Οι καινοτομίες και τα επιτεύγματα του μακεδονικού στρατού

του Ιωάννη Σαρρή

Ο μακεδονικός στρατός ξεκίνησε να αποκτά την ιδιοπροσωπία του επί Φιλίππου Β΄, ο οποίος είχε μυηθεί στην στρατηγική σκέψη του Θηβαίου Επαμεινώνδα. Η λειτουργία του κινούμενου φρουρίου που διεκπεραίωνε η αδιάρρηκτος φάλαγξ της πρώιμης κλασικής αρχαιότητος πλέον δεν αρκούσε από μόνη της για την αναχαίτιση ευέλικτων μονάδων τοξοτών και ιππέων. Μέχρι το σημείο αυτό, οι Έλληνες θεωρούσαν ακόμη και την έννοια του στρατηγήματος ατιμία, ικανή να στερήσει την δόξα από τον περισσότερο αξιόμαχο. Ωστόσο, μετά τον Πελοποννησιακό Πόλεμο, ανέτειλε μία νέα εποχή στρατιωτικών επιχειρήσεων, που κορυφώθηκε με τις εμπνευσμένες τακτικές του αρειμανίου Αλεξάνδρου.

Οι Μακεδόνες διετήρησαν τον αρχέγονο ελληνικό θεσμό της φάλαγγος, στον οποίον ο Φίλιππος Β΄ επέφερε ριζικές αναμορφώσεις. Οι «πεζέταιροι» της φάλαγγος ήταν εξοπλισμένοι με περικνημίδες, μικρή ασπίδα δεμένη στον βραχίονα, κράνος θρακικού τύπου που διεύρυνε το οπτικό τους πεδίο και την «σάρισσα», το περίφημο δόρυ μήκους 4,5-6,5 μέτρων που απαιτούσε αμφοτερόχειρο κράτημα. Η διεύθυνση των σαρισσών της πρώτης γραμμής της φάλαγγος ήταν παράλληλη με το έδαφος, ενώ των τελευταίων σειρών κάθετη σε αυτό. Η κλίση των σαρισσών στις ενδιάμεσες σειρές κυμαινόταν σε ενδιάμεσες γωνίες (οι σάρισσες μίας σειράς ήταν παράλληλες μεταξύ τους, ευρισκόμενες στο ίδιο επίπεδο). Συνολικά, κάθε σειρά στελεχωνόταν από 16 πεζεταίρους και η φάλαγξ σχηματιζόταν από 8, 10 ή 16 σειρές. Οι μακεδονικές φάλαγγες μακρόθεν ομοίαζαν με πραγματικά κινητά φρούρια και συνήθως καταλάμβαναν τα κεντρικά σημεία, την αιχμή της παρατάξεως. Υπήρξαν και φάλαγγες επιλέκτων και βαρέως οπλισμένων πεζών, των «υπασπιστών», οι οποίες έπαιρναν το όνομά τους από το χρώμα των ασπίδων τους (χρυσάσπιδες, αργυράσπιδες κ.τ.λ.). Βάσει των προτύπων που είχε καθιερώσει ο Αθηναίος Ιφικράτης, τα άκρα της μακεδονικής παρατάξεως υπεστηρίζοντο από ευέλικτο ελαφρύ πεζικό, Θράκες πελταστές, Αγριάνους ακοντιστές και Κρητικούς τοξότες.

Παρά ταύτα, η μεγαλύτερη τακτική ισχύς του μακεδονικού στρατού απέρρεε από το ιππικό του, το οποίο καθοδηγούσε ο ίδιος ο Αλέξανδρος την ώρα της μάχης και αρχικά λάμβανε θέσεις επίσης στα πλάγια της παράταξης. Στο βαρύ ιππικό, οι -συνήθως αριστοκρατικής καταγωγής- «εταίροι» διέθεταν θώρακα, κοπίδα, δόρυ (ξυστό) και ενδεχομένως μία μικρή ασπίδα. Στο ελαφρύ ιππικό, οι «πρόδρομοι» διέθεταν περικεφαλαία, δερμάτινο θώρακα και μία βραχεία σάρισσα μήκους 3 μέτρων.

Ο Φίλιππος Β΄, όντας επηρεασμένος από τον Επαμεινώνδα, εξέλιξε την τακτική της «λοξής φάλαγγος». Επετύγχανε μία όχι παράλληλη διάταξη του στρατού του σε σχέση με τον αντίπαλο, προκειμένου να μην εμπλέκονται στην μάχη όλες οι μονάδες του ταυτόχρονα. Στην συνέχεια, δια του ιππικού επιχειρούσε αφενός να παρασύρει την αντίπαλη παράταξη σε ευνοϊκό για αυτόν έδαφος και αφετέρου να καταφέρει το πρώτο πλήγμα σε αυτήν, ώστε να της δημιουργήσει ρήγμα.

Το 334 π.Χ., αφότου ο αήττητος υιός του Αλέξανδρος ο Μέγας συνένωσε και τους υπολοίπους Έλληνες υπό της σπάθης του, με 30.000 πεζούς και 5000 ιππείς ξεκίνησε το ευκλεέστερο ταξείδι της ανθρώπινης ιστορίας. Αντιμετωπίσας πολλαπλάσια, ογκωδέστερα στίφη, πραγμάτωσε μία αταβιστική ελληνική εκδίκηση εναντίον των αλαζόνων Αχαιμενιδών, κατέκτησε σχεδόν όλον τον τότε γνωστό κόσμο και λατρεύθηκε ωσεί θεός από πολλά υποτελή έθνη, αποδεικνύοντας τον εξευγενιστικό χαρακτήρα του ελληνικού πολιτισμού. Δικαίως και αναντιρρήτως χαρακτηρίζεται από πολλούς ως ο μεγαλύτερος στρατηγός και ο σπουδαιότερος άνδρας της ιστορίας.

Όντας αυτοπροσώπως μπροστάρης στις μάχες, ενεψύχωνε με αξιοσημείωτη αποτελεσματικότητα τους Έλληνες, ενώ συγχρόνως διεγίγνωσκε τις αδυναμίες που παρουσίαζαν ανά πάσα στιγμή οι αντίπαλες -κατά κανόνα πολύ ογκωδέστερες- παρατάξεις. Αρκεί να αναφέρουμε ολίγα μόνον παραδείγματα. Στην μάχη του Γρανικού (334 π.Χ.), παρέσυρε τον κύριο όγκο των Περσών στο αριστερό κέρας της παρατάξεώς των και ακολούθως οι φάλαγγές του εισεχώρησαν το αποδιοργανωμένο κέντρο των. Στην μάχη της Ισσού (333 π.Χ.), ο Αλέξανδρος μετά την εξουδετέρωση μίας περσικής εφεδρείας σε παρακείμενο λόφο, εξάντλησε με το ιππικό τα άκρα των Περσών και στο τέλος σφυροκόπησε με τις φάλαγγες το περσικό κέντρο, τρέποντας σε άτακτη φυγή τον Πέρση βασιλέα και συλλαμβάνοντας την οικογένειά του.

Στην μάχη των Γαυγαμήλων (331 π.Χ.), οι Έλληνες κλήθηκαν να νικήσουν έναν υπερδιπλάσιο στρατό από Πέρσες και όλα τα υποτελή τους έθνη, Αρμενίους, Σκύθες, Βακτρίους, Ινδούς κ.τ.λ. Και αυτήν την φορά, το δεξιό κέρας των Ελλήνων υπό τον Αλέξανδρο ταλαιπώρησε και κέντρισε την προσοχή των Περσών, οι οποίοι συγκέντρωσαν εκεί στρατεύματα προς αποτροπή υπερφαλαγγίσεως. Τα 200 σκυθικά άρματα του Δαρείου επετέθησαν κατά μέτωπον στις φάλαγγες των πεζεταίρων, που την τελευταία στιγμή σχημάτισαν παραλλήλους καθέτους διαδρόμους, στους οποίους οδηγήθηκαν τα άρματα, προτού εξοντωθούν από τις αμφοτερόπλευρα τεταμένες σάρισσες. Κατόπιν απόπειρας νέας καταδιώξεως του Δαρείου, ο Αλέξανδρος ενέκυψε στο αριστερό κέρας του, όπου ο Παρμενίων δυσκολευόταν να αποκρούσει το περσικό ιππικό. Μετά την φυγή του Δαρείου, ο στρατός του διαλύθηκε, όπως και ολάκερη η αχανής αυτοκρατορία του.

Στην μάχη του Υδάσπη (326 π.Χ.), ο Αλέξανδρος ανάγκασε δια των ελιγμών του το ιππικό του Ινδού βασιλέα Πόρου να αναδιαταχθεί, για να στραφεί προς δύο μέτωπα. Πριν την περαίωση της αναδιατάξεως, οι Έλληνες ιππείς εφόρμησαν στο αποδιοργανωμένο ιππικό τους και το εξουδετέρωσαν. Στην συνέχεια, το ελληνικό ελαφρύ πεζικό περικύκλωσε τμηματικά τους 200 πολεμικούς ελέφαντες του Πόρου, κατά τρόπον ώστε να τους περιορίσει σε κλειστούς χώρους και τους κτυπούσε μακρόθεν με βέλη και δόρατα. Οι ελέφαντες τρόμαζαν και, μη μπορώντας εύκολα να διαφύγουν, ποδοπατούσαν και Ινδούς πεζούς. Εν τέλει, οι πεζέταιροι περικύκλωσαν σύσσωμη την εχθρική παράταξη και την εξόντωσαν.

Ο Αριστόβουλος ο Κασσανδρεύς, ο Καλλισθένης, ο Κλείταρχος, ο Αρριανός, ο Πολύαινος, ο Διόδωρος ο Σικελιώτης και πολλοί άλλοι σύγχρονοι του Αλεξάνδρου ή μεταγενέστεροι ιστορικοί έχουν καταγράψει με τους λαμπρότερους λόγους τα απαράμιλλα επιτεύγματα του μακεδονικού στρατού και του μεγίστου ηγέτη του. Εντός ολίγων ετών, οι έννοιες της στρατηγικής και ο ρους της παγκοσμίου ιστορίας άλλαξαν δια παντός, υπεδέχθησαν μία σφραγίδα εμβληματική και ανεξίτηλη στο πέρας των χιλιετιών. Το ελληνικό πνεύμα διαχύθηκε στα πέρατα της οικουμένης, την οποία φωταγωγεί ακόμη...   

Πηγές

• Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Τόμος Δ΄ (Μέγας Αλέξανδρος - Ελληνιστικοί Χρόνοι), Εκδοτική Αθηνών 2000.
• Αρριανός, Αλεξάνδρου Ανάβασις, Ζήτρος 2009.
• Hans Delbruck, Warfare in antiquity, Vol I, Nebraska Press 1990.

Του Χρήστου Μπίσδα

Η Συμφωνία των Πρεσπών περιλαμβάνει διάταξη σύμφωνα με την οποία τα Σκόπια διεθνώς θα ονομάζονται Βόρεια Μακεδονία. Την διάταξη αυτήν παραβιάζουν με κάθε ευκαιρία τα Σκόπια, που χρησιμοποιούν το όνομα Μακεδονία χωρίς γεωγραφικό προσδιορισμό (π.χ. σε διεθνείς εκθέσεις). Πρόσφατα, στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου η εθνική ομάδα των Σκοπίων εμφανίστηκε ως «Μακεδονία» και όχι ως «Βόρεια Μακεδονία». Η εμφάνιση αυτή προκάλεσε την οργισμένη αντίδραση πολλών Ελλήνων, που σχολίασαν το ζήτημα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αυτό ανάγκασε την κυβέρνηση να προβεί σε ένα χλιαρό διπλωματικό διάβημα κατά των Σκοπίων.

Ως εθνικιστές δεν αποδεχόμαστε να ονομάζονται τα Σκόπια Μακεδονία με ή χωρίς οποιονδήποτε προσδιορισμό. Θεωρούμε ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν θα έπρεπε να αρκεστεί σε ένα απλό διπλωματικό διάβημα - ή μάλλον να κρυφτεί πίσω από αυτό - αλλά αντίθετα θα έπρεπε να βρει τρόπο να καταγγείλει και να ακυρώσει την Συμφωνία των Πρεσπών. Μέχρι σήμερα, πολιτικοί, δημοσιογράφοι, καθηγητές πανεπιστημίου και άλλοι «ειδήμονες» προσπαθούν να πείσουν τον ελληνικό λαό ότι δεν υπάρχει τρόπος ακύρωσης της Συμφωνίας των Πρεσπών. Μάλιστα, καραδοκούν να βρουν τον κατάλληλο πολιτικό χρόνο για να ψηφίσει η βουλή και τους εφαρμοστικούς νόμους της Συμφωνίας των Πρεσπών.

Είναι όμως αλήθεια ότι η Συμφωνία των Πρεσπών δεν μπορεί να ακυρωθεί;  Την απάντηση, την οποία γνωρίζουν αλλά αποκρύπτουν από τον ελληνικό λαό οι «ειδήμονες», δίνει η «Σύμβαση της Βιέννης για το δίκαιο των Συνθηκών μεταξύ των Κρατών και Διεθνών Οργανισμών ή μεταξύ Διεθνών Οργανισμών», που κυρώθηκε με το Ν. 1981/1991 (Φ.Ε.Κ. Α΄ 187/9-12-1991).

Στο άρθρο 60 παρ. 1 της Σύμβασης της Βιέννης[1] προβλέπεται η λήξη συνθήκης ή η αναστολή εφαρμογής της ως συνέπεια ουσιαστικής παραβίασής της. Ως ουσιαστική παραβίαση συνθήκης στο άρθρο 60 παρ. 3 περ. β΄ της Σύμβασης της Βιέννης[2] ορίζεται η παραβίαση διατάξεως ουσιαστικής για την πραγματοποίηση του αντικειμένου ή του σκοπού της συνθήκης. Τίθεται λοιπόν το ερώτημα αν η χρήση του ονόματος «Μακεδονία» αντί «Βόρεια Μακεδονία» από τα Σκόπια αποτελεί ουσιαστική παραβίαση της Συμφωνίας των Πρεσπών. Το ερώτημα είναι ρητορικό αφού όλοι γνωρίζουν ότι η ονομασία των Σκοπίων ήταν η βασική διαφορά που υποτίθεται ότι έλυσε η Συμφωνία των Πρεσπών. Όσον αφορά το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου τα Σκόπια υποστήριξαν ότι «Η Συμφωνία των Πρεσπών αναφέρεται σε ιδρύματα που λαμβάνουν κρατική επιχορήγηση. Από τη στιγμή που η FFM δεν λαμβάνει λεφτά από το κράτος, δεν έχει υποχρέωση να προσαρμοστεί στη Συμφωνία των Πρεσπών»[3]. Η δικαιολογία αυτή δεν απαλλάσσει τα Σκόπια από την ευθύνη για την εμφάνιση της εθνικής τους ομάδας με την ονομασία Μακεδονία. Είναι γενική αρχή του διεθνούς δικαίου ότι ένα κράτος δεν μπορεί να απαλλαχθεί από διεθνείς υποχρεώσεις του επικαλούμενο διατάξεις του εσωτερικού του δικαίου.

Συνεπώς, η Ελλάδα έχει δικαίωμα να καταγγείλει την Συμφωνία των Πρεσπών, ως συνέπεια ουσιαστικής παραβίασής της από τα Σκόπια, παρά τα όσα διατείνονται οι «ειδήμονες». Η διαδικασία προβλέπεται στα άρθρα 65[4] και 67[5] της Σύμβασης της Βιέννης και περιλαμβάνει την έγγραφη γνωστοποίηση της καταγγελίας μας στα Σκόπια. Αποτέλεσμα της καταγγελίας της Συμφωνίας των Πρεσπών, σύμφωνα με το άρθρο 70 παρ. 1 περ. α΄ της Σύμβασης της Βιέννης[6], θα είναι η λήξη της και η απαλλαγή της Ελλάδας από την υποχρέωση να εξακολουθήσει να την τηρεί. Επομένως, η Ελλάδα θα σταματήσει να αποκαλεί τα Σκόπια Βόρεια Μακεδονία και η διαφορά Ελλάδας-Σκοπίων θα επανέλθει στο status quo ante.  

Ποιός όμως θα προβεί στην καταγγελία της Συμφωνίας των Πρεσπών; Αυτοί που την ψήφισαν, την εφαρμόζουν, προγραμματίζουν την ψήφιση των σχετικών εφαρμοστικών νόμων και επιδιώκουν την ένταξη των Σκοπίων στην Ε.Ε.; Η καταγγελία απαιτεί πολιτική βούληση που δεν υπάρχει στα κόμματα του «συνταγματικού τόξου». Επομένως, καταγγελία της Συμφωνίας των Πρεσπών μπορεί να γίνει μόνο από αυτούς που δεν την ψήφισαν, ποτέ δεν την αποδέχθηκαν και πάντοτε θα αντιτίθενται στην παραχώρηση του ονόματος της Μακεδονίας μας στα Σκόπια. Αυτοί είναι οι Έλληνες εθνικιστές, που στο ζήτημα αυτό εκφράζουν ξεκάθαρα το αίσθημα της συντριπτικής πλειονότητας του ελληνικού λαού.

Το Κέντρο φ, εν όψει της ψήφισης των εφαρμοστικών νόμων της Συμφωνίας των Πρεσπών, υλοποιεί ενημερωτική εκστρατεία και θα εντείνει την δράση του με σκοπό την ακύρωσή της Συμφωνίας των Πρεσπών και την προάσπιση της Μακεδονίας μας.

[1] Άρθρο 60 «Λήξη συνθήκης ή αναστολή εφαρμογής της ως συνέπεια παραβιάσεώς της»:

 § 1. Ουσιαστική παραβίαση διμερούς συνθήκης από ένα μέρος παρέχει το δικαίωμα στο άλλο μέρος να επικαλεσθεί την παραβίαση αυτήν ως λόγο λήξεως της συνθήκης ή αναστολής της εφαρμογής της εν όλω ή εν μέρει. […]

[2] Άρθρο 60 «Λήξη συνθήκης ή αναστολή εφαρμογής της ως συνέπεια παραβιάσεώς της»:

 § 3. Για τους σκοπούς του άρθρου αυτού, ουσιαστική παραβίαση συνθήκης αποτελεί: […] β) παραβίαση διατάξεως ουσιαστικής για την πραγματοποίηση του αντικειμένου ή του σκοπού της συνθήκης.

[3] https://cityportal.gr/i-apantisi-toy-ypex-skopion-gia-tin-vergina-kai-tin-makedonia-stis-faneles-tis-podosfairikis-omadas/

[4] Άρθρο 65 «Διαδικασία που εφαρμόζεται σε περίπτωση ακυρότητας συνθήκης, λήξεως, αποχωρήσεως μέρους ή αναστολής εφαρμογής της συνθήκης»:

 § 1. Το μέρος που, βάσει των διατάξεων της παρούσας Συμβάσεως, επικαλείται […] λόγο για να αμφισβητήσει την εγκυρότητα της συνθήκης, να τερματίσει αυτήν, να αποχωρήσει από αυτήν ή να αναστείλει την εφαρμογή της, οφείλει να το γνωστοποιήσει στα άλλα μέρη. Η γνωστοποίηση αυτή πρέπει να αναφέρει τα μέτρα που προτίθεται να πάρει ως προς τη συνθήκη και τους λόγους λήψεως αυτών.

 § 2. Εάν, μετά από προθεσμία, η οποία εκτός από ιδιαίτερα επείγουσα περίπτωση δεν θα έπρεπε να είναι μικρότερη των τριών μηνών από τη λήψη της γνωστοποιήσεως, κανένα μέρος δεν προβάλει αντίρρηση, το μέρος που έκανε τη γνωστοποίηση μπορεί να πάρει τα προτιθέμενα μέτρα σύμφωνα με τον τύπο που προβλέπεται στο άρθρο 67. […]

[5] Άρθρο 67 «Έγγραφα που έχουν σκοπό την κήρυξη της συνθήκης ως άκυρης, τη λήξη της, την αποχώρηση από αυτήν ή την αναστολή εφαρμογής της συνθήκης»:

  § 1. Η προβλεπόμενη στην παρ. 1 του άρθρου 65 γνωστοποίηση πρέπει να διατυπώνεται εγγράφως.

  § 2. Οποιαδήποτε πράξη με την οποία κηρύσσεται η ακυρότητα συνθήκης, η λήξη αυτής, η αποχώρηση από αυτήν ή η αναστολή εφαρμογής της, με βάση τις διατάξεις της ή τις παρ. 2 και 3 του Άρθρου 65, πρέπει να περιέχεται σε έγγραφο το οποίο κοινοποιείται στα άλλα μέρη. […]

[6] Άρθρο 70 «Συνέπειες λήξεως της συνθήκης»:

  § 1. Πλην αντιθέτου διατάξεως της συνθήκης ή διαφορετικής συμφωνίας των μερών, το γεγονός ότι η συνθήκη έληξε δυνάμει των διατάξεών της ή σύμφωνα με την παρούσα σύμβαση: α) απαλλάσσει τα μέρη από την υποχρέωση εξακολουθήσεως εκτελέσεως της συνθήκης. […]

Γράφει ο Κωνσταντίνος Παπαδογιάννης

Σε καιρούς ατέρμονης λήθης, πολιτισμικής ισοπέδωσης και έλλειψης εθνικής συνειδήσεως, θα πρέπει να θυμόμαστε την ιστορία μας. Εκείνη την φωτοδότρα και να νοσταλγούμε την ημέρα λυτρώσεως απάντων των ενάρετων προγόνων διά της εθνικής ανατάσεως. Πρέπει να οχυρώσουμε την γη μας και να επαναφέρουμε το ελληνικό ιδεώδες, διαμέσου της ταυτότητας και της προαιώνιας εθνικιστικής κοσμοαντίληψης. Οι σημερινοί Έλληνες, πλην ολίγων ρομαντικών, είμεθα εκείνοι που ξεχνούμε την γλώσσα, την ιστορία και τα ιδανικά του Έθνους μας. Για αυτό και δυστυχώς οδεύουμε ως Έθνος στην "απώλεια". Σε αντίθεση με αυτήν την παρακμή, οι ιδεαλιστές αμυνόμεθα υπέρ ιερών και οσίων για την πάταξη κάθε βλαβερού, που εισέρχεται στον ιερό τόπο από τους κατακερματιστές της ανθρωπότητας.

   Η Νέα Τάξη Πραγμάτων έχοντας ως βραχίονές της συστημικά κόμματα διαφθοράς και διαπλοκής στην Πατρίδα μας, τα οποία νέμονται αλαζονικώς την εγχώρια κεντρική εξουσία, υλοποιεί μεθοδικά ένα άριστα ενορχηστρωμένο σχέδιο καθυπόταξης του λαού μας, εξάλειψης της βούλησής του, ολικής τρομοκράτησης και απόλυτης χειραγώγησής του. Η παρανοϊκή μασκοφορία παντού, οι διαρκείς προπαγανδιστικές πιέσεις για εμβολιασμό και τα επιβληθέντα ασφυκτικά μέτρα περιορισμού των ελευθεριών μας, στοχεύουν στην ολοκληρωτική εξοικείωση μας με την απάθεια και την υπακοή. 


   Προσπαθούν να φτιάξουν ένα μοντέλο "νεοέλληνα", ενός ακόμα πιο πειθηνίου, ενδοτικού και προσκυνημένου νεοραγιά, ο οποίος θα είναι έτοιμος να δεχτεί αβιάστως άχρι και ασμένως τη ριζική αποχριστιανοποίησή του και τον εκ βάθρων αφελληνισμό του. Ένας πολίτης πνευματικά ευνουχισμένος, χωρίς Ταυτότητα, Πίστη και Προσανατολισμό, ελέγχεται, κατευθύνεται και κηδεμονεύεται έτι ευκολότερα, με στόχο την μετέπειτα αναντίρρητη, αναμφισβήτητη και αδιαμαρτύρητη καθιέρωση παγκόσμιας δικτατορίας καταδυνάστευσης των Εθνών και των λαών. 

   Αντίδραση και πρόταση λοιπόν σαν την μόνη λύση σε όλα αυτά βλέπουμε μόνο για το μέλλον. Κρύο, μαύρο, σκοτεινό... Όχι! Το μέλλον θα είναι καθόλα θερμό, ολόλευκο και φωτεινό από όλες τις οπτικές όσων μείνουν. Για εκείνους που θα παραμείνουν ανυπότακτοι όλη αυτή η προσπάθεια επιβολής, δεν είναι τίποτα άλλο παρά μία μεγάλη δοκιμασία για όλους όσους θέλουν να ακολουθήσουν το πεπρωμένο της Φυλής τους.

   Δεν έχουμε τα περιθώρια να δούμε αδιέξοδο στο διάβα μας, διότι εμείς είμαστε αυτοί που θα δημιουργήσουμε και θα δείξουμε τον δρόμο! Όσοι πιστοί προσέλθετε... Έσσεται Ήμαρ!


   Κωνσταντίνος Παπαδογιάννης 

 Του Άρη Πετράκη

 Γιατί ο όρος «γυναικοκτονία» οδηγεί σε δυσμενή διάκριση με την ευλογία των φεμινιστριών, που δήθεν αγωνίζονται για την ισότητα

Τις τελευταίες εβδομάδες, με αφορμή μία ανθρωποκτονία που μονοπωλεί την δημοσιότητα - και συγκεκριμένα την ανθρωποκτονία συζύγου από τον σύζυγό της - οι αυτοαποκαλούμενες «φεμινίστριες» ξεκίνησαν μία επικοινωνιακή εκστρατεία καθιέρωσης του όρου «γυναικοκτονία» στην ελληνική γλώσσα και, κατ’ επέκταση, στο ελληνικό νομικό σύστημα.

Σύμφωνα με το ελληνικό νομικό σύστημα, η ζωή του ανθρώπου αποτελεί έννομο αγαθό - κατά την κρατούσα άποψη το σημαντικότερο έννομο αγαθό - και για τον λόγο αυτό προστατεύεται βάσει διατάξεων του Συντάγματος, διεθνών συμβάσεων και του ποινικού κώδικα, που περιλαμβάνει το έγκλημα της ανθρωποκτονίας σε διάφορες μορφές. Πουθενά στα ανωτέρω νομικά κείμενα δεν προβλέπεται στάθμιση της ζωής οποιουδήποτε ανθρώπου ώστε να χαρακτηριστεί σημαντικότερη από την ζωή οποιουδήποτε άλλου ανθρώπου. Αντίθετα, οι ζωές όλων των ανθρώπων θεωρούνται εξίσου σημαντικές και προστατεύονται με τον ίδιο τρόπο. Μάλιστα, ο όρος «ανθρωποκτονία» καλύπτει οποιονδήποτε άνθρωπο χωρίς διάκριση φύλου ή άλλων χαρακτηριστικών. Οι όροι «ανδροκτονία» και «γυναικοκτονία» δεν υφίστανται στο ελληνικό νομικό σύστημα, επομένως δεν μπορεί να γίνει λόγος για διακρίσεις κατά των ανδρών ή των γυναικών, αφού αμφότεροι καλύπτονται από την «ανθρωποκτονία».

Το όλο «ζήτημα» είναι τεχνητό και αποτελεί κακή αντιγραφή των προσπαθειών φεμινιστικών οργανώσεων του εξωτερικού να καθιερώσουν τον όρο femicide (γυναικοκτονία) δίπλα στον όρο homicide (ανθρωποκτονία). Η λέξη homicide περιλαμβάνει ως πρώτο συνθετικό την λέξη homo, που αποδίδει την έννοια του ανθρώπου αλλά και του άνδρα. Προφανώς η λέξη homicide, ως ανθρωποκτονία καλύπτει άνδρες και γυναίκες επομένως δεν χρειάζεται καμία αλλαγή ορολογίας. Σύμφωνα, όμως, με την αυθαίρετη ερμηνεία που δίνουν οι φεμινιστικές οργανώσεις η λέξη homicide αναφέρεται στους άνδρες μόνο και αποτελεί διάκριση σε βάρος των γυναικών. Αν αυτό ίσχυε, τότε με βάση την ποινική νομοθεσία των κρατών που χρησιμοποιούν τον όρο homicide θα τιμωρούνταν μόνο όποιος δολοφονούσε άνδρα και δεν θα αποτελούσε έγκλημα η δολοφονία γυναίκας. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει αφού ο νομοθέτης χρησιμοποιεί τον όρο homicide με την έννοια της «ανθρωποκτονίας» και όχι της «ανδροκτονίας». Στην πραγματικότητα, ο δήθεν αγώνας των φεμινιστριών για ισότητα είναι μία προσπάθεια αλλοίωσης της αγγλικής και άλλων γλωσσών. 

Ειδικά στην Ελλάδα, που η λέξη ανθρωποκτονία έχει ως πρώτο συνθετικό την λέξη άνθρωπος και όχι άνδρας, δεν υπάρχει κανένας λόγος καθιέρωσης του όρου «γυναικοκτονία». Παρόλα αυτά, οι φεμινίστριες στην Ελλάδα επιμένουν στον όρο «γυναικοκτονία» σαν να μην περιλαμβάνονται οι γυναίκες στην λέξη άνθρωπος! Δεν μας εξηγούν όμως ποιος είναι ο απώτερος σκοπός τους. Ποιά θα είναι η διαφορά αν το έγκλημα της ανθρωποκτονίας αντικατασταθεί από τα εγκλήματα της «ανδροκτονίας» και της «γυναικοκτονίας»; Μήπως θα υπάρξει διαφορά στην ποινή; Θα τιμωρείται πιο αυστηρά η γυναικοκτονία από την ανδροκτονία ή το αντίστροφο; Κάτι τέτοιο προϋποθέτει ότι έχει προηγηθεί στάθμιση της αξίας της ζωής του άνδρα και τη γυναίκας και μία από τις δύο κρίθηκε ως πιο σημαντική. Αν ισχύει αυτό τότε δεν μιλάμε για ισότητα αλλά για δυσμενή διάκριση που προωθείται από τις φεμινίστριες.