ανωτέρω είναι εξαιρέσεις τού κανόνα. Ίσως... Όμως και ο ήρωας, ο αλτρουιστής, ο ανυστερόβουλος, ο ασκητής, τάχα δεν είναι εξαιρέσεις; Ναι, οι εξαιρέσεις είναι μειοψηφία, όμως είναι ικανές να κάνουν την διαφορά. "Εις εμοί μύριοι εάν άριστος ει". Η ποιότητα δεν είναι συνάρτηση τής ποσότητας, οι ποσοτικά λιγότεροι αλλά ποιοτικά καλύτεροι είναι δίκαιο και λογικό να ηγούνται. Η μάζα κινείται από τον χαρισματικόν ένα αλλά ο χαρισματικός ένας είναι δυνατόν να συνθλιβεί από την ποδηγετημένη υπό δημαγωγών μάζα. Ο ένας, ο άριστος, δεν είναι εύκολο να προέλθει από τον αριθμοποιημένο μαζάνθρωπο του πλήθους, ο οποίος έχει συνηθίσει να άγεται και φέρεται κυρίως συμφεροντολογικά, χρησιμοθηρικά, υποταγμένος στην ανάγκη και σε χαμηλά ένστικτα. Ο άριστος είναι ευκολότερο να προκύψει από μια συνειδητοποιημένη οργανική κοινωνία, από έναν λαό με ιστορική συνείδηση και διατυπωμένη εθνική προοπτική, ακόμη ευκολότερα να προκύψει από ένα έθνος. Η δυσκολία όμως είναι πολύ μεγάλη όταν δεν υπάρχουν τα ανωτέρω και πρέπει να αρθεί μόνος εναντίον όλων στο ύψος των περιστάσεων και να γίνει αυτός ο κινών τα νήματα για να υπάρχει λαός και έθνος, να γίνει αυτός ο αποφασίζων, ο οδηγητής, ο ηγέτης. Εν άλλαις λέξεσι, η πολιτική καθορίζει τα πάντα. Βουλησιοκρατία και βελτιοδοξία μπορούν να οδηγήσουν στην ευτοπία.
 
Γεώργιος Σαγιάς
 
Σημείωση "φ": Υπεύθυνος για το άρθρο είναι αποκλειστικά ο αρθρογράφος. Οι θέσεις του είναι προσωπικές και τίθενται σε δημόσιο διάλογο σε πνεύμα ελευθερίας.

Η νέα «αυστηρή» μεταναστευτική πολιτική της κυβέρνησης της Ν.Δ.

 

Η νέα «αυστηρή» μεταναστευτική πολιτική της κυβέρνησης της Ν.Δ.

 

Του Άρη Πετράκη

5-10-2025

 

            Το να κάνει κανείς διακοπές στις αρχές Οκτωβρίου του 2025 σε νησί του ανατολικού Αιγαίου, απέναντι από τα παράλια της Μ. Ασίας, μπορεί να αποβεί αποκαλυπτικό για τα αποτελέσματα που έχει η νέα «αυστηρή» μεταναστευτική πολιτική της κυβέρνησης της Ν.Δ. με πρωτεργάτη τον Υπουργό Μετανάστευσης και Ασύλου, Θάνο Πλεύρη, διάδοχο του «σκληρού» Μάκη Βορίδη, διαδόχου του «ημίσκληρου» Νίκου Παναγιωτόπουλου, διαδόχου του «μαλακού» Δημήτρη Καιρίδη…

             Φτάνοντας, λοιπόν, απόγευμα σε μία προσβάσιμη στο κοινό - αν και όχι τόσο τουριστική - παραλία αντικρίζω μία μαύρη φουσκωτή βάρκα αρκετά μεγάλη σε μέγεθος, που έχει αφεθεί εκεί που σκάει το κύμα. Γύρω της είναι πεταμένα σωσίβια, σαμπρέλες, τρόμπες, σακίδια, ρούχα και παπούτσια. Δεν γνωρίζω πόσο καιρό είναι εκεί η βάρκα γιατί είναι η πρώτη φορά που επισκέπτομαι την παραλία. Από το μέγεθός της και από το πλήθος των σωσιβίων και σαμπρελών, που βρίσκονται διάσπαρτα γύρω της, υπολογίζω ότι αυτή μετέφερε πάνω από 25 άτομα. Ξυπνάει μέσα μου ο Ηρακλής Πουαρώ και αποφασίζω να εξερευνήσω λίγο παραπάνω το «ναυάγιο». Προς απόδειξη όσων είδα, τράβηξα αρκετές φωτογραφίες με υδατογράφημα (ημερομηνία και ώρα), που συνοδεύουν το παρόν άρθρο.

  

                Πλησιάζοντας τη βάρκα βρίσκω το πράσινο εξώφυλλο ενός σκισμένου διαβατηρίου Γουινέας, αν βέβαια δεν είναι πλαστό. Επίσης, βρίσκω σκισμένα φύλλα άλλων διαβατηρίων, στα οποία φαίνεται ο διάτρητος αριθμός τους και γαλλικές λέξεις, αλλά είναι δύσκολο να καταλάβω ποιάς χώρας είναι. Πιθανολογώ ότι είναι από γαλλόφωνες χώρες της υποσαχάριας Αφρικής. Τα σωσίβια-γιλέκο έχουν έναν καρχαρία ως λογότυπο. Είναι μαύρα και όχι πορτοκαλί ή κίτρινα διότι σκοπός αυτών που τα φορούν είναι να φτάσουν μέχρι την ακτή χωρίς να εντοπιστούν. Οι σαμπρέλες είναι για λάστιχα αυτοκινήτων κατασκευασμένες στην Ινδία και στην Κίνα και σ’ αυτές αναγράφονται διάφορες πληροφορίες, μεταξύ των οποίων τα ονόματα των εταιριών που τις κατασκεύασαν.

   

                 Στο πευκόδασος πίσω από την παραλία υπάρχουν διάσπαρτα αρκετά μαύρα σωσίβια-γιλέκο. Εκεί αποφάσισαν να τα βγάλουν οι επιβάτες της βάρκας αφού πρώτα έτρεξαν να κρυφτούν στο δάσος και όχι να παραδοθούν στις ελληνικές Αρχές ή στην FRONTEX, ώστε να αιτηθούν στη συνέχεια άσυλο, όπως συνηθιζόταν μέχρι πρόσφατα. Το περίεργο της όλης υπόθεσης είναι ότι σε δύο πεύκα έχουν κρεμάσει δύο κοτσίδες από συνθετικό μαλλί (τα γνωστά και ως extension) και στο έδαφος βρίσκεται πεταμένη η νάιλον συσκευασία τους, που περιλαμβάνει τoν λογαριασμό στο Facebook του κατασκευαστή από το Καμερούν (Anna Cameroon). Αυτή είναι μία ακόμα ένδειξη ότι στη βάρκα επέβαιναν γυναίκες από την υποσαχάρια Αφρική, πιθανώς από το Καμερούν.

 

             Αμέσως θυμήθηκα την παροιμία «Εδώ ο κόσμος καίγεται και το μ… χτενίζεται». Υποτίθεται ότι μέσω της Τουρκίας εισέρχονται λάθρα στην Ελλάδα άνθρωποι κατατρεγμένοι, που έφυγαν κυνηγημένοι από περιοχές όπου υπάρχει πόλεμος για να σώσουν τη ζωή τους, που κινδυνεύει η ζωή τους αν επιστρέψουν στη χώρα τους και λοιπά όμοια. Κι ενώ έτρεχαν να σωθούν, ίσα που πρόλαβαν να πάρουν μαζί τους τα extension για να μην τις πουν και άσχημες εκεί που θα φτάσουν. Φτάνοντας στην ακτή, ολοκληρώνοντας την «απόβαση», είπαν να το γιορτάσουν λίγο περιποιούμενες την κώμη τους. Δεν ξέρω αν άλλαξαν extension και άφησαν στα δέντρα τα παλιά ψεύτικα μαλλιά ή αν απλά τα δοκίμασαν, δεν τους άρεσαν και τα κρέμασαν στα δέντρα μήπως τα χρησιμοποιήσουν οι επόμενες.

               Ψάχνοντας στις τοπικές ειδησεογραφικές ιστοσελίδες δεν βρήκα κάποια πρόσφατη είδηση περί «ναυαγίου» και «διάσωσης προσφύγων» στη συγκεκριμένη παραλία. Είναι πολύ πιθανό οι αποβιβασθέντες να μην εμφανίστηκαν στις αρχές για να αιτηθούν άσυλο, ίσως γιατί έχουν πληροφορηθεί ότι ο Θάνος Πλεύρης θα τους βάλει σε κλειστές δομές και δεν θα εξετάσει το αίτημά τους για άσυλο για κάποιους μήνες, δηλαδή μέχρι να αλλάξει γνώμη και να το εξετάσει. Για απέλαση βέβαια ούτε λόγος. Έχει ακούσει κανείς τα τελευταία χρόνια για απελάσεις λαθρομεταναστών στο Καμερούν, τη Γουινέα και άλλα κράτη της Αφρικής;

Με αφορμή την «ανακάλυψη» της βάρκας ανακύπτουν διάφορα ζητήματα:

α) Τις προηγούμενες ημέρες, από 26-9-2025 έως 3-10-2025, διεξήχθη σε ολόκληρη την περιοχή ευθύνης του Αρχηγού Γ.Ε.ΕΘ.Α. - επομένως και στο ανατολικό Αιγαίο - η Εθνική Διακλαδική Άσκηση μεγάλης κλίμακας «ΠΑΡΜΕΝΙΩΝ-25»[1]. Αν η φουσκωτή βάρκα κατάφερε να διασχίσει τη θάλασσα μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, που υπήρχε αυξημένη δραστηριότητα και επιφυλακή των Ενόπλων Δυνάμεων, τότε κάτι δεν γίνεται σωστά.

β) Το ότι αυξήθηκαν οι ροές λαθρομεταναστών από τις ακτές της Λιβύης προς την Κρήτη και τη Γαύδο και στράφηκαν εκεί τα φώτα της δημοσιότητας δεν σημαίνει ότι σταμάτησαν οι ροές από την Τουρκία προς τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου. Αυτό που ίσως άλλαξε είναι ότι οι λαθρομετανάστες κρύβονται αντί να εμφανιστούν στις Αρχές για να ζητήσουν άσυλο.

γ) Οι αποφάσεις και διακηρύξεις της κυβέρνησης της Ν.Δ. περί αυστηροποίησης της μεταναστευτικής πολιτικής φαίνεται ότι δεν πτοούν τους λαθρομετανάστες. Αυτοί συνεχίζουν να εισέρχονται παράνομα στη χώρα και διόλου ενδιαφέρονται αν θα αναγνωριστούν ως πρόσφυγες ή αν θα νομιμοποιηθούν με οποιονδήποτε τρόπο. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι πιθανότατα θα παραμείνουν για πολλά χρόνια, ακόμα και χωρίς νομιμοποιητικά έγγραφα, στην Ελλάδα και κατ’ επέκταση στην Ευρώπη διότι η πιθανότητα να απελαθούν είναι απειροελάχιστη. Ακόμα κι αν κρατηθούν σε κλειστές δομές κάποια στιγμή θα απελευθερωθούν διότι πίσω τους έρχονται ορδές Αφροασιατών και τα κλειστά κέντρα έχουν πεπερασμένη χωρητικότητα. Ακόμα κι αν εκτίσουν ποινή φυλάκισης, κάποια στιγμή θα αποφυλακιστούν και το πιθανότερο είναι ότι θα παραμείνουν στη χώρα.

δ) Η κυβέρνηση της Ν.Δ., όπως και όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις, θα «καταπολεμήσει» τη λαθρομετανάστευση λογιστικά και όχι ουσιαστικά. Δεν θα σφραγίσει τα σύνορα ούτε θα απελάσει όσους πρέπει. Μπορεί να τα σφραγίζει περιστασιακά και να απελαύνει ελάχιστους, αλλά ο απόλυτος αριθμός των λαθρομεταναστών θα συνεχίσει να αυξάνεται. Για να αποκρύπτει αυτό το γεγονός, η κυβέρνηση θα αλλάζει το νομικό καθεστώς των λαθρομεταναστών, ώστε να μειώνεται πλασματικά ο αριθμός τους. Αυτό θα γίνεται με τη νομιμοποίησή τους με διάφορους νόμους (από λαθρομετανάστες θα γίνουν νόμιμοι μετανάστες), με την απόδοση ασύλου (από λαθρομετανάστες θα γίνουν πρόσφυγες) και με την απόδοση της ελληνικής ιθαγένειας (από λαθρομετανάστες θα γίνουν Έλληνες πολίτες). Ειδικά η τρίτη περίπτωση νομιμοποίησης λαθρομεταναστών, μέσω της απόδοσης της ελληνικής ιθαγένειας, αποτελεί στόχο της κυβέρνησης και για την επίτευξή του θα δοθούν κίνητρα στους δημοσίους υπαλλήλους. Αυτό προκύπτει από δημοσιεύματα[2], σύμφωνα με τα οποία: i) Εγκρίθηκε από το Υπουργικό Συμβούλιο η κατανομή για τον κύκλο ανταμοιβής των δημοσίων υπαλλήλων 2025, ii) Το σύστημα επιβράβευσης και κινήτρων για τους δημοσίους υπαλλήλους εδράζεται στην επίτευξη στρατηγικών στόχων, οι οποίοι έχουν τεθεί ως προς τις προτεραιότητες του κυβερνητικού έργου, και iii) Τομείς της δημόσιας πολιτικής που καλύπτουν τα προτεινόμενα προς ανταμοιβή έργα/στόχοι είναι, μεταξύ άλλων, «η αποτελεσματική διαχείριση μεταναστευτικών ροών» και «η απλούστευση της διαδικασίας κτήσης ιθαγένειας». Με δεδομένο ότι οι Έλληνες στην καταγωγή (π.χ. τέκνα ομογενών που γεννήθηκαν και διαμένουν στο εξωτερικό) λαμβάνουν - ορθώς -  πολύ εύκολα την ελληνική ιθαγένεια, είναι προφανές ότι η κυβέρνηση έχει θέσει ως στόχο την απλούστευση της απόδοσης της ελληνικής ιθαγένειας σε αλλογενείς αλλοδαπούς.

            Το γενικό συμπέρασμα είναι ότι, όσο και να αυστηροποιεί τη μεταναστευτική της πολίτικη, ουδεμία κυβέρνηση του λεγόμενου συνταγματικού τόξου θα σταματήσει τη λαθρομετανάστευση. Μπορεί πρόσκαιρα να μειώνει τις ροές των λαθρομεταναστών, ειδικά όταν υπάρχουν αντιδράσεις των πολιτών (π.χ. εν όψει εκλογών) ή σχετική εντολή από υπερεθνικά κέντρα αποφάσεων, αλλά η μεγάλη εικόνα παραμένει η μαζική μετακίνηση πληθυσμών από την Ασία και την Αφρική προς την Ευρώπη, η λεγόμενη και αντικατάσταση πληθυσμών ή «Μεγάλη Αντικατάσταση». Τη λύση μπορούν να δώσουν μόνο Εθνικές Κυβερνήσεις στην Ελλάδα και τα υπόλοιπα κράτη της Ευρώπης και γενικότερα της Δύσης.   

[1] https://geetha.mil.gr/askisi-parmenion-25/

[2] https://www.diorismos.gr/agora-ergasias/36174/egkrithikan-19489-proslipseis-sto-dimosio-deite-toys-tomeis

Σημείωση "φ": Υπεύθυνος για το άρθρο είναι αποκλειστικά ο αρθρογράφος. Οι θέσεις του είναι προσωπικές και τίθενται σε δημόσιο διάλογο σε πνεύμα ελευθερίας. 

Πολιτική ορθότητα και … παραγγελία φαγητού!

Πολιτική ορθότητα και … παραγγελία φαγητού!

 

του Χρήστου Μπίσδα

27-8-2025

 

Πριν λίγες ημέρες κυκλοφόρησε στο μέσο κοινωνικής δικτύωσης «Tik Τok» ένα video που προκάλεσε σειρά από άρθρα σε καθεστωτικές ιστοσελίδες με τίτλους όπως: «Γυναίκα αρνήθηκε να παραλάβει παραγγελία της γιατί ο διανομέας δεν ήταν Έλληνας»[1]. Στη συγκεκριμένη περίπτωση μία Ελληνίδα φέρεται ότι παρήγγειλε φαγητό αλλά αρνήθηκε να παραλάβει την παραγγελία της διότι ο διανομέας δεν ήταν Έλληνας. Στα ψιλά γράμματα των σχετικών άρθρων διαβάζουμε ότι η Ελληνίδα είχε ζητήσει Έλληνα διανομέα στα σχόλια της παραγγελίας της. Αυτό δεν ελήφθη υπ’ όψιν από την πλειονότητα των σχολιαστών του περιστατικού με αποτέλεσμα να υπάρξει κατακραυγή κατά της γυναίκας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Πριν σχολιάσουμε το περιστατικό αξίζει να σημειωθεί ότι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα το video και όλη η υπόθεση να είναι σκηνοθετημένη. Εκτός αν δεχθούμε ότι ο μέσος άνθρωπος συνηθίζει να τραβάει video κάθε φορά που παραλαμβάνει την παραγγελία του από κάποιον διανομέα. Αυτή η παράμετρος βέβαια είναι δύσκολο να γίνει αντιληπτή από τον μέσο χρήστη των μέσων κοινωνικής δικτύωσης που σχολιάζει πριν σκεφτεί.

Ισχυρίζομαι ότι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να βρισκόμαστε ενώπιον μίας προσχεδιασμένης προσπάθειας διαμόρφωσης της κοινής γνώμης (άλλως «επιχείρηση επιρροής») μέσω ενός στημένου video, διότι το μήνυμα που περνάει είναι σύμφωνο με τις επιταγές της πολιτικής ορθότητας, που καταδικάζει οποιαδήποτε επιλογή με κριτήριο την εθνικότητα, ακόμα και την επιλογή του διανομέα που θα μας παραδώσει μία παραγγελία.

Πρόκειται δηλαδή για νέο επεισόδιο των επιχειρήσεων επιρροής που διεξάγονται εδώ και χρόνια από διεθνιστές και ως σκοπό έχουν την καταπολέμηση του φυλετικού ενστίκτου των Ελλήνων και των υπολοίπων λευκών εθνών. Η γραμμή αυτή προκύπτει και από τα πολιτικά και νομικά κείμενα της Ε.Ε., που τα τελευταία χρόνια έχουν ως μόνιμη επωδό την απαγόρευση διακρίσεων λόγω φυλής, χρώματος, θρησκείας, φύλου, σεξουαλικού προσανατολισμού κ.ο.κ.. Είναι βεβαίως εμφανές ότι στο εν λόγω video ως Έλληνας νοείται ο Έλληνας στην καταγωγή και όχι όποιος αλλοδαπός έχει καταφέρει να πάρει ελληνική ιθαγένεια.

Το ερώτημα που γεννάται είναι αν ο καθένας έχει δικαίωμα να επιλέξει την επιχείρηση με την οποία θα συναλλαχθεί βάσει της εθνικότητας ή και άλλων κριτηρίων (π.χ. θρησκεία, γλώσσα, εξωτερική εμφάνιση, συμπεριφορά, τήρηση κανόνων υγιεινής) των ιδιοκτητών και των εργαζομένων, αν έχει δικαίωμα να επιλέξει με κριτήριο την εθνικότητα ή οποιοδήποτε άλλο κριτήριο τους υπαλλήλους που θα προσλάβει στην επιχείρησή του κ.ο.κ.. Στο αστικό δίκαιο υπάρχει ως γενική αρχή η ελευθερία των συμβάσεων. Αυτό σημαίνει ότι καθένας είναι ελεύθερος να επιλέξει με ποιόν θα συνάψει μία σύμβαση (π.χ. εργασίας, μίσθωσης, πώλησης). Την αρχή αυτή του δικαίου προσπαθεί να κάμψουν διάφοροι υπερεθνικοί οργανισμοί, όπως είναι η Ε.Ε., που υποχρεώνει τα κράτη μέλη της να νομοθετούν περιορισμούς της.

Με βάση την αρχή της ελευθερίας των συμβάσεων, η επιχείρηση που έλαβε την παραγγελία με σχόλιο «ο διανομέας να είναι Έλληνας», εφόσον δεν απασχολεί Έλληνες διανομείς είχε το δικαίωμα να απαντήσει στην Ελληνίδα ότι δεν μπορεί να ικανοποιήσει το αίτημά της και να αρνηθεί να εκτελέσει την παραγγελία. Αντ’ αυτού έστειλε την παραγγελία αγνοώντας την επιθυμία του πελάτη. Και βέβαια για τον μέσο χρήστη του διαδικτύου φταίει ο πελάτης και όχι το κατάστημα. Με τη λογική αυτή η επιχείρηση έχει δικαίωμα να αποφασίσει τί φαγητό θα στείλει αγνοώντας την επιθυμία του πελάτη. Κι ενώ ο πελάτης παρήγγειλε σουβλάκια τελικά θα παραλάβει πατσά γιατί έτσι θέλει η επιχείρηση.

Στο σημείο αυτό θα σπεύσουν οι αντιρατσιστές να κατηγορήσουν την Ελληνίδα ως ρατσίστρια. Εφόσον, όμως, ισχύει η γενική αρχή της ελευθερίας των συμβάσεων, γιατί δεν αναγνωρίζεται το δικαίωμα της Ελληνίδας να επιλέξει από ποιόν θα παραγγείλει το φαγητό της με κριτήριο την εθνικότητα του διανομέα; Γιατί είναι κατακριτέα η επιλογή της να μην επιθυμεί να εξυπηρετηθεί από διανομείς που δεν είναι Έλληνες; Αντιστρέφοντας το ερώτημα: αν εξέφραζε την επιθυμία ο διανομέας να μην είναι Έλληνας τότε θα ήταν πολιτικά ορθή η παραγγελία;

Ας βγούμε από τον ψηφιακό κόσμο του διαδικτύου και ας επανέλθουμε στην πραγματικότητα. Καθημερινά στη ζωή μας κάνουμε επιλογές είτε ενστικτωδώς είτε κατόπιν σκέψεως χωρίς να είμαστε αναγκασμένοι να τις αιτιολογήσουμε. Για παράδειγμα, αν αποφασίσουμε να δειπνήσουμε σε ένα εστιατόριο δεν είμαστε υποχρεωμένοι να αιτιολογήσουμε γιατί επιλέξαμε ή απορρίψαμε μία ταβέρνα ή μία πιτσαρία ή ένα κινέζικο εστιατόριο. Ομοίως, αν θέλουμε να νοικιάσουμε μία κατοικία στην Αττική και έχουμε οικονομική άνεση μπορούμε να επιλέξουμε να βρίσκεται δίπλα από έναν καταυλισμό αθιγγάνων, μέσα σε ένα γκέτο Αφρικανών ή στην Εκάλη. Η επιλογή μας εξαρτάται από τις επιθυμίες μας και τα ένστικτά μας (ένστικτο επιβίωσης, φυλετικό ένστικτο κλπ). Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να αιτιολογήσουμε την επιλογή μας και κανείς λογικός άνθρωπος δεν θα πει ότι ένας Έλληνας είναι ρατσιστής αν επιλέξει την Εκάλη. Με την ίδια λογική δεν είναι ρατσιστής ο αθίγγανος που θα επιλέξει κατοικία σε έναν καταυλισμό αθιγγάνων ή ο Αφρικανός που θα επιλέξει ένα διαμέρισμα σε μία πολυκατοικία όπου διαμένουν Αφρικανοί. Η λογική όμως έχει τσακωθεί με την πολιτική ορθότητα και ο μέσος Έλληνας του σήμερα έχει τσακωθεί με τη λογική!  

Αν υιοθετήσουμε τα προστάγματα της πολιτικής ορθότητας και οδηγηθούμε στο συμπέρασμα ότι απαγορεύεται στον πελάτη η επιλογή με δικά του κριτήρια των επιχειρήσεων με τις οποίες θα συνάψει συμβάσεις (π.χ. αγοράς αγαθών και υπηρεσιών), τότε θα καταλήξουμε από την ελευθερία των συμβάσεων στην απόλυτη τυραννία. Επόμενο στάδιο είναι η υποδούλωσή μας στα προστάγματα της πολιτικής ορθότητας. Βάσει αυτών, δεν θα επιλέγουμε το φαγητό που θα παραγγείλουμε. Αντιθέτως, θα είμαστε αναγκασμένοι να παραγγέλλουμε φαγητό τυχαία από κάποια επιχείρηση και μάλιστα όχι συχνά από την ίδια για να μην κατηγορηθούμε ότι κάνουμε διάκριση σε βάρος ων υπολοίπων ομοειδών επιχειρήσεων. Τι σημασία θα έχει αν θέλεις να φας πίτσα; Έφαγες και πριν τρεις ημέρες, οπότε σειρά έχει να παραγγείλεις κινέζικο φαγητό, μετά ινδικό, μετά λιβανέζικο και όταν τελειώσουν όλες οι κουζίνες του κόσμου τότε θα επιτρέπεται να παραγγείλεις πάλι πίτσα… Επίσης, το αν ο σερβιτόρος θα σερβίρει τη σούπα βάζοντας το δάχτυλο μέσα στο πιάτο ή αν ο συνήθως αλλοδαπός λαντζιέρης θα πλένει τα πιάτα τόσο καλά όσο στη χώρα του δεν θα επιτρέπεται να αποτελεί κριτήριο για την επιλογή του εστιατορίου στο οποίο θα δειπνήσουμε. Και όλα αυτά για να μην μας πουν ρατσιστές…

Στο σημείο αυτό πρέπει να αναφερθούν προσπάθειες που γίνονται, με πολιτικά και νομικά μέσα, ώστε να περιοριστεί το δικαίωμα των εργοδοτών να προσλαμβάνουν υπαλλήλους με βάση δικά τους κριτήρια, πρακτική που αποτελεί περιορισμό της αρχής της ελευθερίας των συμβάσεων. Είναι σύνηθες διεθνείς οργανισμοί, Μ.Κ.Ο. και πολυεθνικές εταιρείες στις αγγελίες για πρόσληψη προσωπικού να αναγράφουν ότι είναι εργοδότες ίσων ευκαιριών, ότι δεν κάνουν διακρίσεις βάσει εθνικότητας, χρώματος κλπ, ότι παροτρύνουν συγκεκριμένες ευπαθείς ομάδες να υποβάλουν αίτηση πρόσληψης και παρόμοιες γλυκανάλατες ορθοπολιτικές φράσεις. Βέβαια, δεν έχουν πέσει στην αντίληψή μου πολλοί διεθνείς οργανισμοί, Μ.Κ.Ο. και πολυεθνικές εταιρείες να διοικούνται από άτομα που ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες, αλλά αυτό μάλλον είναι τυχαίο αφού όλοι έχουν τις ίδιες ευκαιρίες ανέλιξης…  

Υπό αυτές τις συνθήκες, αν ένας τουρίστας θελήσει να επισκεφτεί την Ακρόπολη συνοδεία ξεναγού, το ταξιδιωτικό πρακτορείο θα πρέπει να επιλέξει τυχαία μεταξύ διαφόρων ξεναγών χωρίς κάποιο κριτήριο (π.χ. γνώση της ελληνικής ιστορίας) για να μην θεωρηθεί ότι κάνει διακρίσεις. Ο ξεναγός που θα επιλεγεί μπορεί να μην γνωρίζει την ελληνική ιστορία αλλά να γνωρίζει την αιγυπτιακή ή την κινεζική ή την βραζιλιάνικη ιστορία. Το ταξιδιωτικό πρακτορείο, όμως, θα έχει εξασφαλίσει ξεναγό στον πελάτη του. Τι σημασία θα έχει άλλωστε ότι ο τουρίστας θα ξεναγηθεί στην Ακρόπολη ακούγοντας από τον ξεναγό την ιστορία των Μάο-Μάο; Σημασία έχει ότι στην κοινωνία μας δεν γίνονται διακρίσεις…

            Εν κατακλείδι, από την ανάλυση του ανωτέρω αληθινού ή σκηνοθετημένου περιστατικού προκύπτει πως ο ελληνικός λαός και γενικότερα ο λευκός άνθρωπος είναι αντικείμενο επιχειρήσεων επιρροής με σκοπό την εξαφάνιση του φυλετικού ενστίκτου του. Οι νόμοι που θεσπίζονται και οι κανόνες συμπεριφοράς που καλλιεργούνται από τα καθεστώτα των περισσοτέρων κρατών στο πλαίσιο της πολιτικής ορθότητας οδηγούν στον περιορισμό της ελευθερίας του ανθρώπου και στη δημιουργία του μαζανθρώπου χωρίς εθνική και φυλετική συνείδηση, όπως αναλυτικά περιγράφεται στη Διακήρυξη του «Κέντρου Φ»[2]. 

  

[1] https://tinyurl.com/2h584kvj

[2]https://kentrofi.gr/%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%B7%CF%81%CF%85%CE%BE%CE%B7

 

Σημείωση "φ": Υπεύθυνος για το άρθρο είναι αποκλειστικά ο αρθρογράφος. Οι θέσεις του είναι προσωπικές και τίθενται σε δημόσιο διάλογο σε πνεύμα ελευθερίας.

 

Τελευταία Άρθρα

NOTE! This site uses cookies and similar technologies.

If you not change browser settings, you agree to it. Learn more

I understand