Το Ισλάμ ως πρόβλημα

του Γ. Σαγιά

04/02/2025

Το Ισλάμ αναφέρεται ως θρησκεία μονοθεϊστική την οποία διαμόρφωσε ο Μουχάμαντ (Μωάμεθ) στις αρχές του 7ου μ.Χ. αιώνα. «Γραμματικώς η λέξη islam είναι απαρέμφατο του ρήματος aslama, το οποίο σημαίνει ΄΄αποδέχομαι΄΄, υποτάσσομαι, παραδίνομαι• συνεπώς συμπυκνώνει τις έννοιες που εκφράζουν οι λέξεις: αποδοχή, παράδοση, υποταγή, αφοσίωση. Ο απαρεμφατικός τύπος προσδίδει δυναμικό τόνο συνέχειας• πρόκειται για μια ΄΄εσωτερική κατάσταση, η οποία επαναλαμβάνεται και ανανεώνεται΄΄».1

Η λέξη islam «ήταν κατά την προϊσλαμική περίοδο σε χρήση στο εμπορικό λεξιλόγιο των ανθρώπων της Μέκκας και σήμαινε τη ΄΄συμφωνία΄΄, τη ΄΄συνθήκη΄΄, το λόγο τιμής για το ΄΄κλείσιμο΄΄ μιας υποθέσεως. Ο Μωάμεθ με το κήρυγμά του έδωσε νέο περιεχόμενο και δύναμη στον παλαιό όρο, χρησιμοποιώντας τον από την πρώτη φάση της δράσεώς του, για να δηλώσει την υπαρξιακή υπακοή στην κλήση του Αλλάχ και να προσδιορίσει το σκοπό και τον προσανατολισμό των οπαδών του».2

Οι οπαδοί τού Ισλάμ ονομάζονται muslim (μουσουλμάνος, - νοι), ενώ στα ελληνικά ονομάζονται και Μωαμεθανοί (όρος που δεν γίνεται αποδεκτός από τους μουσουλμάνους διότι δεν λατρεύουν αυτόν καθαυτόν τον Μωάμεθ παρά το ότι ακολουθούν τη διδασκαλία του). Το ιερό τους βιβλίο είναι το Κοράνιο, το οποίο θεωρούν ως το πρώτο στήριγμα του «οίκου του Ισλάμ», ενώ τα Χαντίθ είναι το δεύτερό τους στήριγμα και -τρόπον τινα- συμπληρώνει το πρώτο.

«Σημείο αναφοράς στην εκδήλωση της καθημερινής θρησκευτικότητας, στην έκφραση του θεολογικού και μη λόγου, στο στοχασμό, στην τέχνη, στην κοινωνική συμπεριφορά και, τέλος, στην έκφραση πολιτικών αντιλήψεων παραμένει μέχρι σήμερα στον κόσμο του Ισλάμ το Κοράνιο».3

Ο Μωάμεθ επιτελούσε καθημερινώς μια έντονη διαθρησκευτικότητα και δημιούργησε το Ισλάμ, προσεταιριζόμενος στοιχεία από τον Ιουδαϊσμό και τον Χριστιανισμό. Θεώρησε τον Χριστιανισμό μέγεθος περιορισμένο τοπικώς και χρονικώς και υιοθέτησε τακτικές βίας και επιθετικότητας για να μειώσει την επιρροή του. Ενδεικτικά αναφέρονται κάποια αποσπάσματα του Κορανίου που συνηγορούν στο ανωτέρω:

Κεφάλαιο (Σούρα) Β΄: «Μάχεσθαι μέχρις ότου αποσοβηθή αφ’ υμών ο κίνδυνος του πειρασμού, και όταν δεν υπάρχη άλλη λατρεία ειμή η του μόνου Θεού. Αν οι εχθροί θέσωσι τέρμα εις τας πράξεις αυτών, τότε ας παύσωσιν αι εχθροπραξίαι, εκτός αν πρόκειται περί ασεβών».4

Κεφάλαιο (Σούρα) Δ΄: «Εάν γυνή τις υμών πράξη ατιμίαν τινά (σσ. πορνεία ή μοιχεία), προσκαλέσατε τέσσαρας μάρτυρας εξ υμών, και αν ούτοι καταμαρτυρήσωσι, τότε κλείσατε αυτήν εις τον οίκον, μέχρι θανάτου της, ή μέχρις ου προμηθεύση αυτή ο Θεός μέσον σωτηρίας».5

Κεφάλαιο (Σούρα) Θ΄: «Όταν παρέλθωσιν οι ιεροί μήνες (σσ. σεληνιακοί μήνες), τότε φονεύετε τους πολυθεϊστάς όπου αν συναντήσετε, ζωγρείτε δε πολιορκούντες και ενεδρεύοντες αυτούς. Εάν όμως μετανοήσωσιν, άφετε αυτούς ελευθέρους, καθότι ο Θεός είναι μακρόθυμος και ελεήμων».6

Κεφάλαιο (Σούρα) ΙΖ΄: «Θα εξαφανίσωμεν ή θα τιμωρήσωμεν σκληρώς απάσας τας χώρας της γης προ της ελεύσεως της ημέρας της κρίσεως. Αύτη εστίν απόφασις εγγεγραμμένη εις τας αιωνίους δέλτους».7

Κεφάλαιο (Σούρα) ΜΖ΄: «Οπόταν συναντάτε τους απίστους φονεύετε και κατασφάζετε συγκρατούντες στερεώς τα δεσμά τού αιχμαλώτου».8

Μετά το θάνατο του Μωάμεθ, η βία και η επιθετικότητα έναντι οποιουδήποτε «μη μουσουλμάνου» συνεχίστηκαν «κατά τας γραφάς» με ένταση (φορές μειούμενη, φορές αυξανόμενη). Σύμφωνα με τον Goldziher «Οι υπέρμαχοι του Ισλάμ δεν είχαν να ασχοληθούν τόσο με τη μεταστροφή των απίστων στην πίστη όσο με την υποταγή τους».9 Παρά ταύτα, παλαιότερα κείμενα χριστιανών της εποχής υποτιμούσαν την παρουσία του Ισλάμ. Αυτή η λάθος εκτίμηση πολλών και η ήπια πολεμική εναντίον του Ισλάμ, σε συνδυασμό με την τρέχουσα κάθε φορά πολιτική, οδήγησε σταδιακώς σε τραγικά αποτελέσματα, ήτοι -μεταξύ άλλων- σε εποικισμούς και εξισλαμισμούς: «Είναι ουσιαστικά αδύνατο να υπολογίσουμε την έκταση στην οποία οι μουσουλμάνοι εποίκησαν τις πόλεις της Ανατολής κατά το τέλος του 12ου και τις αρχές του 13ου αιώνα (....) Υπήρχαν επίσης πόλεις -όπως η Δάδυβρα- όπου οι χριστιανοί εκδιώχθηκαν εντελώς και η πόλη εποικίστηκε αποκλειστικά από μουσουλμάνους. Η εφαρμογή τέτοιας πολιτικής βίαιας εκδίωξης και εποικισμού αναμφίβολα εξηγεί τη γρήγορη εξάλειψη του χριστιανισμού από την Άγκυρα του 12ου αιώνα και ίσως επίσης και από άλλες πόλεις».10

Σήμερα, οι μουσουλμάνοι παγκοσμίως αποτελούν περίπου το 20% του πληθυσμού, δεδομένου ότι σημείωσαν μεγάλη αύξηση: «(...) στο δεύτερο ήμισυ του 20ού αιώνα από το 15% έφθασαν στο 20% του πληθυσμού της γης. Σε πολλές χώρες της Ασίας και της Αφρικής έχουν την απόλυτη πλειοψηφία. Ολόκληρη η τεράστια ζώνη που εκτείνεται από τον Βόλγα προς βορρά μέχρι τη Μαδαγασκάρη προς νότο και από το Καράτσι του Πακιστάν ανατολικά μέχρι το Ντακάρ της Σενεγάλης δυτικά είναι ισλαμική, ενώ ανατολικότερα δεσπόζει ο μουσουλμανικός όγκος της Ινδονησίας. Εκτός αυτού, η σύγχρονη μεγάλη μετανάστευση πληθυσμών -κυρίως προς το Δυτικό κόσμο- έχει ως αποτέλεσμα την παρουσία μουσουλμάνων σε περισσότερες από 184 χώρες».11 Αν, μάλιστα, συνυπολογισθούν η λαθρομετανάστευση, οι προσφυγικές ροές και ο πόλεμος που έχει εξαπολύσει διάφορες ομάδες τζιχαντιστών, τότε ο θρησκευτικός δυναμισμός και η -όχι μόνο θρησκευτική- επεκτατικότητα δεν πρέπει -για άλλη μια φορά- να υποτιμηθούν. Εξάλλου, δεν είναι χρονικώς μακρινή η χαρακτηριστική δήλωση του 1997 τού Ταγίπ Ερντογάν (τότε δημάρχου Κωνσταντινουπόλεως): «Η δημοκρατία μας είναι μόνο το τραίνο στο οποίο επιβαίνουμε μέχρι να επιτύχουμε το στόχο μας. Τα τζαμιά είναι οι στρατώνες μας, οι μιναρέδες είναι οι ξιφολόγχες μας, οι τρούλοι τα κράτη μας και οι πιστοί οι στρατιώτες μας».12

Εντός αυτού του αδρομερούς παρουσιαζόμενου πλαισίου, ο προσεκτικός μελετητής του Ισλάμ, του Κορανίου και της απανταχού συμπεριφοράς των μουσουλμάνων μπορεί να εντοπίσει τα εξής:

1) Το Ισλάμ υπονομεύει τον κοσμικό χαρακτήρα τού κράτους, διότι έχει θρησκευτικό χαρακτήρα.

2) Είναι ασύμβατο με τις θεμελιώδεις ελευθερίες που αναγνωρίζονται από τα κράτη της λεγόμενης -δοκίμως ή αδοκίμως- «δύσης».

3) Χρησιμοποιεί ρητορική μίσους και υποκινεί σε τέλεση ανθρωποκτονιών.

4) Ανάγει το Κοράνιο πάνω από το Νόμο κάθε χώρας, άρα επιδιώκει την ανομία και την κατάλυση του πολιτεύματος, αρνούμενο να συμμορφωθεί προς τους νόμους εξαιτίας θρησκευτικών πεποιθήσεων.

5) Υπονομεύει την ειρήνη και την ασφάλεια στις χώρες όπου υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν σε άλλη θρησκεία, δόγμα, δοξασία.

6) Θεωρεί οποιονδήποτε «μη μουσουλμάνο» άπιστο ο οποίος πρέπει να προσηλυτισθεί ή να εκτελεσθεί.

7) Προτρέπει σε εκτέλεση οποιουδήποτε ήταν ισλαμιστής και αποφάσισε να αλλάξει θρησκεία ή δόγμα, δηλαδή ασκεί τρομοκρατία.

8) Με (παρα)λογική «μονόδρομου» αρνείται την εξασφάλιση της αναγνώρισης και του σεβασμού των δικαιωμάτων των άλλων, αφού συλλήβδην τους θεωρεί «απίστους», συνεπώς αντιτίθεται στο γενικό, στην ευνομούμενη πολιτεία και στη δημοκρατία.

9) Διεκδικεί ιδιαίτερη αντιμετώπιση των μουσουλμάνων και συνεπώς ακυρώνει την έννοια της ισονομίας.

10) Υιοθετεί τον φόνο, ακυρώνοντας την ανθρώπινη ύπαρξη.

Η συνέχιση της υπάρξεως των γενεσιουργών αιτίων και των σχεδίων για ένταση της μετανάστευσης, της λαθρομετανάστευσης και των προσφυγικών ροών, η υπογεννητικότητα Ελλήνων και λοιπών Ευρωπαίων (κατοίκων βασικών περιοχών υποδοχής των ανωτέρω), η επιδίωξη να θεωρείται το Κοράνι σαν υπέρτατος νόμος και -κυρίως- η αδυναμία της «δυτικής» φιλελεύθερης νομολογίας αλλά και η όσμωση που επιλέγεται μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων (από τους πρώτους) δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα το οποίο εγκυμονεί τεράστιους κινδύνους τόσο για τη συνέχιση υπάρξεως της Ελλάδας και των Ελλήνων όσο και της Ευρώπης και των Ευρωπαίων εν γένει -και όχι μόνο. Διότι έθνη και λαοί οδηγούνται σε απεθνοποίηση και ισλαμοποίηση (με ό,τι σημαίνουν αυτά) και διά της αντικατάστασης πληθυσμών, και διά του προσηλυτισμού και της μεταστροφής γηγενών στο Ισλάμ.

Όπως σημειώνει ο Χρήστος Τσιαχρής, «οι νόμιμοι ή παράνομοι μουσουλμάνοι μετανάστες είναι πιθανό να επιδιώξουν τη βίαιη κατάληψη της εξουσίας και την εγκαθίδρυση ισλαμικών καθεστώτων. Αν δεν καταφύγουν στη βία, εκμεταλλευόμενοι το δίκαιο των ευρωπαϊκών κρατών θα συνεχίσουν να πολιτογραφούνται οι ίδιοι ή τα τέκνα τους -επομένως κι αυτοί θα είναι οι μελλοντικοί ψηφοφόροι ισλαμικών κομμάτων που θα επιδιώξουν την εγκαθίδρυση θεοκρατικών κρατών. Ακόμα, όμως, και αν δεν πολιτογραφηθούν σε κάποιο κράτος της Ευρώπης, επικαλούμενοι τα ανθρώπινα δικαιώματα θα κατορθώνουν να παραμένουν στην Ευρώπη υπό καθεστώς πρόσφυγα ή μετανάστη, συντελώντας στον εξισλαμισμό της».13 Σύμφωνα με τον Γιάννη Κολοβό, «Η όλη κατάσταση οδηγεί στην διάλυση της κοινωνικής συνοχής και στην δημιουργία αισθήματος ανασφάλειας για τους γηγενείς, καχυποψίας απέναντι στους μουσουλμάνους και γενικότερης δυσανεξίας με τους μετανάστες».14

Εν κατακλείδι: Το Ισλάμ είναι ωρολογιακή βόμβα για την Ελλάδα, την Ευρώπη γενικότερα και κάθε κοινωνία που θέλει να ζει ελεύθερα. Οι συζητήσεις και οι ενέργειες πρέπει να μετατοπίσουν την προτεραιότητα από το «ποιος ευθύνεται» στο «πώς λύνεται το πρόβλημα». Τα εθνικά κινήματα θα μπορούσαν να δώσουν τη λύση, με υπευθυνότητα και σοβαρότητα.

Γ. Σαγιάς

Παραπομπές:

1. C. J. Adams, A Reader’s Guide to the Great Religions (New York, London 1965), 288 στο Αναστασίου (Γιαννουλάτου) - Αρχιεπισκόπου Τιράνων και πάσης Αλβανίας, Ισλάμ - Θρησκειολογική επισκόπηση, εκδ. ΤΟ ΒΗΜΑ - Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη Α.Ε., Αθήνα, 2016, σελ. 29
2. Αναστασίου (Γιαννουλάτου) - Αρχιεπισκόπου Τιράνων και πάσης Αλβανίας, Ισλάμ - Θρησκειολογική επισκόπηση, εκδ. ΤΟ ΒΗΜΑ - Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη Α.Ε. (ειδική έκδοση – φωτοτυπική ανατύπωση παλαιοτέρου ομότιτλου βιβλίου), Αθήνα, 2016, σελ. 29
3. Αλέξανδρος Καριώτογλου, Εισαγωγή στο Κοράνιο, στο Το Ιερό Κοράνιο, εκδ. δημιουργία, Αθήνα, 1995, σελ. ιζ΄
4. Το Ιερό Κοράνιο, μετάφραση – σχόλια Γεράσιμου Ι. Πεντάκη, Κεφ. Β΄ - Η ΒΟΥΣ, εδάφιο 189, εκδ. δημιουργία, Αθήνα, 1995, σελ. 32
5. Το Ιερό Κοράνιο, ό.α., Κεφ. Δ΄ - ΑΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ, εδάφιο 19, σελ. 65
6. Το Ιερό Κοράνιο, ό.α., Κεφ. Θ΄ - Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ, εδάφιο 5, σελ. 136
7. Το Ιερό Κοράνιο, ό.α., Κεφ. ΙΖ΄ - Η ΝΥΚΤΕΡΙΝΗ ΟΔΟΙΠΟΡΙΑ, εδάφιο 60, σελ. 205
8. Το Ιερό Κοράνιο, ό.α., Κεφ. ΜΖ΄ - Ο ΜΩΑΜΕΘ, εδάφιο 4, σελ. 375
9. I. Goldziherm Vorlesungen uber den Islam, Heilderberg 1925, s. 25, στο Μ. Μπέλλος κ.ά. Η Ορθόδοξη Εκκλησία σε Ανατολή και Δύση – Η Ορθοδοξία ως Κληρονομιά, τ. β΄, εκδ. ΕΑΠ, Πάτρα, 2001, σελ. 118
10. Σ. Βρυώνης, Η παρακμή του μεσαιωνικού ελληνισμού στη Μικρά Ασία και η διαδικασία εξισλαμισμού (11ος – 15ος αιώνας), εκδ. Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης, Αθήνα, 1996, σελ. 165
11. Αναστασίου (Γιαννουλάτου), ό.α., σελ. 32
12. Χρήστος Τσιαχρής, Μιναρέδες – Οι λόγχες τού Ισλάμ στην Ευρώπη, εκδ. Θούλη, Αθήνα, 2014, σελ. 13
13. Χρήστος Τσιαχρής, ό.α., σελ. 159
14. Γιάννης Ηλ. Κολοβός, Το τέλος μιας ουτοπίας, εκδ. ΠΕΛΑΣΓΟΣ, Αθήνα, 2008, σελ. 245

Σημείωση "φ": Υπεύθυνος για το άρθρο είναι αποκλειστικά ο αρθρογράφος. Οι θέσεις του είναι προσωπικές και τίθενται σε δημόσιο διάλογο σε πνεύμα ελευθερίας.

Η νέα δομή των Ενόπλων Δυνάμεων και το ζήτημα της προβλεψιμότητάς τους.

Γράφει ο Άρης Πετράκης

27-11-2024

Στις 14 Νοεμβρίου 2024 ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας, κ. Δένδιας, ενημέρωσε την Διαρκή Επιτροπή Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής για τη σχεδιαζόμενη νέα δομή των Ενόπλων Δυνάμεων[1] για τα έτη 2024-2035. Τα θέματα τα οποία αναπτύχθηκαν στο ανοικτό μέρος της συνεδρίασης της επιτροπής ήταν η καινοτομία στον χώρο των Ε.Δ., το πρόγραμμα εξοπλισμών (φρεγάτες, υποβρύχια, αεροσκάφη κ.λπ.), η μεταρρύθμιση της Εφεδρείας και της Εθνοφυλακής, της στρατιωτικής δικαιοσύνης, των στρατιωτικών νοσοκομείων κ.λπ.. Από όλα όσα αναφέρθηκαν, τα Μ.Μ.Ε. ανέδειξαν την κατάργηση κάποιων μονάδων και υπηρεσιών και το κλείσιμο 137 στρατοπέδων, διότι θα έχουν άμεση επίπτωση στην τοπική οικονομία κάποιων πόλεων και ίσως οδηγήσουν σε τοπικές διαμαρτυρίες και κινητοποιήσεις.

Ο γράφων δεν είναι ειδικός επί αμυντικών θεμάτων, αλλά διαβάζοντας την ομιλία του Υπουργού Εθνικής Άμυνας[2], εντυπωσιάσθηκε από την αναφορά στο καινοτόμο σύστημα anti-drone «Κένταυρος», το οποίο τοποθετημένο σε φρεγάτα που έπλεε στην Ερυθρά Θάλασσα κατέρριψε δύο drones σε συνθήκες μάχης. Η δημιουργία ενός οπλικού συστήματος, τις δυνατότητες του οποίου δεν γνωρίζει ο εκάστοτε εχθρός προσδίδει πλεονέκτημα στις ελληνικές Ε.Δ. και σίγουρα είναι μία καλή αρχή για τον εκσυγχρονισμό τους. Το ερώτημα όμως που προκύπτει είναι ποιά είναι η κατάσταση με τα υπόλοιπα οπλικά συστήματα και με τη δομή, την εκπαίδευση και τα σχέδια επιχειρήσεων των ελληνικών Ε.Δ..

Όσον αφορά τα οπλικά συστήματα που χρησιμοποιούν οι Ε.Δ., είναι σχεδόν στο σύνολό τους κατασκευασμένα στο εξωτερικό και έχουν αγοραστεί ή παραχωρηθεί με διάφορες διακρατικές συμφωνίες στη χώρα μας. Από τη στιγμή που έχουν κατασκευαστεί από πολεμικές βιομηχανίες άλλων χωρών, είναι γνωστές οι δυνατότητές τους και ο εχθρός ξέρει τι να περιμένει από τη χρήση τους. Μάλιστα, ο εχθρός στις περισσότερες περιπτώσεις διαθέτει τα ίδια οπλικά συστήματα και τα γνωρίζει απόλυτα. Επίσης, είναι λίγο-πολύ γνωστός ο χρόνος ζωής τους, η διαθεσιμότητά τους λόγω έλλειψης ή όχι ανταλλακτικών και η διασπορά τους σε όλη την επικράτεια. Το ελληνικό πρόγραμμα εξοπλισμών φαίνεται ότι θα συνεχίσει να στηρίζεται σε προμήθειες από το εξωτερικό, επομένως η κατάσταση ελάχιστα πρόκειται να αλλάξει. Ένα ζήτημα που παραμένει μυστικό - και είναι λογικό να παραμένει - είναι αν τα οπλικά συστήματα που προμηθεύεται η Ελλάδα συνοδεύονται από όρους σχετικά με την χρήση τους και πιθανώς από προγράμματα που επιτρέπουν την απενεργοποίησή τους από τον πωλητή. Για παράδειγμα, θα μπορούν ελληνικά μαχητικά αεροσκάφη (αμερικανικής ή γαλλικής κατασκευής) να αποσταλούν στην Κύπρο αν δεχθεί περαιτέρω επίθεση από την Τουρκία ή θα παραμείνουν καθηλωμένα στα αεροδρόμια, είτε διότι υπάρχει ρήτρα μη χρήσης τους κατά κράτους-μέλους του ΝΑΤΟ είτε διότι κάποιος στο άλλο ημισφαίριο της Γης πάτησε ένα κουμπί και τα «κλείδωσε»; Τα ανωτέρω δεν είναι θεωρίες συνωμοσίας, διότι καθημερινά ακούμε στα δελτία ειδήσεων ότι οι Η.Π.Α., Αγγλία και η Γαλλία θα δώσουν ή δεν θα δώσουν άδεια χρήσης οπλικών συστημάτων που έχουν παραχωρήσει στην Ουκρανία για να πλήξει η τελευταία στόχους εντός της ρωσικής επικράτειας[3]. Επομένως, τα οπλικά συστήματα που παραχωρούνται συνοδεύονται από όρους σχετικά με την αμυντική ή επιθετική χρήση τους και η Ελλάδα δεν φαίνεται να είναι η εξαίρεση στον κανόνα.      

Η δομή, η εκπαίδευση και τα σχέδια επιχειρήσεων των ελληνικών Ε.Δ. θα μπορούσαν να κάνουν τη διαφορά και να τους προσδώσουν πλεονέκτημα έναντι των εχθρών υπό προϋποθέσεις. Κι εδώ όμως παρατηρείται η ίδια κατάσταση με αυτή των εξοπλισμών. Από την ιστορία γνωρίζουμε ότι μετά την Επανάσταση του 1821 το σύγχρονο ελληνικό κράτος διαχρονικά στηρίχθηκε για την οργάνωση και εκπαίδευση των Ε.Δ. του στις εκάστοτε συμμαχικές αποστολές. Οι ελληνικές Ε.Δ. αντέγραφαν και εφάρμοζαν το δόγμα και την εκπαίδευση ξένων στρατών κι αυτό άλλοτε οδηγούσε σε πολεμικές επιτυχίες και άλλοτε σε αποτυχίες, αναλόγως των συνθηκών. Από τον Β’ Π.Π. και μετά οι ελληνικές Ε.Δ. ακολούθησαν αρχικά το βρετανικό πρότυπο οργάνωσης και εκπαίδευσης και στη συνέχεια το αμερικανικό. Για παράδειγμα οι Ειδικές Δυνάμεις του στρατού προήλθαν από τον Ιερό Λόχο, που εκπαιδεύτηκε από τους βρετανούς S.A.S. κατά τη διάρκεια του Β’ Π.Π.[4]. Στην εποχή μας η «μόδα» είναι να μετονομάζουμε τις Ειδικές Δυνάμεις σε Δυνάμεις Ειδικών Επιχειρήσεων ακολουθώντας αμερικανικά πρότυπα[5]. Ασχέτως όμως της ορολογίας που χρησιμοποιείται κάθε φορά, το σίγουρο είναι ότι λόγω της συμμετοχής της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ, η δομή, η εκπαίδευση και τα σχέδια επιχειρήσεων των ελληνικών Ε.Δ. ακολουθούν ΝΑΤΟϊκά πρότυπα με σκοπό την τυποποίηση διαδικασιών και την ανάπτυξη και διατήρηση της δυνατότητας συνεργασίας με τις Ε.Δ. των υπολοίπων κρατών-μελών του ΝΑΤΟ. Το γεγονός αυτό κάνει τις ελληνικές Ε.Δ. προβλέψιμες και από πλευράς προσωπικού και εκπαίδευσης αυτού από τη στιγμή που η Τουρκία, η σημαντικότερη απειλή για την Ελλάδα, είναι «σύμμαχός» της στο ΝΑΤΟ επομένως έχει πρόσβαση σε σχετικές πληροφορίες. Για παράδειγμα, ο εχθρός γνωρίζει σε μεγάλο βαθμό τη δομή των ελληνικών Ε.Δ., τη στελέχωσή τους και το επίπεδο εκπαίδευσης του προσωπικού τους, επομένως γνωρίζει τις δυνατότητές τους από πλευράς ανθρώπινου προσωπικού και διαδικασιών (ικανότητα, ηθικό, διαδικασίες λήψης αποφάσεων κ.λπ.). Επομένως, αν μία περιοχή καλύπτεται από μία μονάδα επιπέδου λ.χ. τάγματος, ο εχθρός γνωρίζει πάνω-κάτω τον αριθμό στρατιωτών, τις ειδικότητές τους και τα όπλα που χρησιμοποιούν. Ομοίως, στο επίπεδο των αξιωματικών που λαμβάνουν αποφάσεις, ο εχθρός γνωρίζει ποιό δόγμα ακολουθούν (σε επίπεδο στρατηγικό, επιχειρησιακό και τακτικό), τί εκπαίδευση έχουν λάβει και τι προσωπικό όπλα έχουν στη διάθεσή τους. Μάλιστα, συχνά τα στελέχη των εχθρών έχουν συνεκπαιδευτεί με στελέχη των ελληνικών Ε.Δ. στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, επομένως γνωρίζουν τί μπορούν να περιμένουν από τις ελληνικές Ε.Δ.. Το μόνο παρήγορο είναι ότι αυτή η γνώση είναι αμφίδρομη, δηλαδή και οι Έλληνες γνωρίζουν πάνω-κάτω τον εχθρό. Όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το Αζερμπαϊτζάν κέρδισε τον πρόσφατο πόλεμο με την Αρμενία, λόγω της απρόσμενης για τους Αρμένιους ευρείας χρήσης drones τουρκικής κατασκευής.

Λαμβάνοντας υπ’ όψιν τα ανωτέρω, ο γράφων καταλήγει στην πρόταση ότι η διαλειτουργικότητα των ελληνικών Ε.Δ. με λοιπές Ε.Δ. κρατών-μελών του ΝΑΤΟ πρέπει να επιδιώκεται στο βαθμό που δεν παρακωλύει την εθνική άμυνα. Η συμμετοχή τμημάτων των ελληνικών Ε.Δ. σε πολυεθνικές εκπαιδεύσεις και επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ στο εξωτερικό, παρότι οδηγεί στην απόκτηση γνώσεων και εμπειρίας από τους Έλληνες στρατιωτικούς, δεν πρέπει να είναι αυτοσκοπός, ιδίως όταν δεν εξυπηρετεί την εθνική πολιτική και τις επιδιώξεις της χώρας αλλά αντίθετα παρέχει χρήσιμες πληροφορίες στον εχθρό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η αποτυχημένη επιχείρηση στη Λιβύη, που οδήγησε στον θάνατο και τον τραυματισμό στελεχών των Ε.Δ.[6], χωρίς αντίκρυσμα για τις εθνικές επιδιώξεις (αν υπάρχουν τέτοιες για το πολιτικό καθεστώς).

Κατά τη γνώμη του γράφοντος, η ύπαρξη προβλέψιμου στρατιωτικού προσωπικού, από πλευράς δόγματος και εκπαίδευσης, είναι χειρότερη από την χρήση οπλικών συστημάτων γνωστών στον εχθρό. Ανατρέχοντας στην ιστορία μπορούμε να σταθούμε στην περίπτωση του Μ. Αλεξάνδρου, ο οποίος κέρδισε πολλές μάχες διότι χρησιμοποίησε ένα καινοτόμο για την εποχή του όπλο, την σάρισα, που δεν διέθεταν οι αντίπαλοί του αλλά κυρίως διότι εφάρμοσε στρατηγήματα που δεν μπορούσαν να προβλέψουν οι αντίπαλοί του. Οι Φινλανδοί, επίσης, κατάφεραν να αμυνθούν επιτυχώς έναντι των Σοβιετικών κατά τον Σοβιετοφινλανδικό πόλεμο του 1939 διότι στηρίχθηκαν στους ελεύθερους σκοπευτές και σε μικρές ομάδες στρατιωτών που μετακινούνταν ταχύτατα με σκι και αιφνιδίαζαν τον εχθρό. Η σύνθεση των ομάδων αυτών, από πλευράς αριθμού στρατιωτών και ειδικοτήτων, και οι δυνατότητές τους ήταν άγνωστες στους Σοβιετικούς. Δηλαδή, οι Φινλανδοί εφάρμοσαν τακτικές μη αναμενόμενες από τον εχθρό και αυτό οδήγησε στην επιτυχία.

Συνεπώς, δεν αρκεί οι ελληνικές Ε.Δ. να αποτελούνται από «ευέλικτες Μονάδες, μεγάλης πληρότητας», όπως προβλέπεται στον σχεδιασμό του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας για το 2024-2035. Πρέπει, επιπλέον, να αναπτύξουν δόγμα και ικανότητες άγνωστες ή μη προβλέψιμες από τον εκάστοτε εχθρό, που θα τους επιτρέψουν να αμυνθούν αποτελεσματικά σε περίπτωση επίθεσης και, γιατί όχι, να επιτεθούν όποτε χρειαστεί. Το σημαντικότερο όμως είναι να υπάρχει η πολιτική βούληση χρήσης των Ε.Δ. όπου και όποτε χρειαστεί χωρίς δεσμεύσεις έναντι τρίτων. Προϋπόθεση για όλα τα ανωτέρω είναι να εγκαταλείψει η πολιτική ηγεσία το ηττοπαθές δόγμα «δεν διεκδικούμε τίποτα».

[1] Στο εξής: Ε.Δ.

[2]  https://www.mod.mil.gr/enimerosi-tis-diarkoys-epitropis-ethnikis-amynas-exoterikon-ypotheseon-tis-voylis/

[3] https://www.lifo.gr/now/world/oykrania-ti-opla-ehei-parei-apo-ti-dysi-poia-hora-edose-ta-pio-polla

[4] https://cognoscoteam.gr/archives/15358

[5] https://geetha.mil.gr/synekpaideysi-eidikon-dynameon-dynameon-eidikon-epicheiriseon-ellados-ipa-italias/

[6] https://www.kathimerini.gr/politics/foreign-policy/562621960/livyi-pente-oi-nekroi-ellines-apo-to-trochaio-dystychima/

Σημείωση "φ": Υπεύθυνος για το άρθρο είναι αποκλειστικά ο αρθρογράφος. Οι θέσεις του είναι προσωπικές και τίθενται σε δημόσιο διάλογο σε πνεύμα ελευθερίας.

ΕΘΝΟΜΕΛΛΟΝΤΙΣΜΟΣ: Ο ΠΟΛΟΣ Φ ΦΩΤΕΙΝΟΣ ΠΟΛΟΣ

Του Γ. Σαγιά

Ο Εθνομελλοντισμός θα μπορούσε να εξελιχθεί σε κίνημα καθώς και σε έναν δυναμικό σχηματισμό.

Η ύπαρξη αυτή καθ' αυτή τής ιδέας ενός κινήματος που να μπορεί να μεταπλαστεί και σε πολιτικό σχηματισμό, έλκει την γένεσή της από την ανάγκη ευρύτερων εθνικών και κοινωνικών συσπειρώσεων -πέρα από τις λεγόμενες δεξιά και αριστερά παρατάξεις- για να αφυπνιστεί κόσμος κατά τής νέας τάξης πραγμάτων, να δομηθούν σημεία αντίστασης και αντεπίθεσης και να τεθεί νέα προοπτική με εθνικό πρόσημο.

Ο Εθνομελλοντισμός εντοπίζει μια αποπροσαρμογή στο πολιτικό σύστημα, στο σημείο όπου "βιαστές" και "βιαζόμενοι" κατ' αρχάς εξισώνονται και εν συνεχεία οι πρώτοι αποφασίζουν κατά των δεύτερων και οι δεύτεροι ψηφίζουν υπέρ των πρώτων! Εκεί εντοπίζεται κοινωνική αναταραχή και δυνατότητα επιτεύξεως ρήγματος στον τοίχο τού πολιτικού συστήματος. Ενός τοίχου ισχυροτάτου, τού οποίου τα δομικά υλικά αποτελούνται από την πολιτική, οικονομική, επικοινωνιακή, δικαστική, πανεπιστημιακή, αστυνομική και παντοειδής ελεγχόμενη εξουσία, με αρμούς μεταξύ τους σύμπλοκα και ισχυρά συμφέροντα.

Σε αυτό το σημείο, μπορεί να επιτευχθεί ρήγμα, όταν ετερόκλητα -εκ πρώτης όψεως- στοιχεία, αποφασίσουν να ομονοήσουν και να δράσουν από κοινού (διότι προς ώρας το "διαίρει και βασίλευε" χρησιμοποιείται επιτυχώς από τους συστημικούς και τους βαστάζους τους και έχει πεδίον αναφοράς τόσο σε αντιμαχόμενα όσο και σε φίλια πολιτικά στρατόπεδα, είτε πρόκειται για κόμματα είτε για ομαδώσεις είτε για προσωπικότητες). Υιοθετώντας μια φράση των Αμφικτυόνων τής πρώτης εν Ελλάδι Αμφικτυονίας (της αρχαίας Ανθήλης): "Ομονοούντων αδελφών συμβίωσις, παντός τείχους ισχυροτέρα", επιχειρείται να γίνει η υπέρβαση ώστε το διαχωριστικό "ετερόκλητα" να μεταπλαστεί στο αμφικτυονικό ενωτικό "αδέρφια". Γιατί, το έθνος είναι πάνω από τα κόμματα• γιατί τα κόμματα διχάζουν ενώ η πατρίδα ενώνει• γιατί οι ομοεθνείς είναι αδέρφια (ακόμη και αν -δυστυχώς- συγκρούονται)• γιατί χρειάζεται συνδυασμός πίστης, λογικής και ελεύθερης σκέψης για να νικηθεί η επελαύνουσα δυστοπία και η αποπροσανατολιστική ουτοπία από την προτεινόμενη υφ' ημών ευτοπία. Αλλά και γιατί μόνον οι εθνικώς κινούμενοι μπορούν να αποτελέσουν τον Φωτεινό Πόλο συσπείρωσης (από εδώ και πέρα, χάριν συντομίας, ο Πόλος Φ θα ονομάζεται ΠΦ) και να προκαλέσουν αυτό το ρήγμα, διότι αναρχικοί, αριστεριστές και δεξιιστές έχουν εν πολλοίς αλλοτριωθεί μέσα στο υπάρχον κρατικό μόρφωμα. Ένα κρατικό μόρφωμα που είναι συμπίλημα καπιταλισμού και κομμουνισμού, ως οι άλλες όψεις τού ιδίου νομίσματος, οι οποίες ευαγγελίζονται αντεθνικές -και κατόπιν αεθνικές- κοινωνίες, με απώτερο σκοπό τον πλανήτη χωρίς σύνορα και τον ομογενοποιημένο υβριδικό μετάνθρωπο / αντάνθρωπο, νεοσκλάβο και υποχείριο τής παγκόσμιας μηχανής τους ("αράχνης"). Όλοι αυτοί, επιθυμούν να κάνουν υποχρεωτική, πεπρωμένο τών πάντων την έλλειψη πατρίδας (η λαθρομετανάστευση, η απόπειρα αντικατάστασης πληθυσμών αλλά και η επίθεση εντός των τειχών κάθε έθνους για κατάργηση οτιδήποτε εθνικού, συντείνει σ' αυτό), οπότε και ένα υβριδικό είδος ανθρώπου χωρίς ρίζες, χωρίς στοιχεία συνεκτικότητας και συνοχής, χωρίς οικογενειακούς δεσμούς, με συρρικνωμένα (έως επιδιωκόμενης εξαφανίσεως) ήθη, έθιμα, παραδόσεις, ο οποίος θα μιλά μια "παγκόσμια γλώσσα" στην οποία θα έχουν αντιστραφεί λέξεις, έννοιες αλλά και αξίες, ιδανικά και θα συμβολίζεται με απλοποιημένα εικονίδια, πρωτόγονους ήχους και κραυγές. Οι χώρες υποβαθμίζονται σε χώρους, τα συστατικά στοιχεία των εθνών βάλλονται πανταχόθεν από τις ομαδώσεις με υπερεθνικό πρόσημο και απώτερο σκοπό την πολτοποίηση έως εξαφανίσεως λαών και εθνών. Με άλλες λέξεις, θέλουν να φτιάξουν τον άνθρωπο χωρίς ταυτότητα.

Όλα αυτά μάλιστα με το προκάλυμμα τού "προοδευτισμού", που όμως στην ουσία είναι ατομολατρία και εγωπάθεια, οι οποίες χρησιμοποιούν το προκάλυμμα συλλογικοτήτων για το συρρικνωμένο είναι τους, το οποίο σταδιακώς αντικαθίσταται από τον ζωντανό μεν, νεκρό πνευματικά και ψυχικά δε, μετάνθρωπο. Οι εκμεταλλευόμενοι, δεν κατανοούν ότι είναι υποχείρια των εκμεταλλευτών γιατί είναι βαθιά αλλοτριωμένοι. Εξ αυτών πηγάζει και η παγκόσμια "ατζέντα" για "ανοιχτά σύνορα", "υιοθεσία" παιδιών από άτομα τού ίδιου φύλου, αντικατάσταση τού Δημιουργού από δημιουργήματα των δημιουργημάτων του, καταστροφή έργων τέχνης αιώνιας αξίας, καταναλωτικά όνειρα και εικονική πραγματικότητα. Η ψυχική, πνευματική και βιολογική υπόσταση τού ανθρώπου βρίσκονται υπό κατοχή και η λογική υπό διωγμό!

Ο μέσος ψηφοφόρος λειτουργεί με βάση το συμφέρον, την ανάγκη, την συνήθεια, την προπαγάνδα, την αδιαφορία, την ιδεολογία, χωρίς βεβαίως να είναι ισομερώς μοιρασμένες αυτές οι λειτουργίες. Η δυνατότητα δημιουργίας ενός κινήματος, ενός δυναμικού σχηματισμού, έχει αρχή, σημείο γένεσης, ιστορικό υποκείμενο τον λαό, φορέα υλοποίησης ένα μέρος τού λαού και ηγεσία η οποία οδηγεί τις εξελίξεις και επιλέγει -ή εντοπίζει- τα σημεία δυνητικής ρήξης.

Ένα κίνημα, για να λογιστεί ως όντως κίνημα, πρέπει να αγκαλιαστεί από ευρείες ομάδες τού λαού, να μαζικοποιηθεί και να υποστηριχθεί. Για να συμβεί αυτό, πρέπει να εκφράσει την ουσία τού γενεσιουργού ρήγματος, πλαισιωμένη από ιδεολογία, εκ της οποίας θα μπορούσαν να επιλέγονται ως μεθοδολογία και τακτική τα ενωτικά χαρακτηριστικά χάριν τού μεγάλου σκοπού.

Ο Εθνομελλοντισμός, εδραζόμενος στον εθνικισμό, στον κοινωνισμό, στον ταυτοτισμό, στον οικολογισμό και στον κοινοτισμό, μπορεί μέσω μιας οργανικής δόμησης με αξιοκρατικές διαδικασίες να δημιουργήσει μία επίλεκτη ομάδα, η οποία θα μπορούσε να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο όταν ο αγώνας, ενδεχομένως η συγκυρία, ίσως και το απρόοπτο, δημιουργήσουν την κατάλληλη ευκαιρία. Αυτή η ομάδα όμως, οφείλει να διαπνέεται από αρχές και αξίες, να έχει ανυστερόβουλο κίνητρο, συναγωνιστικότητα και συντροφικότητα, ευρύνοια και ευθυκρισία,

ευψυχία και αφοβία, να αντιμάχεται αρρωστημένους εγωισμούς και φιλαυτία, να μην είναι φιλοχρήματη και αμετροεπής και πολλά ακόμη. Όμως, καθοριστικό ρόλο θα μπορούσε να παίξει το αν προέρχεται από τα σπλάχνα τού, χωρίς εκπτώσεις, κινήματος. Και για να γίνει αυτό, εκπαιδευτικές διαδικασίες θα πρέπει να καλύψουν απώλειες, κενά και στρεβλώσεις ώστε να μην εκφυλιστεί και εξαφανιστεί αλλά -αντιθέτως- να προσανατολίσει την πορεία του σε αυτό που το ίδιο επιθυμεί, οραματίζεται και δρομολογεί.

Το πολιτικό σύστημα παγκοσμίως οδηγείται από τους άθλιους ταγούς του σε καταστροφή. Όχι από επιλογή αλλά από ανικανότητα. Κι αυτό είναι καλό! Διότι το σάπιο, το σαθρό, δεν πρέπει να συνεχίσει να υπάρχει. Στο σημείο αυτό, εφιστάται προσοχή: το άθλιο πολιτικό σύστημα είναι αυτό που πρέπει να πάψει να υπάρχει και όχι το έθνος, το οποίο βάλλεται από το πολιτικό σύστημα. Το κράτος, δεν πρέπει να υπηρετεί το πολιτικό σύστημα των αντεθνικώς πραττόντων, πρέπει οπωσδήποτε να υπηρετεί το έθνος. Όμως, επειδή η ηγεσία τών συστημικών αντιλαμβάνεται την χρεωκοπία τους, αντιδρά και επαναπρογραμματίζει σε παγκόσμια κλίμακα -του διαστήματος πλέον συμπεριλαμβανομένου. Συνεπώς, δεν πρέπει να περιμένουμε την πτώση τού σηπομένου συστήματος με βάση την θεωρία τού "ώριμου φρούτου" αλλά πρέπει να επιταχύνουμε την αποπροσαρμογή του, τον εντοπισμό πιθανών και την δημιουργία και άλλων ρηγμάτων, τον συντονισμό και την οργάνωση μιας νέας εθνικής αντίστασης. Η αντικειμενική πραγματικότητα είναι δυναμική, μεταλασσόμενη, μπορεί να αλλάξει από τους βουλησιοκράτες, τους βελτιόδοξους, τους αγωνιζόμενους ευτοπιστές. Οι αρμοί τού τείχους είναι δυνατοί μεν, ευάλωτοι δε, ειδικά στα σημεία αιχμής που προκύπτει ή και δημιουργείται ρήγμα. Η επικυρίαρχη "αράχνη", φροντίζει τους ιστούς της, όμως το πολιτικό, οικονομικό, επικοινωνιακό, πανεπιστημιακό, αστυνομικό, κοινωνικό, πολιτιστικό κατασκεύασμά της ήδη βάλλεται από σκόρπιες κινηματικές λογικές. Σκόρπιες μεν, υπαρκτές δε. Εάν οι εθνομελλοντιστές καταφέρουν να γίνουν η εστία ενός ευρέος κινήματος που θα στοχεύσει στα σημεία τής συστημικής καμπής, ο διεμβολισμός φαντάζει πιθανός και η απόπειρα αποσύνθεσης και γκρεμίσματος τού σάπιου εφικτή. Ο ΠΦ σηματοδοτεί τον αγώνα υπέρ τής πατρίδας και κατά τής σύγχρονης κατοχής (φανερής ή μη). Η ηγετική στοιβάδα των παγκοσμιοποιητών, ως εκφραστής τού παρόντος κατεστημένου, φυσικά και επιθυμεί να διατηρήσει και να επεκτείνει την παγκόσμια εξουσία, διότι αυτή σημαίνει κυριαρχία, δύναμη, προνόμια, δόξα, πλούτη, τα πάντα γι' αυτούς. Πράγμα που σημαίνει βεβαίως ότι θα συνεχίσουν να κάνουν τα πάντα για να διατηρήσουν αυτά τα οποία μεταξύ τους θεωρούν "κεκτημένα τους". Το εφιαλτικό παρόν και το εφιαλτικότερο μέλλον που προοιωνίζουν, είναι ήδη αποδείξεις αλλά και νέες ενδείξεις μιας ερχόμενης ζοφερότερης πραγματικότητας και μίας νέας μορφής σκλαβιάς, οι ταγοί τής οποίας από καιρό μελετούν πώς θα θέσουν την "τεχνητή νοημοσύνη", την "έξυπνη σκόνη", την "πολιτική για το διάστημα" και άλλα ανθρώπινα επιτεύγματα (πλην όμως με ιδιαιτέρως σαθρή για την ώρα ηθική και φιλοσοφική βάση και αμφιλεγόμενη προοπτική) στην υπηρεσία τους. Επεμβάσεις για έλεγχο τού νου εξ αποστάσεως, η άμεση αναγνώριση μέσω "κόκκων σκόνης" (μικροταχυϋπολογιστών) ενός σημαντικού τοπικού συμβάντος αμέσως με την γέννησή του με ταυτόχρονη μεταφορά τής πληροφορίας μέσω άλλων "κόκκων σκόνης" σε ένα "κέντρο ελέγχου", σχέδια διαστημικού πολέμου ως μηχανισμού επιβολής τής λεγόμενης νέας εποχής απανταχού τής γης, είναι προ των πυλών. Η χρήση πυρηνικής τεχνολογίας στο διάστημα ή και κατευθυνόμενης ενέργειας ως νέα απειλή να τεθούν εκτός λειτουργίας δορυφόροι, θα έχει σημαντικές επιπτώσεις στην γη, τόσο σε επίπεδο αλλαγής τής γεωστρατηγικής όσο και στην καθημερινή ζωή πολιτών. Η δε τεχνητή νοημοσύνη ήδη έχει βληθεί από "βαθυψεύδη", τα οποία δημιουργούν αναταράξεις στο χρηματιστήριο (χωρίς να συνυπολογίσουμε τις επιπτώσεις τής "οικονομικής φούσκας" του από πολλών ετών κυκλοφορούντος ψηφιακά ανυπάρκτου χρήματος). Επιπλέον, τεχνητές ρομποτικές μήτρες ετοιμάζονται για να "καλλιεργηθούν" παιδιά, τα οποία θα πωλούνται ("διατίθενται") κατόπιν προπαραγγελίας. Ακόμη, δεν διαλανθάνει τής προσοχής μας ότι οι σήμερα λεγόμενες μεγάλες δυνάμεις, θυσιάζουν πέρα από πάρα πολλά χρήματα και πάρα πολλά ανθρώπινα κορμιά στην μεγάλη σκακιέρα πάνω στην οποία διαμορφώνεται το πλανητικό -και διαστημικό- αύριο.

Παρ' όλ' αυτά, η αποπροσαρμογή είναι ορατή και το ρήγμα τού τείχους δυνητικά διευρυνόμενο. Ο Πόλος Φ, ο Φωτεινός Πόλος, ως συνισταμένη τής αποκρίσεως κομμάτων, συλλογικοτήτων και προσωπικοτήτων ελευθεροφρόνων, θα μπορούσε να λειτουργήσει ως βάση υποδοχής, συμπύκνωσης και έκφρασης των υπαρκτών και διαχρονικών ιδιοτήτων, τάσεων και παρορμήσεων τής φυλής. Και ο Εθνομελλοντισμός θα μπορούσε να δώσει διέξοδο με κινηματική λογική και εθνική πίστη, μετουσιώνοντας τον αγνό και άδολο πατριωτισμό σε υπέρ έθνους συντονισμένη, διαρκή και ανυποχώρητη πράξη. Σαφώς χρειάζεται ένα νέο όραμα, με παγκόσμιο βεληνεκές, το οποίο να συμπεριλαμβάνει τα έθνη, τις γλώσσες, την διαφορετικότητα, ως βασικά δομικά συστατικά του αλλά συγχρόνως να δίνει και ανθρώπινη προοπτική. Λόγια καθαρά και όχι μισόλογα ουτοπικά: Οι πιθανές περιστασιακές συγκρούσεις εθνών, θα μπορούσαν να είναι προτιμητέες ενός αντανθρώπινου παγκόσμιου ολοκληρωτισμού.

Γεώργιος Δ. Σαγιάς

Σημείωση "φ": Υπεύθυνος για το άρθρο είναι αποκλειστικά ο αρθρογράφος. Οι θέσεις του είναι προσωπικές και τίθενται σε δημόσιο διάλογο σε πνεύμα ελευθερίας.

Πολιτική επιστράτευση και οικονομία πολέμου: τότε και τώρα...

Του Χρήστου Μπίσδα

11-11-2024

               Πριν από λίγες ημέρες οι Έλληνες γιορτάσαμε την εθνική γιορτή της 28^ης Οκτωβρίου 1940. Το Έπος του ’40 δεν ήταν τυχαίο γεγονός αλλά αποτέλεσμα της προπαρασκευής της χώρας και του λαού για πόλεμο που είχε οργανώσει ο τότε πρωθυπουργός - για άλλους Εθνικός Κυβερνήτης και για άλλους δικτάτορας - Ι. Μεταξάς. Η προετοιμασία για τον επερχόμενο πόλεμο περιελάμβανε τόσο την στρατιωτική όσο και την πολιτική επιστράτευση. Την προετοιμασία αυτή περιγράφει λεπτομερώς η Μαρίνα Πετράκη στο βιβλίο της «1940 - Ο άγνωστος πόλεμος»[1] και συγκεκριμένα στο δεύτερο κεφάλαιο με τίτλο «Η πολεμική προπαρασκευή και τα μέτρα στα μετόπισθεν». Αξίζει να σημειωθεί ότι η Μαρίνα Πετράκη χαρακτηρίζει το καθεστώς της 4^ης Αυγούστου ως «αντιλαϊκό»[2] και τον Ι. Μεταξά ως «ιδρυτή μίας δικτατορίας με φασιστικά χαρακτηριστικά και αντιλαϊκούς μηχανισμούς»[3].

               Αφήνοντας στην άκρη την στρατιωτική επιστράτευση, θα αναφέρουμε ακροθιγώς κάποια στοιχεία σχετικά με την προπαρασκευή της πολιτικής επιστράτευσης για την ασφάλεια των μετόπισθεν και ειδικότερα την «γεωργική επιστράτευση», την οποία κήρυξε ο Ι. Μεταξάς στις 9-9-1939.

Στο πλαίσιο της γεωργικής επιστράτευσης, με σκοπό την εξασφάλιση της διατροφικής επάρκειας για τον στρατό αλλά και τους αμάχους, ελήφθησαν ενδεικτικά τα εξής μέτρα, που καταγράφονται στο προαναφερθέν βιβλίο:

α) «Άρχισε αμέσως η απογραφή “της γεωργίας, δενδροκομίας και κτηνοτροφίας” της χώρας και η λεπτομερής καταχώρισή τους, ενώ δρομολογήθηκε η αύξηση της παραγωγής»[4].

β) «[…] άρχισε μία σειρά εκπαιδευτικών προγραμμάτων για τον πληθυσμό των πόλεων, ιδιαίτερα για τις γυναίκες, αλλά και για όλους όσοι δεν υπάγονταν σε στράτευση, όπως ηλικιωμένοι και έφηβοι, από ειδικευμένους γεωπόνους ώστε να μάθουν να καλλιεργούν βασικά είδη διατροφής στους κήπους, στις αυλές, στα πάρκα»[5].

γ) «[…] άρχισε ένα πρόγραμμα διαλέξεων από τους πλέον αρμοδίους φορείς προς ενημέρωση του κοινού για σχετικά θέματα, όπως από τον διευθυντή Δημοσίων Κήπων και Δενδροστοιχιών Η. Παπαθεοδώρου, που μίλησε για την καλλιέργεια της πατάτας, και από την Ευγενία Ζωγράφου, η οποία “ήρχισε σειράν μαθημάτων περί οικοτεχνίας (ορνιθοτροφία, κονικλοτροφία, μελισσοτροφία κ.λπ.)”»[6].

                Τα ανωτέρω μέτρα αποτελούν παραδείγματα καλών πρακτικών του καθεστώτος της 4^ης Αυγούστου δεν αναφέρονται όμως στο παρόν άρθρο για να το εξυμνήσουν αλλά ως βάση σύγκρισης με το παρόν. Συγκεκριμένα, 85 περίπου χρόνια μετά τον Β΄ Π.Π. η Ελλάδα, όπως και τα λοιπά κράτη της Ευρώπης, βρίσκονται ενώπιον ποικίλων κινδύνων και πιθανώς να βρίσκονται ενώπιον ενός επικείμενου μεγάλου πολέμου. Τα ανωτέρω δεν αποτελούν κινδυνολογία αλλά προκύπτουν από δημοσιεύματα Μ.Μ.Ε., που διακινούνται εδώ και αρκετούς μήνες, σχετικά με τη μετατροπή της οικονομίας διαφόρων κρατών σε «οικονομία πολέμου»[7]. Πριν από λίγες ημέρες τα δημοσιεύματα επιβεβαιώθηκαν από μία έκθεση που υποβλήθηκε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Πρόκειται για την έκθεση για την πολιτική και στρατιωτική ετοιμότητα της Ευρώπης με τίτλο «Safer Together, Strengthening Europe's Civilian and Military Preparedness and Readiness»[8], που συντάχθηκε από τον Σάουλι Νιινίστο, πρώην Πρόεδρο της Φινλανδίας και νυν Ειδικό Σύμβουλο του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Η συγκεκριμένη έκθεση αναλύει ένα μεγάλο εύρος συγχρόνων απειλών κατά της Ε.Ε. (πόλεμος, φυσικές καταστροφές, τρομοκρατία, κυβερνοεπιθέσεις, κρίσεις, κλιματική αλλαγή, πανδημίες κ.λπ.). Στο Προοίμιο της έκθεσης γίνεται η εξής αναφορά στους σύγχρονους εχθρούς της Ε.Ε.: «Μας στοχοποιούν αναζητώντας αδυναμίες στην προστασία μας, εκμεταλλεύονται τις πολιτικές μας διαιρέσεις, τυχόν έλλειψη κοινωνικής συνοχής και επιζήμιες οικονομικές εξαρτήσεις, προσπαθώντας να χρησιμοποιήσουν ως όπλο ο,τιδήποτε μπορούν εναντίον μας»[9]. Περαιτέρω, στο 4^ο κεφάλαιο της έκθεσης με τίτλο «Ενδυναμώνοντας του πολίτες ως την ραχοκοκαλιά της ανθεκτικότητας και της ετοιμότητας» προτείνεται η ευαισθητοποίηση των πολιτών της Ε.Ε. έναντι κινδύνων και απειλών και η ανάπτυξη της ψυχικής ανθεκτικότητάς τους, η εκπαίδευσή τους ενάντια στην παραπληροφόρηση καθώς και η προετοιμασία των νοικοκυριών για την αντιμετώπιση απειλών. Στο πλαίσιο της προετοιμασίας των νοικοκυριών αναγράφεται, επί λέξει, ότι «Η Ε.Ε. θα πρέπει να καταβάλει προσπάθειες για να αυξήσει περαιτέρω την ετοιμότητα των νοικοκυριών ώστε να διασφαλίσει ότι κάθε πολίτης της Ε.Ε. είναι εξοπλισμένος για να συντηρεί τον εαυτό του για τουλάχιστον 72 ώρες σε περίπτωση που η κανονική παροχή βασικών υπηρεσιών διαταραχθεί κατά τη διάρκεια μίας κρίσης»[10].

Τα εγχώρια Μ.Μ.Ε. από όλο το περιεχόμενο της έκθεσης εστίασαν στην προετοιμασία των νοικοκυριών, διότι τίτλοι του τύπου «συγκεντρώστε εφόδια για 72 ώρες» τραβούν την προσοχή των πολιτών. Το σημαντικότερο όμως, σε περίπτωση που προκύψει πόλεμος, κρίση ή άλλος κίνδυνος, δεν είναι η ατομική προετοιμασία κάθε πολίτη αλλά η κοινωνική συνοχή και η ανθεκτικότητα της κοινωνίας στο σύνολό της. Συγκρίνοντας την κοινωνία της Ελλάδας της 4^ης Αυγούστου και της σύγχρονης Ελλάδας, διαπιστώνει κανείς ότι στην εποχή μας και οι τρείς παράγοντες που σύμφωνα με την έκθεση καθιστούν την Ε.Ε. τρωτή σε κινδύνους, δηλαδή οι «πολιτικές διαιρέσεις», η «έλλειψη κοινωνικής συνοχής» και οι «επιζήμιες οικονομικές εξαρτήσεις» είναι χαρακτηριστικά γνωρίσματα του ελληνικού κράτους. Μάλιστα στον δημόσιο διάλογο δεν γίνεται οποιαδήποτε αναφορά σε εθνική ομοψυχία και αλληλεγγύη αλλά μόνο σε «κοινωνική συνοχή», καθόσον σε έναν πολυεθνικό οργανισμό, όπως έχει γίνει η Ελλάδα αλλά και όλη η Ε.Ε., ο,τιδήποτε παραπέμπει σε έθνος είναι κατακριτέο.

Οι παράγοντες που οδηγούν στην έλλειψη εθνικής ομοψυχίας - ή έστω κοινωνικής συνοχής - είναι πολλοί: ο άκρατος ατομισμός και η έλλειψη κοινού οράματος του λαού, η μείωση των Ελλήνων λόγω υπογεννητικότητας και φυγής στο εξωτερικό, η αύξηση των αλλοδαπών που διαμένουν νόμιμα ή παράνομα στη χώρα μας, η ένταση των κοινωνικών ανισοτήτων, η γκετοποίηση περιοχών με τη δημιουργία κοινωνιών μέσα στην κοινωνία, η συνύπαρξη πολλαπλών αλληλοσυγκρουόμενων ταυτοτήτων στον πληθυσμό που κατοικεί στην Ελλάδα κ.ο.κ.

Τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα, σε περίοδο ειρήνης, αντιμετωπίζει συχνά απειλές και ακραία καιρικά φαινόμενα (πλημμύρες, πυρκαγιές, ανομβρία, πανώλη των αιγοπροβάτων). Κάθε φορά το κράτος αποδεικνύεται ότι είναι απροετοίμαστο και η εκάστοτε κυβέρνηση τρέχει «να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα». Μάλιστα, σπεύδει να χαρακτηρίσει την προσπάθεια αποκατάστασης των ζημιών ως «εθνική ανάγκη» και «κυβερνητικό στοίχημα». Είναι οξύμωρο το ότι οι εκάστοτε κυβερνώντες καταφεύγουν σε ρητορική περί εθνικής αλληλεγγύης και κοινωνικής συνοχής κάθε φορά που «σφίγγουν τα γάλατα», όπως λέει ο λαός, την στιγμή που οι ίδιοι ευθύνονται για την έλλειψη εθνικής και κοινωνικής συνοχής, λόγω της διεθνιστικής ιδεολογίας τους και των πολιτικών που εφαρμόζουν.       

               Επανερχόμενοι στην σύγκριση της προετοιμασίας που έκανε το καθεστώς της 4^ης Αυγούστου και της προετοιμασίας που κάνουν οι σύγχρονες δημοκρατικές κυβερνήσεις (ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ κ.λπ.), διαπιστώνουμε ότι σε περίπτωση πολέμου ή μεγάλης κρίσης, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα επακολουθήσει επισιτιστική κρίση. Τέτοιου είδους κρίση απέφυγε ο Ι. Μεταξάς με τα μέτρα που έλαβε εγκαίρως πριν από την έναρξη του Β΄Π.Π. Αντιθέτως, οι κυβερνήσεις της Μεταπολίτευσης έχουν επιτύχει την αποβιομηχάνιση της χώρας, την ερήμωση της υπαίθρου, την απαξίωση του αγροτικού κλήρου, την εγκατάλειψη της γεωργίας και της κτηνοτροφίας και την μετατροπή της οικονομίας μας σε οικονομία η οποία στηρίζεται στον τουρισμό και τη ναυτιλία, που προβάλλονται ως η «βαριά βιομηχανία» μας, και στην παροχή υπηρεσιών. Όμως, σε περίοδο πολέμου ή κρίσης ο τουρισμός καταρρέει και η ναυτιλία είναι πιθανό να υποστεί περιορισμούς. Μπορεί ο Έλληνας να είναι βέβαιος ότι δεν θα του λείψουν τα βασικά προϊόντα για την επιβίωσή του, όταν το σύγχρονο ελληνικό κράτος δεν είναι ικανό να εξασφαλίσει πλήρως ούτε την ετήσια συγκομιδή της ελιάς, λόγω έλλειψης εργατικών χεριών; Μπορεί να επιτύχει το σύγχρονο ελληνικό κράτος αυτάρκεια και συγκέντρωση των απαραίτητων στρατηγικών αποθεμάτων (τρόφιμα, καύσιμα, νερό, ενέργεια, φάρμακα κ.λπ.) για την αντιμετώπιση κρίσεων; Αν το κράτος αποτυγχάνει να καλύψει αναμενόμενες ανάγκες και να εκτελέσει τακτικά επαναλαμβανόμενες διαδικασίες, πώς θα κατορθώσει να αντεπεξέλθει σε έκτακτες ανάγκες που τυχόν προκαλέσει ένας πόλεμος ή μία φυσική καταστροφή μεγάλης κλίμακας; 

               Πέραν τούτου, ακόμα κι αν δεν προκύψει εκτάκτως κάποιο επικίνδυνο γεγονός, η διαρκής ανομβρία και η αύξηση των μέσων θερμοκρασιών κάθε εποχής του χρόνου είναι βέβαιο ότι θα οδηγήσει σε λειψυδρία και ερημοποίηση περιοχών της χώρας μας. Είναι ικανό το κράτος να αντιμετωπίσει μία τέτοια εξέλιξη και να προστατεύσει τους πολίτες του μακροπρόθεσμα, όταν εκ του αποτελέσματος προκύπτει ότι δεν έχει την ικανότητα να αντιμετωπίζει ακόμα και ήπια καιρικά φαινόμενα (π.χ. με την παραμικρή βροχή πλημμυρίζουν δρόμοι στην Αθήνα);

               Η γνώμη του γράφοντος είναι ότι το σύγχρονο ελληνικό κράτος ποτέ δεν θα κατορθώσει να προστατεύσει αποτελεσματικά τον Έλληνα από τους κινδύνους και τις απειλές που αναφέρονται στην έκθεση του Σάουλι Νιινίστο, διότι αντιμετωπίζει ένα δομικό πρόβλημα, την διεθνιστική ιδεολογία των κυβερνώντων. Το ελληνικό κράτος, όπως λειτουργεί σήμερα, δεν μπορεί ούτε να οργανώσει αποτελεσματική πολιτική επιστράτευση ούτε να μετατρέψει την οικονομία του σε οικονομία πολέμου. Όσα χρήματα κι αν επενδύσει στην πολιτική προστασία, όσες αποζημιώσεις κι αν δώσει σε σεισμοπαθείς, πλημμυροπαθείς και πυρόπληκτους, το σύγχρονο ελληνικό κράτος ποτέ δεν θα καταφέρει να δημιουργήσει μία ανθεκτική κοινωνία που θα μπορεί να αντιμετωπίζει κινδύνους και απειλές διότι προϋπόθεση αυτής είναι η κοινωνική συνοχή, που είναι επίπλαστη στις πολυεθνικές κοινωνίες. Μοναδική λύση είναι η Ελλάδα να ξαναγίνει εθνικό κράτος, αυτό όμως προϋποθέτει την εγκατάλειψη των διεθνιστικών ιδεολογιών, που την μετέτρεψαν σε πολυεθνικό κράτος.

Πηγές:

Βαζούρας Κωνσταντίνος, «Κομισιόν προς πολίτες: “Ετοιμάστε τρόφιμα και φάρμακα για 72 ώρες”», Αυτοδιοίκηση, 1-11-2024.

https://www.aftodioikisi.gr/diethni/komision-pros-polites-etoimaste-trofima-kai-farmaka-gia-72-ores/

Μαριάς Νότης, «Η νέα Κομισιόν και η “οικονομία πολέμου”», Militaire News, 4-10-2024.

https://www.militaire.gr/i-nea-komision-kai-i-oikonomia-polemoy-notis-marias/

Niinistö Sauli, Safer Together: Strengthening Europe’s Civilian and Military Preparedness and Readiness, European Commission, 2024.

https://commission.europa.eu/document/download/5bb2881f-9e29-42f2-8b77-8739b19d047c_en?filename=2024_Niinisto-report_Book_VF.pdf

Πετράκη Μαρίνα, 1940 - Ο άγνωστος πόλεμος: η ελληνική πολεμική προσπάθεια στα μετόπισθεν, εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα, 2014.

[1] Πετράκη Μαρίνα, 1940 - Ο άγνωστος πόλεμος: η ελληνική πολεμική προσπάθεια στα μετόπισθεν, εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα, 2014.

[2] Πετράκη Μαρίνα, ό.π., σελ. 54.

[3] Πετράκη Μαρίνα, ό.π., σελ. 104.

[4] Πετράκη Μαρίνα, ό.π., σελ. 75.

[5] Πετράκη Μαρίνα, ό.π., σελ. 75.

[6] Πετράκη Μαρίνα, ό.π., σελ. 76.

[7] Μαριάς Νότης, «Η νέα Κομισιόν και η “οικονομία πολέμου”», Militaire News, 4-10-2024.

[8] Niinistö Sauli, Safer Together: Strengthening Europe’s Civilian and Military Preparedness and Readiness, European Commission, 2024.

[9] Niinistö Sauli, ό.π., σελ. 5.

[10] Niinistö Sauli, ό.π., σελ. 76.

Σημείωση "φ": Υπεύθυνος για το άρθρο είναι αποκλειστικά ο αρθρογράφος. Οι θέσεις του είναι προσωπικές και τίθενται σε δημόσιο διάλογο σε πνεύμα ελευθερίας.