Η υβριδική εισβολή στην πόλη Θέουτα ως μέσον ασκήσεως γεωπολιτικής

Υπό Γεωργίου Σαγιά
03/08/2026

Το θέμα τής λάθρα εισβολής σε χώρες κυρίως τής Ευρώπης είναι τεραστίας σημασίας όχι μόνο για λόγους πολιτικοοικονομικούς, θρησκευτικούς, κοινωνικούς, πολιτιστικούς αλλά και για αυτή καθ' αυτή την ύπαρξη εθνών και πολιτισμών. Παρά την παγκοσμίως πολύ μεγάλη προσπάθεια των συνιστώντων το λεγόμενο "σύστημα" (πολιτικοί και οικονομικοί παράγοντες, δικαστές και δημοσιογράφοι, θρησκευτικοί ταγοί, στρατιωτικοί αρχηγοί, φανεροί και εν τω παρασκηνίω "λομπίστες", ευνοημένοι "ελιτιστές" και χρήσιμοι ηλίθιοι, παραλογιζόμενοι ιδεοληπτικοί και αργυρώνητοι νεοσκλάβοι), το θέμα δεν μπορεί πια ευκόλως να κρυφτεί ή να αποσιωπηθούν οι πραγματικές του παράμετροι. Πρόκειται για υβριδικό πόλεμο, δηλαδή έναν ακήρυχτο επισήμως πόλεμο κατά τον οποίο ο επιτιθέμενος (φανερός ή και υποκρυπτόμενος) πλήττει τον στόχο του με συνδυασμό διαφόρων τρόπων και μεθόδων, εκμεταλλευόμενος την πολιτική αφασία που επιβάλλει με τις πιο αρνητικές εκδοχές της η λεγόμενη παγκοσμιοποίηση.

Το θέμα όμως τής επιθετικής και με νεκρούς εισβολής που -για άλλη μία φορά, όμως σε πολύ μεγαλύτερη ένταση- συμβαίνει στην πόλη Θέουτα, φαίνεται πως δεν είναι θέμα "προσφύγων και μεταναστών", αλλά, μέσω τής λάθρα εισβολής, μάλλον υποκρύπτεται και πολιτική για την οποία πολλοί φοβούνται ή δεν θέλουν να μιλήσουν: μια ενδεχομένως κατευθυνόμενη απόπειρα μερικής αλλαγής ελεγκτών στην περιοχή!

Με δυο λόγια: Το Στενό τού Γιβραλτάρ ελέγχεται από το Γιβραλτάρ (Βρετανική Υπερπόντια Κτήση) και την Ισπανία (κυρίως μέσω τής Θέουτα στη βόρειοδυτική Αφρική). Το Μαρόκο, χώρα τής βορειοδυτικής Αφρικής, το οποίο απλώνεται όχι μόνο σε ακτές τού Ατλαντικού Ωκεανού αλλά και σε ακτές τής Μεσογείου απέναντι από την Ισπανία, έχει -για την ώρα- ρόλο "κομπάρσου". Έχει όμως ενδιαφέρον να συνεξετάσουμε και το εξής: Οι ΗΠΑ δεν είναι ικανοποιημένες από την μη στήριξη τής Ισπανίας στην -με την δεύτερη θητεία Τραμπ- ασκούμενη εξωτερική πολιτική τους και διά στόματος τού Προέδρου τους Ντόναλντ Τραμπ έχουν εκφράσει δημοσίως, ανοιχτά και επιθετικά την δυσφορία τους και παραλλήλως έχουν υπαινιχθεί ενέργειες υπό μορφήν "αντιποίνων" ή "τιμωρίας". Εν άλλαις λέξεσι, δεν θα τους ενοχλούσε μία ισπανική ήττα στην περιοχή, με ταυτόχρονη αναβάθμιση τού Μαρόκου, το οποίο θα μπορούσε να διάκειται φιλικά προς τις ΗΠΑ, καθιστώντας τες έτσι εμμέσως ρυθμιστή σε σημείο όπου δεν έχουν επαρκή -τουλάχιστον φανερά- ερείσματα.

Όμως σαφώς και το θέμα δεν είναι τόσο απλό. Ενδεχομένως η άσκηση πίεσης μέσω τής παράτυπης μετανάστευσης να μπορεί να υπηρετήσει μεσομακροπρόθεσμα έναν τέτοιον σχεδιασμό. Άλλωστε η εργαλειοποίηση της λαθρομετανάστευσης είναι εδώ και δεκαετίες εμπεδωμένη σε κυβερνήσεις και λαούς (ασχέτως τής διαφορετικής οπτικής τινων). Δεν πρέπει δε να διαφύγει τής προσοχής ότι ο νυν πρωθυπουργός τής Ισπανίας Πέδρο Σάντσεθ Πέρεζ Καστεχόν ανήκει στον χώρο τής λεγομένης "κεντροαριστεράς", είναι ο Γενικός Γραμματέας τού Ισπανικού Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος (PSOE), ο Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς και φανατικός υποστηρικτής τών απανταχού παρατύπων μεταναστών. Ενέκρινε μάλιστα την νομιμοποίηση 500.000 (!) παράτυπων μεταναστών στη χώρα του χωρίς επίσημα έγγραφα, ανοίγοντας "τον ασκό τού Αιόλου". Κοινώς "έσπειρε ανέμους και θερίζει θύελλες" -και, όπως ελέχθη, δεν είναι μόνο αυτό που φαίνεται...

Θα επιχειρηθεί να εκτεθούν τα σύνθετα δεδομένα σε μια σχετικά απλή σειρά.

Η Θέουτα/Ceuta και η Μελίγια/Melilla είναι Αυτόνομες Πόλεις (Ciudades Autónomas) τής Ισπανίας, πολύ μικρά σε έκταση εδάφη τα οποία από πολλών ετών ανήκουν πλέον στην Ισπανία. Επίσης της ανήκουν η νησίδα Περεχίλ/Perehil, θέση ισπανικής κυριαρχίας (της οποίας η κυριότητα -και όχι μόνον αυτής- αμφισβητείται από τους Μαροκινούς), βορείως τού Μαρόκου, εκτάσεως 0,15 τ. χμ. αλλά και η βραχονησίδα (η οποία εξαιτίας σεισμού το 1934 αλλά και συσσώρευσης άμμου έγινε χερσόνησος, δημιουργημένος ισθμός τύπου "αμμόγλωσσας") η/το Πενιόν ντε Βέλεθ ντε λα Γόμερα/Peñón de Vélez de la Gomera, με τα μικρότερα χερσαία σύνορα παγκοσμίως ~85μ!

Η Θέουτα ανήκει στην Ισπανία επίσημα από το 1668, όπως επίσης και η νησίδα Περεχίλ, ενώ πιο πριν ανήκε (άνηκαν) στην Ιβηρική Ένωση Πορτογαλίας Ισπανίας και ακόμη πιο πριν στην Πορτογαλία, αποτελώντας ευρωπαϊκή κτήση στην Αφρική. Στα αρχαία χρόνια συναντάται και με την ονομασία Αβύλη ή Αβίλη. Η Μελίγια ανήκει στην Ισπανία από το 1497 ως φέουδο και ενσωματώθηκε επίσημα το 1556, ενώ κατά τους αρχαίους χρόνους συναντάται και με την ονομασία Ρυσσάδειρον ή Ρουσσάδειρον. [Για τους δύο πυλώνες ενός Μεγάλου Έλληνος, του Ηρακλέους, την Κάλπη (Γιβραλτάρ) και την Αβύλη (Θέουτα) που εθεωρούντο τοπόσημα "του τέλους τού τότε γνωστού κόσμου" καθώς και για μικρά νησιά και βραχονησίδες που αποτελούσαν μέρος τού ευρυτέρου θαλασσίου περάσματος που ονομαζόταν υπό των αρχαίων Ελλήνων "Στήλες τού Ηρακλέους", θα χρειαστεί νέο κείμενο διότι ο σκοπός γραφής τού παρόντος κειμένου είναι διαφορετικός]. Η βραχονησίδα/χερσόνησος Πενιόν ανήκει στην Ισπανία από έτους 1564 και την ανέκτησαν από Οθωμανούς κατακτητές, ενώ πριν κατείχετο υπό πειρατών. Το ισπανικό ψηφιδωτό στην περιοχή περιλαμβάνει και σύμπλεγμα τριών βραχονησίδων [νησιά Αλ(χ)ουθέμας)/Islas Alhoucemas] τα οποία παραχωρήθηκαν στους Ισπανούς το 1559 υπό Μαροκινών (ως ευχαριστία για βοήθειά τους κατά Οθωμανών), οι οποίοι και εγκαταστάθηκαν μονίμως το 1673. Η απόστασή τους από τις ακτές τού Μαρόκου είναι ~300 μέτρα, από την Μελίγια 84 χιλιόμετρα, από την Θέουτα 146 χιλιόμετρα ενώ από το κοντινότερο ευρωπαϊκό ηπειρωτικό μέρος τής Ισπανίας σε ευθεία γραμμή είναι περίπου 150+ χιλιόμετρα. Ακόμη, στην αυτή περιοχή, ανήκουν στην Ισπανία από το 1848 τα νησιά Τσαφαρίνας/Islas Chafarinas, τα οποία απέχουν 3,5 χιλιόμετρα από τις ακτές τού Μαρόκου και 48 χιλιόμετρα ανατολικά τής Μελίγιας. Ακόμη, 50-60 χμ. από τις μαροκινές ακτές και 85-90 χμ. από τις ισπανικές ακτές βρίσκεται το νησί Αλμποράν/Isla de Alborán, ανήκον ομοίως στην Ισπανία.

Το σημαντικό των προαναφερομένων πόλεων (των νησίδων συμπεριλαμβανομένων) είναι πως γεωγραφικώς βρίσκονται στην βόρειο Αφρική (και τα νησιά και οι βραχονησίδες πλησίον αυτής) και καθεμιά από τις δύο πόλεις Θέουτα και Μελίγια ξεχωριστά (λόγω τής μεταξύ τους αποστάσεως) συνορεύουν με το Μαρόκο. Η δε νησίδα Περεχίλ, απέχει περί τα 200-250 μέτρα από τις ακτές τού Μαρόκου, 8 χμ. από την ισπανική βορειοαφρικανική Θέουτα και περίπου 20 χμ. από το νοτιοευρωπαϊκό έδαφος της Ισπανίας. Η απόσταση Θέουτας - Μελίγιας -σε ευθεία γραμμή- είναι 385 χμ. και η θαλάσσια καθώς και αεροπορική -πάλι σε ευθεία γραμμή- είναι 225 χμ. Η χερσαία μεταξύ τους σύνδεση προϋποθέτει διέλευση μέσω μαροκινού εδάφους, δηλαδή τέσσερις συνοριακούς ελέγχους, δύο από κάθε χώρα. Επίσης δεν έχουν απευθείας ακτοπλοϊκή σύνδεση και η διά θαλάσσης σύνδεσή τους γίνεται μέσω ηπειρωτικής Ισπανίας (Ανδαλουσία).

Η πρόσφατη λάθρα -όσο και επιθετική- εισβολή Μαροκινών μεταναστών στη Θέουτα (07/2026) σχετίζεται όχι μόνον με την από ετών γενικευμένη και μεγάλης εκτάσεως εξελισσόμενη απόπειρα αντικαταστάσεως ευρωπαϊκών πληθυσμών με λάθρα εισβολή, σαφώς παρατύπως, από διάφορα σημεία, αλλά (η συγκεκριμένη επιθετική πολύνεκρη απόπειρα) εκτιμάται υφ' ημών ότι σχετίζεται και με την πιθανή προσπάθεια ελέγχου των ονομαζόμενων "Στενών του Γιβραλτάρ" (στενότερο σημείο: 14,3 χιλιόμετρα) από όπου διέρχονται περισσότερα από 100.000 πλοία ετησίως (συνυπολογιζομένων και των τοπικών γραμμών μεταξύ Ισπανίας - Μαρόκου). Υπενθυμίζεται πως το Γιβραλτάρ, το οποίο βρίσκεται στα νότια τής Ιβηρικής Χερσονήσου, συνορεύει με την Ισπανία και βρέχεται από την Μεσόγειο αλλά είναι Βρετανική Υπερπόντια Κτήση, ελέγχει δε το σημαντικότατο πέρασμα στην και από την Μεσόγειο και είναι το μοναδικό σημείο θαλάσσιας επικοινωνίας μεταξύ Ατλαντικού Ωκεανού και Μεσογείου Θαλάσσης και με δυνατότητα πλεύσεως μέσω του πορθμού τού Σουέζ στην Ερυθρά Θάλασσα, στον Ινδικό Ωκεανό, στον Περσικό Κόλπο, στη Σινική Θάλασσα, παντού). Αυτό σημαίνει πως είναι ένα από τα σημαντικότερα περάσματα στον πλανήτη: συνδέει τις ηπείρους τής Αμερικής, της Ευρώπης, της Αφρικής, της Ασίας, είναι τεραστίας σημασίας εμπορικός διάδρομος (μεταξύ άλλων και για πετρέλαιο, φυσικό αέριο, εμπορευματοκιβώτια κ.ά.) και φυσικά πέρασμα στρατιωτικών δυνάμεων (υποβρυχίων μη εξαιρουμένων), δι ο και είναι και σημείο στρατιωτικών εγκαταστάσεων (έχει επίσης και ιδιαίτερη περιβαλλοντική αξία, όμως αυτή η προσέγγιση ξεφεύγει των σκοπών τού παρόντος κειμένου).

Συνοπτικά: Στη βορειοδυτική πλευρά τής Μεσογείου -όπου βρίσκεται η Ισπανία-, το εξαιρετικής σημασίας πέρασμα του Γιβραλτάρ (με πρωτεύουσα το Γουέστσαϊντ/Westsaid) ελέγχεται από το Ηνωμένο Βασίλειο. Στη νοτιοδυτική πλευρά τής Μεσογείου -όπου βρίσκεται το Μαρόκο-, το μεγίστης σημασίας πέρασμα του Γιβραλτάρ (Θέουτα/Ceuta) ελέγχεται από την Ισπανία.

Όσοι ενδεχομένως επιθυμούν να αλλάξει ό,τι σήμερα ισχύει, διότι αυτό αντιβαίνει στα γεωστρατηγικά και γεωπολιτικά συμφέροντά τους (βλέπε και άρνηση υποστηρίξεως των ΗΠΑ από την Ισπανία στους πολέμους Παλαιστινίων - Ισραηλινών και ΗΠΑ / Ισραηλινών - Ιρανών και υπαινιγμούς τού Προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ για αντίποινα), θα είχαν συμφέρον να αλλάξει το ισχύον καθεστώς (δηλαδή ο έλεγχος από Ηνωμένο Βασίλειο και Ισπανία). Μήπως ο "αδύναμος κρίκος" στην παρούσα συγκυρία εντοπίζεται στην Ισπανία (και με αφορμή την μεταναστευτική της πολιτική) και δυνητικός έλεγχος τής Θέουτα από το Μαρόκο (και αργότερα και της Μελίγια και της Περεχίλ κ.ά.) θα διευκόλυνε την πολιτική τών ΗΠΑ (και τινων εκ των συμμάχων της);

Αξίζει να τονιστεί ότι εάν κάποια στιγμή περάσει ο έλεγχος αυτών των τριών ισπανικών περιοχών στο -αφρικανικό- κράτος του Μαρόκου, παύουν να υπάρχουν ευρωπαϊκές κτήσεις στην ήπειρο της Αφρικής και η πολιτική των ευρωπαϊκών χωρών θα εξαρτάται πλέον μόνον και αποκλειστικώς από τη διπλωματία και τις επιρροές εκάστης χώρας και καθόλου από γεωγραφικά ερείσματα.

Θέουτα Ισπανίας και υβριδικές επιθέσεις Μαροκινών στη Θέουτα (την οποία από ετών διεκδικούν και έχουν υπάρξει συρράξεις γι' αυτό στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν, π.χ. το 2002), φαίνεται πως εντάσσονται στον γεωστρατηγικό σχεδιασμό τρίτων χωρών (οι οποίες μάλιστα ποσώς ενδιαφέρονται για το θέμα τής προς Ευρώπη λάθρα μεταναστεύσεως -ίσως δε και να το επιθυμούν και επιδιώκουν.).

Υπό ελληνική εθνική οπτική, η διαμόρφωση θέσεως για το θέμα, εντός τού πλαισίου που εξετέθη, θα ήτο ευκολοτέρα εάν η Ισπανία, ως χώρα τής χριστιανικής Ευρώπης, δεν λειτουργούσε υποστηρικτικά υπέρ τής ισλαμιστικής ασιατικής Τουρκίας όσο και της νεοταξικής εμπνεύσεως απόπειρας γενικευμένης αντικαταστάσεως πληθυσμών. Ευκαιρίας δοθείσης μάλιστα θα πρέπει να τονιστεί ότι δεν είναι κριτήριο ασκήσεως πολιτικής η εγγύτητα χωρών σε εδάφη διότι έτσι τίθενται σε αμφισβήτηση δικαιώματα αιώνων (βλέπε και Θέουτα, Μελίγια, Γιβραλτάρ), οπότε είναι μια ευκαιρία για την Ελλάδα να κονιορτοποιήσει τα τουρκικά ψευδοεπιχειρήματα για τα νησιά τού Αιγαίου και να αντεπιτεθεί διπλωματικά ζητώντας αυτά που δικαιούται, με αρχή την Ίμβρο και την Τένεδο.

Συνελόντι ειπείν: Μία Ευρώπη των Εθνών θα μπορούσε δυνητικά να αντιμετωπίσει με μεγαλύτερη επάρκεια προβλήματα όπως το προκύψαν στη Θέουτα, τόσο σε σχέση με την σημερινή Ευρώπη των γραφειοκρατών, η οποία λειτουργεί αυτοκτονικά μέσω -εν πολλοίς- αντεθνικώς σκεπτομένων και πραττόντων νεοταξιτών παγκοσμιοποιητών όσο και σε σχέση με την Ελλάδα ως χώρα γεννήτωρ και δημιουργό αλλά και ως ανάχωμα κατά τού Ισλάμ και του επιχειρουμένου εποικισμού Ελλάδος και λοιπής Ευρώπης καθώς και της περιρρέουσας βαρβαρότητας ανατολικών τε και δυτικών κραταιών σήμερα κρατών.

Φωτογραφία: Αρχείο:Mapa del sur de España.png - Βικιπαίδεια

Σημείωση "φ": Υπεύθυνος για το άρθρο είναι αποκλειστικά ο αρθρογράφος. Οι θέσεις του είναι προσωπικές και τίθενται σε δημόσιο διάλογο σε πνεύμα ελευθερίας.

Γιορτές και πανηγύρια από μία «δημοκρατία» για τα πανηγύρια.

Του Χρήστου Μπίσδα

24-7-2026

Σήμερα είναι η 52^η επέτειος της «αποκατάστασης της δημοκρατίας» και οι ειδησεογραφικές ιστοσελίδες έχουν εκτενή ρεπορτάζ για την δεξίωση που θα γίνει στο Προεδρικό Μέγαρο^[1], για το ποιοι προσκλήθηκαν και ποιοι δεν θα παραστούν^[2]. Από τα ανωτέρω ρεπορτάζ είναι εμφανές το μείγμα ξενομανίας, μιζέριας και αριστεροφροσύνης που κυριαρχεί στην Ελλάδα.

Σύμφωνα με το πρόγραμμα της εκδήλωσης οι καλεσμένοι θα κατευθυνθούν στην αίθουσα που παλαιότερα λειτουργούσε ως αίθουσα ακροάσεων του Βασιλιά και στην οποία ορκίζονται κυβερνήσεις, υπουργοί και επιδίδονται τα διαπιστευτήρια των πρέσβεων. Μαθαίνουμε από τις ιστοσελίδες ότι η συγκεκριμένη αίθουσα είναι ακριβής μικρογραφία της επίσημης αίθουσας του παλατιού του Μπάκιγχαμ, άλλη μία ένδειξη ξενομανίας, μιμητισμού και της διαχρονικής υποτέλειας του ελληνικού κράτους στην Αγγλία.

Ακολούθως, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα εκφωνήσει ομιλία έχοντας δεξιά του τους πολιτικούς αρχηγούς και αριστερά του «509 αντιστασιακούς κατά της χούντας των συνταγματαρχών», οι οποίοι σε κάποιες ιστοσελίδες αναφέρονται ως «περισσότεροι από 500 αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης»^[3]. Όσον αφορά τους πολιτικούς αρχηγούς, με δεδομένο ότι ο Βελόπουλος και ο Νατσιός θα απέχουν από την εκδήλωση, το σωστό θα ήταν να τοποθετηθούν και αυτοί αριστερά του Προέδρου της Δημοκρατίας, ώστε ο συμβολισμός να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Για τους «509 αντιστασιακούς κατά της χούντας των συνταγματαρχών» θα ήταν ενδιαφέρον να μάθουμε ποιες πράξεις αντίστασης έκαναν και αν τις έκαναν εντός Ελλάδος ή ως αυτοεξόριστοι (δηλ. κάνοντας διακοπές) στο εξωτερικό. Ταυτόχρονα, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας πρέπει να εξηγήσει στον ελληνικό λαό γιατί δεν κάλεσε τους Έλληνες αξιωματικούς και στρατιώτες που πολέμησαν στην Κύπρο ακολουθώντας τις διαταγές που είχαν λάβει και τιμώντας τον στρατιωτικό όρκο τους. Μήπως γιατί αν κέρδιζαν τον πόλεμο δεν θα γινόταν η σημερινή γιορτούλα; Μήπως στους «509 αντιστασιακούς» περιλαμβάνονται οι τότε Αρχηγοί των Επιτελείων που διέταξαν υποβρύχια και αεροπλάνα να μην επιτεθούν στην τουρκική αποβατική δύναμη και κάποιοι στρατιωτικοί που, ενώ βρίσκονταν στην Κύπρο, δεν πολέμησαν τους Τούρκους καταπατώντας τον όρκο τους;

Το κερασάκι στην τούρτα είναι ότι μετά από την ομιλία του Προέδρου της Δημοκρατίας, αυτός με τον Πρόεδρο της Βουλής, τους παριστάμενους πολιτικούς αρχηγούς και τις συζύγους τους (ή πολιτικώς ορθώς «τους/τις/τα συζύγ@ τους», επειδή δεν ξέρουμε ακριβώς πώς αυτοπροσδιορίζονται) θα αποσυρθούν στον επάνω όροφο, όπου θα συζητήσουν για λίγη ώρα ενώ άνδρας της μπάντας του Στρατού θα παίζει μουσική σε πιάνο που ανήκε στη βασίλισσα Φρειδερίκη. Ως προς το πιάνο και τη μουσική δύο σχόλια μπορεί να γίνουν:

α) Η βασίλισσα Φρειδερίκη ήταν μισητή για την λεγόμενη Αριστερά, δηλαδή για το σύνολο του σύγχρονου «συνταγματικού τόξου», σε αντίθεση με το πιάνο της που, όπως είναι αναμενόμενο, θα χρησιμοποιηθεί για να παιχτούν δημοκρατικές μελωδίες.

β) Τα τελευταία χρόνια έχουμε συνηθίσει η μπάντα του Στρατού να παίζει εμβατήρια των συμμοριτών κομμουνιστών της περιόδου του συμμοριτοπολέμου^[4]. Οι δημοσιογράφοι που δημοσιεύουν λεπτομέρειες της σημερινής γιορτούλας αποφεύγουν να μας ενημερώσουν τί μουσική θα παίξει σήμερα ο πιανίστας στρατιωτικός. Πιθανολογώ ότι θα παίξει αντιδικτατορικά τραγούδια για να συνεχιστεί η προσφάτως δημιουργηθείσα παράδοση του Ε.Σ., που μετατρέπεται σε Δ.Σ.Ε.

            Πολλά μπορούν να λεχθούν για το πανηγυράκι που στήνεται κάθε χρόνο στο Προεδρικό Μέγαρο για την «αποκατάσταση της δημοκρατίας». Η ουσία της υπόθεσης είναι ότι η δημοκρατία αποκαταστάθηκε την ώρα που Έλληνες στρατιωτικοί, μόνιμοι και στρατεύσιμοι, πολεμούσαν τους Τούρκους εισβολείς στην Κύπρο. Πολλοί έχασαν τη ζωή τους, τραυματίστηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν για να παραμείνει η Κύπρος ελεύθερη και ελληνική. Όλοι αυτοί αγνοήθηκαν επιδεικτικά από την αποκατεστημένη δημοκρατία, τόσο κατά τη διάρκεια του πολέμου όσο και μετέπειτα. Η ιστορία του πολέμου του 1974 στην Κύπρο έχει καταγραφεί σε βιβλία από αρκετούς πολεμιστές, όπως είναι ο Ελευθέριος Σταμάτης^[5] και ο Νικόλαος Αργυρόπουλος^[6]. Ο αγώνας των πολεμιστών του 1974 και γενικότερα ο Κυπριακός Αγώνας για ανεξαρτησία από την Αγγλία και ένωση με την Ελλάδα προδόθηκε από την αποκατεστημένη δημοκρατία, που πλέον προτείνει επίσημα ως λύση στο κυπριακό ζήτημα την δημιουργία διζωνικής-δικοινοτικής ομοσπονδίας, αντί της αποχώρησης των Τούρκων από τα Κατεχόμενα.

Αντί για δεξιώσεις με συνοδεία πιάνου για την «αποκατάσταση της δημοκρατίας» σήμερα θα έπρεπε να είναι ημέρα μνήμης της κυπριακής τραγωδίας και τιμής για τους πολεμιστές της Κύπρου (ζωντανούς, νεκρούς, τραυματίες και αιχμαλώτους). Για τον λόγο αυτόν θα έπρεπε να ακούγονται εμβατήρια του Ελληνικού Στρατού και της Εθνικής Φρουράς και κυπριακά μοιρολόγια.

 Παραπομπές

 [1] https://www.protothema.gr/politics/article/1855333/to-protothema-mesa-sto-proedriko-megaro-liges-ores-prin-ti-dexiosi-tasoula-gia-tin-apokatastasi-tis-dimokratias/

[2] https://www.enikos.gr/politics/proedriko-megaro-me-apousies-i-dexiosi-gia-tin-apokatastasi-tis-dimokratias/2618822/

[3] https://www.thetoc.gr/politiki/article/poioi-den-tha-pane-sti-dexiosi-tou-ptd-gia-tin-epeteio-tis-apokatastasis-tis-dimokratias---poioi-den-prosklithikan/

[4] https://www.youtube.com/watch?v=OprIdRnFlJo&list=RDOprIdRnFlJo&start_radio=1

[5] Σταμάτης Ελευθέριος, Κύριοι, πάτε για ύπνο, εκδόσεις Δούρειος Ίππος, 2007.

[6] Αργυρόπουλος Νικόλαος, Οι ένοχοι, εκδόσεις Ενδοχώρα, 2023.

Σημείωση "φ": Υπεύθυνος για το άρθρο είναι αποκλειστικά ο αρθρογράφος. Οι θέσεις του είναι προσωπικές και τίθενται σε δημόσιο διάλογο σε πνεύμα ελευθερίας.

Τα Patroller δεν έχουν θέση στον Ελληνικό Στρατό.

30/07/2026

Του Χάρη Βασιλόπουλου

Η εθνική άμυνα δεν είναι χώρος για πειράματα, ούτε για πολιτικές εκπτώσεις. Όταν πρόκειται για συστήματα που θα επιτηρούν το Αιγαίο, τον Έβρο και κάθε κρίσιμο σημείο της ελληνικής επικράτειας, το μοναδικό αποδεκτό κριτήριο είναι η απόλυτη εμπιστοσύνη στην τεχνολογία και στους κατασκευαστές της.

Στην περίπτωση των γαλλικών UAV Patroller, αυτή η εμπιστοσύνη έχει πλέον κλονιστεί.

Η συνεργασία της γαλλικής Safran με την τουρκική Baykar (εταιρεία ανάπτυξης λογισμικών και των drones Bayraktar που ανήκει στον γαμπρό του Ερντογάν) σε κρίσιμους τομείς, όπως ηλεκτροοπτικά συστήματα, τεχνολογίες πλοήγησης και ανάπτυξη νέων λύσεων για μη επανδρωμένα αεροσκάφη, δημιουργεί εύλογα και σοβαρά ερωτήματα. Δεν έχει σημασία αν η συνεργασία αφορά διαφορετικά προγράμματα ή άλλες πλατφόρμες. Το πραγματικό ζήτημα είναι ότι μια εταιρεία από την οποία η Ελλάδα προμηθεύεται στρατηγικά συστήματα συνεργάζεται πλέον στενά με την κορυφαία αμυντική βιομηχανία της Τουρκίας.

Ποιος μπορεί να εγγυηθεί ότι δεν θα υπάρξει μεταφορά τεχνογνωσίας, ότι δεν θα δημιουργηθούν κοινές τεχνολογικές βάσεις ή εξαρτήσεις στο μέλλον, ότι η Τουρκία δεν θα αποκτήσει πολύτιμη γνώση για τεχνολογίες που χρησιμοποιεί και η Ελλάδα;

Η απάντηση είναι απλή: κανείς δεν μπορεί.

Και όταν η εθνική ασφάλεια βασίζεται σε υποθέσεις και όχι σε βεβαιότητες, τότε η απόφαση είναι ήδη λανθασμένη.

Η πιθανότητα διαρροής τεχνολογικών δεδομένων ή ευαίσθητων πληροφοριών είναι παραπάνω από ορατή, καθώς τα τέσσερα μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) Patroller που είχαμε παραγγείλει είχαν σκοπό την ενίσχυση της επιτήρησης/παρακολούθησης ευάλωτων Ελληνικών περιοχών, όπως Έβρος, Αν. Αιγαίο κ.ά.
Μιλάμε για μία παράλογη υπόθεση: Λέμε στους Γάλλους να πουν στους Τούρκους να μας φτιάξουν 4 μη επανδρωμένα αεροσκάφη για να επιτηρούμε και να παρακολουθούμε τα σύνορά μας με την Τουρκία…

Σαν να μην έφτανε αυτό, το πρόγραμμα Patroller έχει ήδη σημαδευτεί από σημαντικές καθυστερήσεις, τεχνικά προβλήματα και διαδοχικές μεταθέσεις των παραδόσεων. Ένα πρόγραμμα που θα έπρεπε να είχε ήδη ενισχύσει τις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις εξακολουθεί να αντιμετωπίζει προβλήματα παραγωγής και πιστοποίησης, αφήνοντας επιχειρησιακά κενά σε μια περίοδο όπου η Τουρκία αυξάνει συνεχώς τις δυνατότητές της στα UAV.

Το ερώτημα λοιπόν είναι: Γιατί να επιμείνει η Ελλάδα σε ένα πρόγραμμα που συνδυάζει καθυστερήσεις, τεχνική αβεβαιότητα και έναν κατασκευαστή που αναπτύσσει πλέον στρατηγική συνεργασία με την τουρκική αμυντική βιομηχανία;

Η χώρα μας επενδύει δισεκατομμύρια ευρώ στην αποτροπή απέναντι στην Τουρκία. Δεν είναι λογικό, την ίδια στιγμή, να αποδέχεται ως κρίσιμο προμηθευτή μια εταιρεία που επιλέγει να ενισχύει τεχνολογικά τον βασικό αντίπαλο της Ελλάδας. Όλες οι χώρες προσπαθούν να εξασφαλίσουν τα απόρρητά τους, κλασσικό παράδειγμα οι Η.Π.Α οι οποίες δεν δίνουν (τουλάχιστον προς ώρας) τα F35 στην Τουρκία λόγω των S-400.  Όπως επισημαίνει το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, οι ΗΠΑ, βάσει του Νόμου για την Αντιμετώπιση των Αντιπάλων της Αμερικής Μέσω Κυρώσεων (CAATSA) αποτρέπει να αποκτήσει η Τουρκία τα μαχητικά F-35, λόγω της κατοχής του ρωσικού συστήματος των S-400.

Το θέμα δεν είναι αν υπάρχει σήμερα τουρκικό υποσύστημα μέσα στα Patroller. Το θέμα είναι η εμπιστοσύνη. Και στην άμυνα, όταν χαθεί η εμπιστοσύνη, χάνεται και η επιχειρησιακή αξιοπιστία.

Η Ελλάδα οφείλει να επανεξετάσει άμεσα την προμήθεια των Patroller. Υπάρχουν πλέον αρκετοί λόγοι —τεχνικοί, επιχειρησιακοί και κυρίως γεωστρατηγικοί- ώστε να παγώσει η διαδικασία μέχρι να δοθούν σαφείς απαντήσεις και δεσμευτικές εγγυήσεις και νομικά μπορεί και πρέπει να αποφύγει την αγορά την Patroller. Έτσι θα αποφύγει και την οικονομική ενίσχυση της Τουρκικής εταιρείας Baykar, άρα στην ουσία θα αποφύγει την ενίσχυση της Τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας.

Πηγές:

Greek Army chooses Safran’s Patroller to upgrade Greek army’s tactical drone force through NSPA - EDR Magazine

Πιέσεις στον Ελληνικό Στρατό να πάρει γαλλικά drones με τουρκικά συστήματα

Patroller: Τα νέα UAV του Στρατού Ξηράς σε ένα χρόνο στην Ελλάδα - CNN.gr

F-35: Σταθερό «όχι» των ΗΠΑ στην Τουρκία όσο διατηρεί τους ρωσικούς S-400 | Euronews

Σημείωση "φ": Υπεύθυνος για το άρθρο είναι αποκλειστικά ο αρθρογράφος. Οι θέσεις του είναι προσωπικές και τίθενται σε δημόσιο διάλογο σε πνεύμα ελευθερίας.

Φραγκόσυκο και Χαρουπιά: Η καινοτόμος απάντηση στην ερήμωση των νησιών και την άνυδρη ελληνική επαρχία.

του Θωμά Ακριτίδη

12/07/2026

​Η συζήτηση για την οικονομική επιβίωση της ελληνικής περιφέρειας πέρα από τους λίγους μήνες τουριστικής ή παραδοσιακής αγροτικής «σεζόν» παραμένει πάντα ανοιχτή.

Στα νησιά μας, μόλις σβήσουν τα φώτα του καλοκαιριού, οι προβολείς πέφτουν και οι τόποι αυτοί εγκαταλείπονται στην ερημιά του χειμώνα.

Την ίδια ώρα, στην ηπειρωτική Ελλάδα, οι αγρότες έρχονται αντιμέτωποι με έναν εφιάλτη: την παρατεταμένη ανομβρία. Από τη Λάρισα και κάτω, αλλά πλέον ακόμη και σε περιοχές της Μακεδονίας ή της Ηπείρου, οι καλλιεργητές βλέπουν τα χωράφια τους να διψάνε, περιμένοντας μάταια μια βροχή για να αναπτυχθεί ό,τι σπάρθηκε με κόπο και έξοδα.

​Υπάρχει όμως μια λύση, απλή, οικονομική και απόλυτα συμβατή με τα νέα κλιματικά δεδομένα, που δεν αφορά μόνο τα νησιά, αλλά σχεδόν το 50% ολόκληρης της ελληνικής επικράτειας: η συστηματική καλλιέργεια του φραγκόσυκου και της χαρουπιάς.

​Το πλεονέκτημα των «θωρακισμένων» καλλιεργειών

​Τόσο η χαρουπιά όσο και το φραγκόσυκο είναι φυτά «πολεμιστές». Οι απαιτήσεις τους σε εδάφη και νερό είναι σχεδόν μηδενικές, γεγονός που τα καθιστά ιδανικά για τις ολοένα και πιο άνυδρες περιοχές της χώρας μας. Δεν απαιτούν μεγάλα καλλιεργητικά έξοδα, δεν χρειάζονται γεωργικά φάρμακα (λόγω παντελούς έλλειψης φυσικών εχθρών) και δεν κινδυνεύουν από ακραία καιρικά φαινόμενα, όπως η χαλαζόπτωση ή οι ξαφνικές πλημμύρες. Τα άγονα νησιά μας, αλλά και οι διψασμένες εκτάσεις της στεριανής Ελλάδας, μπορούν να μετατραπούν σε πράσινες, παραγωγικές ζώνες χωρίς το άγχος της λειψυδρίας.

​Από το χωράφι στη μεταποίηση και τις διεθνείς αγορές

​Η πραγματική οικονομική απογείωση, ωστόσο, βρίσκεται στη μεταποίηση, η οποία μπορεί να κρατήσει ζωντανή την οικονομία όλο τον χρόνο. Το παράδειγμα της επιχείρησης του κ. Αντώνη Βεκρή στην Αμοργό αποτελεί τον φωτεινό φάρο: από τα φραγκόσυκα παράγεται σήμερα μια τεράστια γκάμα προϊόντων (ποτά, γλυκά, μαρμελάδες, παστέλια, μεκίλα), τα οποία εξάγονται με τεράστια επιτυχία.

Παράλληλα, ο καρπός και τα φύλλα του φραγκόσυκου αποτελούν πρώτες ύλες για πολύτιμα καλλυντικά και φαρμακευτικά σκευάσματα.

​Το ίδιο ισχύει και για το άλλοτε «παρεξηγημένο» χαρούπι (το «μαύρο χρυσάφι» της Μεσογείου). Το χαρουπάλευρο και το χαρουπόμελο φιγουράρουν πλέον ως υπερτροφές («superfoods») στις μεγαλύτερες αλυσίδες βιολογικών προϊόντων του εξωτερικού (στη Γερμανία, σε χώρες της Σκανδιναβίας κ.α.), προσφέροντας τεράστια περιθώρια κέρδους και εισροή συναλλάγματος.

​Κυκλική οικονομία και ανάσταση της κτηνοτροφίας

​Η πρόταση αυτή κλείνει έναν ιδανικό κύκλο βιώσιμης ανάπτυξης, καθώς τα υπολείμματα των φυτών (φραγκόφυλλα και χαρούπια) αποτελούν εξαιρετικές και εξαιρετικά φθηνές ζωοτροφές. Με το κόστος των εισαγόμενων ζωοτροφών να έχει εξανεμίσει τα κέρδη των κτηνοτρόφων, η εγχώρια παραγωγή τροφής από φραγκόσυκα και χαρούπια μπορεί να δώσει σπουδαία ώθηση στην οικόσιτη κτηνοτροφία.

Αυτό σημαίνει νέα παραγωγή ποιοτικών γαλακτοκομικών προϊόντων, κρέατος και αλλαντικών με ισχυρή ελληνική ταυτότητα.

​Μια εθνική ευκαιρία που βρίσκεται στα πόδια μας

​Η συστηματική επένδυση σε αυτούς τους δύο θησαυρούς της ελληνικής γης δεν απαιτεί μυθικά κονδύλια, αλλά οργάνωση, κίνητρα και στήριξη των τοπικών παραγωγών μέσα από συνεργατικά σχήματα. Είναι ένας δοκιμασμένος τρόπος να καταπολεμηθεί η ανεργία, να κρατηθούν οι νέοι άνθρωποι στον τόπο τους 12 μήνες τον χρόνο και να θωρακίσουμε την αγροτική μας παραγωγή απέναντι στην κλιματική απειλή.

​Είτε μιλάμε για έναν βράχο στις Κυκλάδες, είτε για ένα άνυδρο χωράφι στη Θεσσαλία και τη Στερεά Ελλάδα, η λύση για το μέλλον της ελληνικής υπαίθρου βρίσκεται, κυριολεκτικά, στα πόδια μας.

Σημείωση "φ": Υπεύθυνος για το άρθρο είναι αποκλειστικά ο αρθρογράφος. Οι θέσεις του είναι προσωπικές και τίθενται σε δημόσιο διάλογο σε πνεύμα ελευθερίας.